Ewangelia Mateusza 11:17 – znaczenie i zastosowanie

Obraz dzieci siedzących na rynku dobrze pokazuje, jak łatwo serce zamyka się na cudze wezwanie. Jezus mówi o pokoleniu, które nie odpowiada ani na przygrywanie, ani na lament, więc nie uczestniczy w niczym. Ewangelia Mateusza 11:17 brzmi: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście.” Nie chodzi tu o same dźwięki, lecz o odpowiedź serca, która zawodzi zarówno wtedy, gdy trzeba się cieszyć, jak i wtedy, gdy trzeba opłakać stratę. Jan przychodzi, nie jedząc i nie pijąc, a Syn Człowieczy je i pije. Różnią się od siebie, a mimo to spotykają się z tą samą obroną przed poruszeniem. Ten fragment odsłania coś bolesnego: człowiek potrafi tak mocno bronić się przed uczuciem, że przestaje słyszeć Boga, nawet gdy Bóg przychodzi w zupełnie innym rytmie niż ten, którego się spodziewał. Wezwanie nie dotyczy jednak ani samej radości, ani samego żalu. Obie formy poruszenia są potrzebne, bo prowadzą do pełnego życia wobec Boga, a nie do chłodnego dystansu. Ten werset mówi o tęsknocie, która chce spotkać człowieka w całej jego wrażliwości.

Obraz z rynku w Ewangelii Mateusza 11:17 pokazuje nie tyle różnicę gustów, ile niechęć do przyjęcia jakiejkolwiek odpowiedzi. Dzieci proponują radosną zabawę, lecz ich rówieśnicy nie tańczą; potem naśladują żałobny lament, ale i ten pozostaje bez echa. Problemem nie jest więc niewłaściwa melodia. Każda propozycja zostaje odrzucona. Jezus odnosi tę scenę do reakcji na Jana Chrzciciela i na siebie. Jan prowadził surowe życie, a jego nazwano opętanym. Syn Człowieczy jadł i pił, a nazwano Go żarłokiem i pijakiem, przyjacielem grzeszników. Różnica między ich sposobem działania była realna, ale nie wyjaśnia sprzecznych zarzutów. Te raczej odsłaniają postawę, która z góry nie chce uznać Bożego wezwania, niezależnie od jego formy. Werset nie sprowadza każdej wątpliwości do uporu. Wcześniej Jan, będąc w więzieniu, pyta, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść. Pytanie może szukać odpowiedzi; szydercze osądy z przypowieści zamykają ją z góry. Jezus demaskuje taki mechanizm: człowiek może oceniać zarówno surowość, jak i bliskość, by nie usłyszeć prawdy. Dlatego o mądrości świadczą jej czyny, nie etykiety przypinane Bożym posłańcom.

Słowa z Ewangelii Mateusza 11:17 brzmią jak skarga dzieci bawiących się na rynku: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Dzieci grają wesele, a rówieśnicy nie chcą tańczyć. Płaczą na żałobę, a i to ich nie porusza. Jezus używa tego obrazu, by opisać swoje pokolenie, które odrzuca zarówno surowość Jana, jak i radość przebywania z celnikami i grzesznikami. Warto zauważyć, że problemem nie jest sama muzyka. Dzieci w tym obrazie nie reagują ani na wesele, ani na żałobę. Podobnie słuchacze nie szukają w słowach Jana i Jezusa prawdy, lecz powodu, by ich nie przyjąć. Gdy Jan pości, mówią: „Zły duch go opętał”. Gdy Syn Człowieczy je i pije, nazywają Go żarłokiem i pijakiem. Ten fragment pokazuje, że przeszkodą bywa serce, które z góry wie, jak powinno wyglądać wezwanie Boże. Pieśń żałobna i taniec mają różne tony, a wzywają do tej samej otwartości na Bożego posłańca. Pokolenie z tego obrazu nie odrzuca wyłącznie Jana ani wyłącznie Jezusa. Odmawia samej odpowiedzi. Dlatego te słowa pozostają aktualne. Mądrość, jak zapowiada Ewangelia Mateusza 11:19, ujawnia się w swoich czynach, a nie w wybiórczym słuchaniu tylko tego, co pasuje do własnego rytmu.

„Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście” — mówi Jezus o pokoleniu, które nie odpowiada ani na radosne, ani na żałobne wezwanie. Obraz dzieci na rynku odsłania nie tyle brak właściwej melodii, ile zamknięcie na każde zaproszenie. Niezależnie od tego, czy pojawia się Jan, żyjący surowo, czy Jezus, zasiadający do stołu z celnikami i grzesznikami, krytycy znajdują powód, by odrzucić ich obu. W tym fragmencie pobrzmiewa też pytanie Jana, uwięzionego i niepewnego, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść. Jezus nie zawstydza jego pytania; mówi o Janie z uznaniem, a potem zwraca uwagę na tych, którzy słyszą świadectwo, lecz nie chcą go przyjąć. Samo wątpienie nie jest więc tym samym co zatwardziała odmowa. Muzyka i lament są różne, ale oba domagają się odpowiedzi serca. Ten werset przypomina, że człowiek może tak kurczowo trzymać się własnych oczekiwań, iż nie rozpozna Boga ani w powadze wezwania do nawrócenia, ani w bliskości, która przychodzi do stołu. Nadzieja pozostaje w tym, że Jezus nie przestaje mówić — i że Jego mądrość staje się widoczna w czynach.