Ewangelia Mateusza 11:13 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Jezusa z Ewangelii Mateusza 11:13 brzmią jak podsumowanie długiego czasu oczekiwania. Prorocy i Prawo zapowiadali to, co miało nadejść, i robiły to aż do Jana. W tym zdaniu mieści się wiele tęsknoty, która przez pokolenia trwała w ludzkich sercach, zanim wypełniła się obecnością Mesjasza. Nie była to jednak pusta cisza. Każde wezwanie do wierności niosło w sobie obietnicę, że Bóg nie zapomina o swoim ludzie. Jezus wyznacza ten czas granicą: aż do Jana. Nie odrzuca przez to Prawa i proroków jako czegoś nieważnego, lecz pokazuje ich miejsce w drodze, która prowadzi dalej. Dla kogoś, kto czeka, to ważne rozróżnienie. Oczekiwanie bywa długie i bolesne, a mimo to nie jest bezcelowe, nawet wtedy, gdy jego sens odsłania się dopiero później. Scena z więzienia, opisana w Ewangelii Mateusza 11:2, pokazuje, że nawet wielki prorok mógł zapytać, czy na pewno czeka się na Tego, który ma przyjść. Pismo nie każe tłumić takich pytań. Pokazuje raczej, że Bóg mieści się w długim czekaniu i że tęsknota, choć nieraz cicha i niepewna, nie zostaje sama.

Zdanie „Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana” opisuje ciągłość, a nie prosty podział na Biblię, która przestała mieć znaczenie, i nową naukę Jezusa. W Ewangelii Mateusza 11:13 Jezus przedstawia Prawo i Proroków jako świadectwo skierowane ku temu, co teraz się wypełnia. Jan stoi na granicy tych etapów: należy do dawnego nurtu prorockiego, a zarazem wskazuje na przychodzące królestwo. Kontekst nadaje temu stwierdzeniu konkretny sens. Jan, uwięziony i słyszący o czynach Jezusa, pyta, czy Jezus jest Tym, który ma przyjść. Jezus odpowiada, ukazując Jana jako więcej niż proroka: jest wysłańcem przygotowującym drogę. Nie znaczy to, że Jan sam jest Mesjaszem. Jego wyjątkowość polega na miejscu w historii obietnicy: zapowiadający może już wskazać na jej spełnienie. Słowo „aż” podkreśla zatem zmianę punktu ciężkości. Prawo i Prorocy nie zostają odrzuceni; ich świadectwo prowadzi do Jana, a przez jego posłannictwo ku Jezusowi. Werset pomaga czytać Pismo jako spójną opowieść, w której wcześniejsze obietnice nabierają pełniejszego znaczenia w świetle tego, co następuje.

W Ewangelii Mateusza 11:13 czytamy: „Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana”. To zdanie mówi przede wszystkim o czasie. Głos Prawa i Proroków biegnie aż do Jana, a jego zapowiedzi mają wyraźną granicę i cel. Tekst nie opisuje więc samego oczekiwania, lecz drogę prowadzącą do konkretnego punktu. Przez długi czas ludzie słuchali tych zapowiedzi i czekali. Ten czas nie był pusty, bo wszystko, co mówili Prawo i Prorocy, zmierzało w jednym kierunku. Obietnica nie była dodatkiem do historii. Była jej osią. Jan pojawia się na styku dwóch etapów. Wcześniej mówiono o tym, co ma nadejść. Później przychodzi ten, o kim mówiono. Ewangelia Mateusza 11:14 dodaje, że Jan jest Eliaszem, który ma przyjść, jeśli ktoś chce to przyjąć. Ten warunek zostawia słuchaczowi wybór. Werset nie mówi, że Prawo straciło znaczenie. Pokazuje raczej, że jego zapowiedzi miały punkt dojścia. Dlatego Pismo można czytać jako jedną linię, która prowadzi od obietnicy do jej wypełnienia.

Słowa „Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana” ukazują Jana Chrzciciela jako granicę między długim oczekiwaniem a wydarzeniem, ku któremu to oczekiwanie prowadziło. Jezus mówi o nim ludziom, którzy wyszli zobaczyć proroka, i nazywa go kimś więcej niż prorokiem: wysłańcem przygotowującym drogę. W tym świetle Jan nie stoi poza historią wiary Izraela, lecz u jej progu. Obraz progu pomaga usłyszeć w tym zdaniu zarówno ciągłość, jak i zmianę. Prawo i Prorocy nie tracą znaczenia; ich głos wskazuje ku przychodzącemu królestwu. Z Janem kończy się czas prorockiego zapowiadania w tym szczególnym sensie, że zapowiadany jest już blisko. Ewangelia nie przedstawia jednak tej bliskości jako łatwego triumfu. Jan przebywa w więzieniu i pyta o Jezusa, a jego pytanie nie odbiera mu miejsca w Bożym zamyśle. To ważne dla wiary, która czasem czeka bez pełnej jasności. Wypowiedziana wcześniej obietnica nie zawsze odsłania od razu swój kształt. W tym fragmencie przeszłość nie zostaje odrzucona ani przyszłość nie pozostaje odległa: spotykają się w świadectwie Jana, skierowanym ku Jezusowi.