Ewangelia Mateusza 11:6 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 11:6 pojawia się tuż po pytaniu, które Jan przesłał z więzienia. Chce wiedzieć, czy Jezus jest tym, który ma przyjść, czy należy oczekiwać kogoś innego. Trudno nie usłyszeć w tym pytaniu zmęczenia długim czekaniem i ciężaru, który nosi się w zamknięciu. Jezus nie odpowiada wykładem. Każe uczniom Jana oznajmić to, co słyszą i na co patrzą, a dopiero potem wypowiada słowa: „A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi”. Te słowa nie mówią, że Jan już zwątpił, ani że wiara ma być wolna od pytań. Błogosławieństwo dotyczy tego, kto nie zwątpi we Mnie, a pytanie zostaje w tekście obok niego, bez potępienia. Jezus zdaje się zostawiać przestrzeń na niepewność, a jednocześnie wskazuje na siebie przez czyny, które można zobaczyć i usłyszeć. Oparcie nie polega tu na tym, by wszystko zrozumieć, lecz na trwaniu przy Tym, kto się objawia. W tym wersecie jest więc coś łagodnego: wierność wśród pytań, a nie wymóg, by pytania ucichły przed przyjściem pokoju. Błogosławieństwo spływa na tego, kto w niepewności nie odwraca się od Jezusa.

„A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi” pada w odpowiedzi na pytanie Jana Chrzciciela, który z więzienia chce wiedzieć, czy Jezus jest oczekiwanym Mesjaszem. Jezus wskazuje na konkretne znaki swojej działalności: niewidomi widzą, chromi chodzą, ubogim głosi się Ewangelię. Odpowiedź odsyła więc do tego, co można usłyszeć i zobaczyć, zamiast opierać się na samym zapewnieniu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wątpliwości i zgorszenia. Samo pytanie Jana nie sprawia, że Jezus odrzuca jego wierność; chwilę później mówi o nim z uznaniem do tłumów. Błogosławieństwo z wersetu 6 nie brzmi zatem jak potępienie każdego, kto nie rozumie biegu wydarzeń. Ostrzega raczej przed odrzuceniem Jezusa dlatego, że Jego działanie nie odpowiada oczekiwaniom. Dla Jana, uwięzionego i pozbawionego wolności, mesjańska działalność Jezusa mogła rodzić trudne pytania. Jezus nie obiecuje tu uwolnienia z więzienia. Wskazuje na znaki dobra i życia, a zarazem na możliwość, że Jego sposób wypełniania misji okaże się zaskakujący. Błogosławieństwo polega na niezamykaniu się na Niego, nawet gdy odpowiedź nie przychodzi w oczekiwanej postaci.

Jan siedział w więzieniu, gdy dotarły do niego wieści o czynach Jezusa. Posłał więc uczniów z pytaniem, czy to naprawdę Ten, który ma przyjść. Jezus nie odpowiedział długim wywodem. Kazał im zanieść to, co widzą i słyszą: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, głusi słyszą, a ubogim głosi się Ewangelię. Dopiero potem pada zdanie: „A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi”. Błogosławieństwo wyrasta więc z konkretnych znaków, na których można się oprzeć. Wyobraźmy sobie człowieka, który od miesięcy czeka na odpowiedź i zastanawia się, czy jego modlitwy w ogóle dochodzą do Boga. Taki człowiek nie musi udawać spokoju. Może przypomnieć sobie, co już się wydarzyło: pomoc sąsiada, cierpliwą rozmowę z lekarzem, dzień, w którym starczyło sił. Ten werset nie obiecuje, że pytania znikną ani że czekanie szybko się skończy. Pokazuje, że wierność Chrystusowi może trwać razem z pytaniami. Tekst nie mówi, dlaczego Jan siedzi w celi, i nie podaje wyjaśnienia jego losu. Jezus wskazuje na to, co się dzieje, i zostawia wiarę otwartą na to, czego jeszcze nie widać. W tym wersecie wiara to wierność Temu, który już działa, także wtedy, gdy odpowiedź jeszcze nie przychodzi.

W Ewangelii Mateusza 11:6 Jezus wypowiada błogosławieństwo nad tym, kto w Nim nie zwątpi. Słowa padają w chwili, gdy Jan Chrzciciel, uwięziony, pyta, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść. Odpowiedź Jezusa wskazuje na znaki: niewidomi widzą, chorzy odzyskują siły, ubogim głosi się Ewangelię. Nie zawiera jednak obietnicy, że Jan zostanie uwolniony ani wyjaśnienia jego losu. Błogosławieństwo nie oznacza, że pytanie Jana było niewłaściwe albo że wiara wyklucza niepewność. Jezus nie odsuwa pytającego; odsyła jego uczniów z wieścią o tym, co słyszą i widzą. Zaraz potem mówi tłumom o wielkości Jana. W tej scenie wierność nie polega na tym, że wszystko staje się zrozumiałe, lecz na tym, że rozpoznaje się działanie Boga także wtedy, gdy nie odpowiada ono oczekiwaniu wybawienia od cierpienia. Słowo „błogosławiony” niesie więc cichą nadzieję dla tych, którym obraz Mesjasza zderza się z trudną rzeczywistością. Jezus nie obiecuje łatwego rozwiązania każdego więzienia. Zaprasza jednak do zaufania Temu, w którego dziełach ubodzy otrzymują dobrą nowinę, a życie odzyskuje miejsce.