Ewangelia Marka 5:31 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie widzą to, co rzuca się w oczy: tłum napiera zewsząd i ściska Jezusa z każdej strony. Ich słowa wydają się wypowiedziane z lekkim zdziwieniem, jakby pytanie o jedną osobę w takim zamieszaniu było czymś niezrozumiałym. Można w nim usłyszeć zmęczenie tłumem i trochę niecierpliwości, bo sam ścisk wydaje się ważniejszy od pojedynczego dotyku. Jezus postępuje inaczej. Marek zapisał wcześniej, że moc wyszła od Jezusa, więc to jeden dotyk, wypływający z wiary, został zauważony wśród całego napierania. Wielu ludzi może być bardzo blisko, a mimo to ktoś ze swoją potrzebą pozostaje sam, dopóki nie zostanie dostrzeżony. W tym fragmencie widać, że uwaga Boga nie ginie w hałasie tłumu. Gest kobiety był cichy i prawie niewidoczny, a jednak Jezus go wyróżnił. Ta scena pokazuje, że bliskość Jezusa nie zależy od liczby ludzi wokół Niego, lecz od tego, kto w prawdzie się do Niego zbliża.

Uczniowie odpowiadają zgodnie z tym, co widać: Jezus jest otoczony przez tłum, który napiera z każdej strony. Ich zdziwienie nie jest nierozsądne. W takim ścisku wiele osób mogło Go dotknąć, więc pytanie „Kto Mnie dotknął?” brzmi dla nich jak wskazanie czegoś niemożliwego do ustalenia. Opowiadanie pokazuje jednak różnicę między samym fizycznym kontaktem a dotknięciem, które staje się osobistym spotkaniem. Kobieta dotknęła płaszcza Jezusa z nadzieją, że zostanie uzdrowiona; zaraz potem jej krwotok ustał (Ewangelia Marka 5:27–29). Uczniowie widzą napierający tłum, Jezus zaś rozpoznaje, że wydarzyło się coś szczególnego (Ewangelia Marka 5:30–32). Jego pytanie nie musi oznaczać niewiedzy. W dalszym ciągu narracji Jezus rozgląda się za kobietą, a ona w końcu wyznaje Mu całą prawdę. Pytanie sprawia więc, że ukryte uzdrowienie staje się jawnym spotkaniem. Uczniowie trafnie opisują tłok, ale nie dostrzegają osoby, której dotyczy ta chwila. Scena pokazuje, że pośród licznego tłumu Jezus nie traktuje ludzi jak bezimiennej masy.

Uczniowie widzą to, co najbardziej oczywiste. Odpowiadają: „Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska”, i w tym tłoku każdy dotyk wydaje się przypadkowy. Ich odpowiedź jest rozsądna, ale nie sięga sedna sprawy. Jezus pyta o jeden, konkretny dotyk, który zrodził się z wiary. Marek opisuje kobietę, która sobie powiedziała, że jeśli choćby dotknie Jego płaszcza, będzie zdrowa. W tym samym tłumie wielu ludzi ocierało się o Chrystusa, ale tylko ona wyszła z tej bliskości uzdrowiona. Tekst nie przedstawia dotyku jak magicznego zabiegu. Wskazuje na zaufanie skierowane do Osoby, która zauważa to, co się stało. Najważniejsze jest jednak to, co Jezus zrobił dalej. Rozglądał się, by zobaczyć tę, która to uczyniła. Jego pytanie pokazuje, że przypadkowe zbliżenie w tłoku to coś innego niż spotkanie. Dopiero w Ewangelii Marka 5:33 kobieta wyznaje całą prawdę i wtedy tłum przestaje być tylko zbiorowością. Ktoś zostaje zauważony osobiście, a nie tylko jako część masy.

W tej scenie uczniowie wskazują na oczywistość tłumu: Jezus jest ściskany ze wszystkich stron, więc pytanie „Kto Mnie dotknął?” brzmi dla nich niemal niezrozumiale. Ich odpowiedź wyraża granicę ludzkiego spojrzenia. Widzą napór ciał, Jezus dostrzega osobę, która przyszła do Niego z nadzieją i została uzdrowiona. Kobieta wcześniej dotknęła Jego płaszcza pośród tłumu, a teraz Jezus nie pozwala, by jej doświadczenie pozostało anonimowe. Jego pytanie otwiera przestrzeń na spotkanie: nie tylko na ustanie choroby, lecz także na prawdę, którą ona wypowie przed Nim. Uzdrowienie zyskuje miejsce w relacji. Tłum może przypominać życie, w którym pojedynczy człowiek ginie w pośpiechu i cudzych potrzebach. W tej opowieści Jezus nie traktuje go jak bezimiennej masy. Dostrzega konkretną osobę, choć uczniowie widzą jedynie ścisk. Ich słowa są prawdziwe, lecz nie obejmują całej rzeczywistości. Dla chrześcijańskiej nadziei ważna jest ta uważność: cierpienie kobiety nie ginie dla Jezusa pośród tłumu, a jej wiara nie pozostaje niezauważonym gestem. Jego pytanie odsłania osobiste spotkanie tam, gdzie inni dostrzegają tylko napór ludzi.