Ewangelia Mateusza 11:5 – znaczenie i zastosowanie

Jan siedzi w więzieniu i przez swoich uczniów pyta, czy Jezus jest tym, który ma przyjść, czy też mają oczekiwać kogoś innego. Odpowiedź nie jest prostym potwierdzeniem. Jezus wskazuje na to, co uczniowie widzą i słyszą: „niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię” (Ewangelia Mateusza 11:5). W tym wykazie jest coś poruszającego. Ludzie, którzy długo żyli z ciałem ograniczonym, z odrzuceniem albo z żałobą, zostają w tych słowach zauważeni z imienia swojego cierpienia. Nie jest to ogólnik. Jezus odpowiada na pytanie wątpiącego człowieka konkretnymi znakami, a nie wyjaśnieniem. Szczególnie zatrzymuje mnie ostatnie zdanie tej listy. Po czterech uzdrowieniach i wskrzeszeniu pojawia się coś innego: ubogim głosi się Ewangelię. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego tak został ułożony, ale stawia obok siebie cud i dobrą nowinę. Dla kogoś, kto czeka w ciemności, może to być ważna myśl, że poselstwo dotarło także do tych, którzy nie mają nic do pokazania.

Jezus odpowiada Janowi, który z więzienia pyta, czy jest zapowiedzianym Mesjaszem. Nie podaje definicji ani nie odwołuje się do własnego tytułu. Wskazuje na to, co dzieje się wokół Niego: niewidomi widzą, chromi chodzą, umarli wracają do życia, a ubodzy słyszą Dobrą Nowinę. Jego tożsamość można rozpoznać po owocach misji, która przywraca ludziom życie i godność. Ważne jest, że wyliczenie nie kończy się na niezwykłych uzdrowieniach. Ewangelia jest głoszona ubogim, czyli tym, których pozycja społeczna nie daje wpływu ani prestiżu. Dobra nowina dociera także do nich; nie są na marginesie tego, co Bóg czyni. Wersety obok pokazują, że Jezus przekazuje te wiadomości właśnie jako odpowiedź dla Jana, a następnie mówi tłumom o Janie. Ten fragment nie obiecuje, że każdy chory zostanie uzdrowiony ani że każde cierpienie ustanie od razu. Opisuje znaki działalności Jezusa i wskazuje, jakiego rodzaju Mesjaszem jest: przynosi odnowę, a zarazem głosi nadzieję ludziom pomijanym. Zakończenie listy podkreśla, że Jego misję określa nie tylko moc czynienia cudów, lecz także to, komu ogłasza dobrą nowinę.

Jan przysłał pytanie z więzienia, a Jezus odpowiada tym, co się dzieje. Nie podaje wykładu o swojej tożsamości. Wskazuje na czyny: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię (Ewangelia Mateusza 11:5). Posłańcy mają zanieść Janowi to, co sami widzieli i słyszeli. Ta odpowiedź ma w sobie coś bardzo praktycznego. Wątpliwość nie zostaje zbyta ogólnikiem, lecz spotyka się z konkretnym świadectwem, które można zobaczyć własnymi oczami i usłyszeć własnymi uszami. Wiara nie musi zaczynać się od pełnego zrozumienia wszystkiego. Może zacząć się od uważnego patrzenia na to, co Bóg czyni. Warto też zachować ostrożność. Wers opisuje działanie Jezusa wobec konkretnych ludzi, których spotykał na drodze. Nie obiecuje, że każdy chory czy samotny doświadczy takiego samego uzdrowienia w tym życiu. Znaki wskazują, kim jest Ten, który przychodzi, a nie gwarantują każdemu ziemskiego spełnienia. Ostatnie słowa wersetu, o ubogich, zostają w pamięci. Dobra nowina trafia do ludzi, którzy nie mogą się niczym odwdzięczyć. To znak łatwy do przeoczenia, a mówi bardzo wiele o tym, do kogo Bóg się zwraca.

W więzieniu Jan słyszy o czynach Jezusa i pyta, czy to On, na którego czekano. Jezus nie odpowiada definicją ani obietnicą łatwego uwolnienia Jana. Każe przekazać to, co uczniowie widzą i słyszą. Wymienia ludzi, których życie zostaje dotknięte uzdrowieniem, przywróceniem wspólnoty i nadzieją: niewidomi widzą, chromi chodzą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głosi się Ewangelię. To odpowiedź zakorzeniona w czynach, nie w zapewnieniu, że cierpienie już zniknęło. Jan pozostaje w więzieniu, a Jezus mówi o znakach królestwa Bożego pośród ludzi. Nie obiecuje tu, że każda choroba zostanie uleczona ani że każda krzywda od razu ustąpi. Pokazuje jednak, że Boże działanie sięga tam, gdzie człowiek doświadcza ograniczenia, wykluczenia i śmierci. Szczególne miejsce zajmują ubodzy: słyszą dobrą nowinę, choć świat często nie daje im głosu ani znaczenia. Jak światło wpadające do zamkniętego pomieszczenia, te znaki nie usuwają od razu wszystkich murów. Ujawniają jednak, ku czemu zmierza posłannictwo Jezusa: ku życiu, które podnosi człowieka i przywraca mu nadzieję.