Ewangelia Marka 5:37 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment wprowadza w dom przełożonego synagogi, gdzie panuje zgiełk, płacz i głośne zawodzenie. Ewangelista zapisuje, że Jezus „nie pozwolił nikomu iść ze sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego” (Ewangelia Marka 5:37). Ten wybór ma w sobie coś bardzo osobistego, bo Jezus decyduje, kto zobaczy to, co zaraz się wydarzy. Warto jednak zauważyć, że ta selekcja nie odsuwa cierpiących. Ewangelia Marka 5:40 mówi, że do pokoju wchodzą także ojciec i matka dziecka, czyli ci, których ta strata dotyka najmocniej. Ci, którzy wcześniej wyśmiewali Jezusa, zostają na zewnątrz. W tej scenie obecność Jezusa nie polega na tym, że wszyscy wokół głośno wyrażają swoje zdanie, lecz na tym, że przy najbardziej kruchej chwili pozostaje tylko to, co naprawdę potrzebne. Najbardziej poruszające jest to, że przywrócenie życia dokonuje się w miejscu oddalonym od tłumu. Jezus chwyta dziewczynkę za rękę, a obecni są przy tym tylko wybrani. Fragment pokazuje, że Bóg może działać w ciszy i że nie każda chwila nadziei musi odbywać się na oczach wszystkich.

Werset Marka 5:37 nie wyjaśnia, dlaczego Jezus pozwolił iść ze sobą właśnie Piotrowi, Jakubowi i Janowi. Mówi natomiast wyraźnie, że nie zabrał wszystkich. To ważne rozróżnienie: ograniczenie grona świadków nie oznacza, że pozostali uczniowie zostali odrzuceni, ani że wiara przełożonego synagogi miała zależeć od obecności tej trójki. Scena rozgrywa się po wiadomości o śmierci córki. Jezus mówi ojcu: „Nie bój się, tylko wierz!”, a następnie idzie z nim do domu. Obecność trzech uczniów nadaje temu przejściu konkretny wymiar: nie jest to publiczne wystąpienie przed tłumem, lecz wejście w sytuację żałoby, gdzie za chwilę wydarzy się coś, co będą mogli poświadczyć. Marek nie przypisuje jednak uczniom szczególnej mocy ani nie podaje w tym wersecie powodu ich wyboru. W następnym fragmencie Jezus odsuwa zgromadzonych, zabiera rodziców dziecka i tych, którzy z Nim przyszli, po czym wchodzi do miejsca, gdzie leży dziewczynka. Widać więc narastające skupienie wokół jej losu. Cud nie staje się widowiskiem dla tłumu; jego znaczenie odsłania się w obecności najbliższych świadków.

Gdy w domu przełożonego synagogi panuje zamieszanie, płacz i wyśmiewanie, Jezus decyduje, kto wejdzie dalej. Ewangelia Marka 5:37 mówi, że „nie pozwolił nikomu iść ze sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego”. Pozostali zostają na zewnątrz. Fragment nie podaje wprost powodów tej selekcji, ale pokazuje jej skutek: w pokoju, gdzie leży dziewczynka, pozostaje małe grono. Ograniczenie nie dotyczy wyłącznie uczniów. W Ewangelii Marka 5:40 Jezus zabiera także ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy są z Nim. Obecność w najtrudniejszej chwili nie oznacza więc przypadkowego tłumu, lecz świadome zawężenie do osób, które mogą spokojnie patrzeć i słuchać Jego słowa. Ten obraz ma wymiar praktyczny. Gdy sytuacja jest napięta, nie każdy głos powinien mieć miejsce przy łóżku. Hałas i komentarze potrafią zagłuszyć to, co najważniejsze. Trzej uczniowie, którzy zostają w pokoju, stają się świadkami cudu, a ich świadectwo wyrasta z bliskiej obecności w wąskim kręgu, a nie z rozgłosu wokół wydarzenia.

W chwili, gdy do Jezusa dociera wiadomość o śmierci córki przełożonego synagogi, zabiera On ze sobą tylko Piotra, Jakuba i Jana. Ewangelia Marka 5:37 odnotowuje ten wybór bez wyjaśnienia. Nie mówi, dlaczego właśnie tych trzech uczniów dopuszczono do dalszej drogi. Warto uszanować tę ciszę tekstu. Scena rozgrywa się na progu domu, w którym panują żałoba i rozpacz. Jezus nie gromadzi wokół siebie tłumu. Idzie z nielicznymi świadkami ku miejscu, gdzie rodzina mierzy się ze śmiercią dziecka. Ich obecność nie zmienia jeszcze tego, co usłyszeli posłańcy, ale towarzyszą Jezusowi dalej, gdy inni uznają, że nie ma już po co się trudzić. Podobnie w następnej scenie Jezus odsuwa zebranych, a do pokoju wchodzą rodzice dziewczynki oraz ci, którzy byli z Nim. Tekst pokazuje więc wąski krąg obecnych przy wydarzeniu, które pozostaje w gestii Jezusa. Uczniowie nie są sprawcami cudu ani nie otrzymują obietnicy, że każde cierpienie zakończy się podobnym ocaleniem. Są świadkami Jego obecności tam, gdzie po ludzkiej stronie zostały płacz i bezradność. W tej scenie bliskość nie usuwa tajemnicy, lecz towarzyszy jej.