Ewangelia Marka 5:32 – znaczenie i zastosowanie

Kobieta dotknęła płaszcza Jezusa i w tej samej chwili poczuła, że jest uzdrowiona. Mogłoby się wydawać, że na tym historia się kończy, bo cierpienie ustąpiło, a tłum mógł pozostać anonimowy. Tymczasem Jezus nie odchodzi, lecz zatrzymuje się i rozgląda. Słowa „On jednak rozglądał się, by zobaczyć tę, która to uczyniła” pokazują, że zależało Mu na spotkaniu, a nie tylko na zakończeniu sprawy. Wcześniej kobieta mogła pozostać w tłumie, a wyznanie przyszło dopiero wtedy, gdy przyszła przestraszona i drżąca, już świadoma tego, co się z nią stało. Tekst nie opisuje, co dokładnie czuła, ale lęk jest w nim wyraźnie obecny. Spojrzenie Jezusa nie wydaje wyroku, lecz pozwala jej stanąć przed Nim w prawdzie. Uzdrowienie dokonało się, zanim do Niego przyszła. Jezus szuka jednak nie tylko uzdrowionego ciała, lecz osoby, która przeżyła to spotkanie i może o nim powiedzieć. Ten fragment ukazuje, że można być uzdrowionym i wciąż drżeć przed spojrzeniem. Jezus, który w zgiełku tłumu zatrzymuje się, by zobaczyć jedną konkretną kobietę, pokazuje troskę skierowaną do konkretnego człowieka, a nie tylko do rzeszy. Dla niej najważniejsze okazało się to, że została zauważona, a nie tylko uleczona.

Zdanie „On jednak rozglądał się, by zobaczyć tę, która to uczyniła” zatrzymuje scenę w chwili, gdy uczniowie widzą przede wszystkim tłum. Dla nich pytanie Jezusa wydaje się niezrozumiałe: wielu ludzi Go dotyka. On jednak szuka konkretnej kobiety, której dotyk wiąże się z ustaniem krwotoku. Ewangelia Marka 5:32 nie podaje jeszcze, co Jezus chce jej powiedzieć; pokazuje za to, że nie pozwala, by uzdrowienie pozostało anonimowym wydarzeniem. Ważne jest rozróżnienie między samym odzyskaniem zdrowia a spotkaniem z osobą, która została uzdrowiona. Kobieta wcześniej dotknęła płaszcza w nadziei, że wyzdrowieje. Teraz Jezus zwraca uwagę ku niej, choć otacza Go ściskający tłum. Uczniowie opisują zbiorową bliskość, On dostrzega pojedynczą osobę. W dalszej scenie kobieta przychodzi przestraszona i wyznaje całą prawdę, a Jezus nazywa ją „Córką” i mówi o jej wierze. Ten przebieg nie oznacza, że każde uzdrowienie musi prowadzić do publicznego wyznania. W tej opowieści jednak spojrzenie Jezusa nadaje wydarzeniu wymiar relacji: kobieta nie pozostaje jedynie kimś, komu ustąpiła dolegliwość.

Jezus nie szuka winnego. Szuka kobiety, która dotknęła Jego płaszcza. Uczniowie wskazują na tłum, który Go ściska ze wszystkich stron, i zdają się dziwić pytaniu. Dla nich dotyk w takim ścisku nie ma znaczenia. Dla Jezusa ma, bo wie, że moc wyszła od Niego. Uzdrowienie dokonało się po cichu, w tłumie, bez słów. Jezus jednak nie pozwala, by sprawa zamknęła się na tym. Rozgląda się. Ten wzrok nie jest oskarżeniem. Chodzi o to, by zobaczyć człowieka, a nie tylko skutek zdarzenia. Dopiero wtedy kobieta przychodzi przestraszona i drżąca. Wcześniej była anonimowa w tłumie, teraz upada przed Nim i wyznaje całą prawdę (Ewangelia Marka 5:33). Ta, która ukradkiem dotknęła płaszcza, staje przed Nim jawnie. Dla Jezusa liczy się nie tylko to, że ktoś doznał uzdrowienia, ale że może stanąć przed Nim taki, jaki jest. Wers 32 pokazuje Boga, który nie zostawia człowieka w anonimowości. Wiara, która wyszła z tłumu, zostaje nazwana i przyjęta. Jezus nie chce, by pozostała w ukryciu, ale nie wytyka jej palcem. Szuka konkretnej osoby, a nie tylko cudu, choć cud już się dokonał.

Tłum napierał na Jezusa, a uczniowie uznali pytanie o dotyk za niezrozumiałe. On jednak „rozglądał się, by zobaczyć tę, która to uczyniła”. Wśród wielu ciał dostrzega jedną osobę. Uzdrowienie nie pozostaje dla Niego bezimiennym wydarzeniem. Kobieta wcześniej dotknęła Jego płaszcza w nadziei na zdrowie. Gdy krwotok ustał, Jezus zatrzymał się i szukał jej wzrokiem. Sam werset nie wyjaśnia, dlaczego chciał ją zobaczyć, ale dalsze słowa pokazują, że spotkanie prowadzi do czegoś więcej niż ustąpienie dolegliwości: kobieta przychodzi przestraszona, wyznaje całą prawdę, a Jezus zwraca się do niej „Córko”. Jego spojrzenie nie odsłania jej po to, by ją zawstydzić. Wobec tłumu jej doświadczenie otrzymuje miejsce i głos; zostaje nazwana nie przez chorobę, lecz przez więź, którą wyraża słowo „Córko”. Można w tym rozpoznać troskę, która nie zatrzymuje się na skutku, lecz widzi człowieka. Jezus nie pozwala, by uzdrowienie pozostało tylko ukrytym dotykiem w ścisku. W tym krótkim zatrzymaniu tłum przestaje być bezkształtną masą, a jedna kobieta staje przed Nim jako osoba.