Ewangelia Marka 4:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers wybrzmiewa ostro, zwłaszcza wtedy, gdy ktoś czuje, że ma niewiele. Ewangelista Marek umieszcza go tuż po słowach o mierze: „Uważajcie na to, czego słuchacie” (Ewangelia Marka 4:24). W tym kontekście mowa jest o słuchaniu i przyjmowaniu, a nie o majątku. Wers pyta o to, jak serce przyjmuje to, co do niego dociera. Słowo „ma” nie oznacza tu wyłącznie posiadania. Może chodzić o uwagę, czułość i gotowość, by przyjąć Słowo, a te rzeczy rosną albo zamierają w zależności od tego, czy się je przyjmuje. Kto pozwala dobru zapuścić korzenie, otrzymuje jeszcze więcej. Kto się od niego odwraca, traci nawet to niewiele, co miał. Dla serca zmęczonego te słowa łatwo brzmią jak wyrok. Warto jednak pamiętać, co Marek podaje tuż za nimi. Przypowieść o nasieniu opisuje wzrost, który dokonuje się, zanim ktokolwiek go w pełni zrozumie, a plon przychodzi w swoim czasie. Wers 25 nie jest więc zapowiedzią, że ciężar zostanie na zawsze, lecz ostrzeżeniem, by nie zamykać się na dar.

Zdanie „Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma” brzmi jak paradoks: jak można odebrać coś komuś, kto „nie ma”? Klucz tkwi w kontekście słuchania. Jezus mówi wcześniej: „Uważajcie na to, czego słuchacie”, a następnie wskazuje, że miarą słuchania będzie miara otrzymania. Nie chodzi więc o obietnicę materialnego zysku ani o prostą zasadę, że bogaci będą bogatsi. Mowa o przyjęciu tego, co Jezus odsłania o królestwie Bożym. „Mieć” oznacza tu posiadać przyjęte i pielęgnowane zrozumienie. Kto słucha uważnie, pozwala, by usłyszane słowo przynosiło dalsze światło. Kto pozostaje zamknięty, może utracić nawet początkową zdolność rozpoznania, którą miał. To nie opis arbitralnej kary za niewiedzę, lecz ostrzeżenie przed obojętnością wobec usłyszanego słowa. Najbliższe wersety wzmacniają tę myśl: światło ma być widoczne, a ziarno królestwa rośnie, choć człowiek nie kontroluje jego procesu. Marek łączy odpowiedzialność słuchacza z działaniem Boga. Uważne przyjęcie nie kupuje prawdy ani nie wymusza wzrostu; otwiera na światło, które może odsłaniać coraz więcej. Paradoks wersetu opisuje zatem nie nierówny podział dóbr, lecz różne skutki słuchania.

Ten werset zamyka krótki fragment o słuchaniu. Wcześniej Jezus pyta, czy lampę wnosi się po to, by ją przykryć, i zapowiada, że nic ukrytego nie pozostanie na zawsze. Zaraz potem ostrzega: „Uważajcie na to, czego słuchacie”. Cały ciąg dotyczy więc tego, jak przyjmuje się Słowo. Zdanie „Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma” brzmi surowo, ale jego sens jest praktyczny. Słuchanie, które zostaje w sercu i prowadzi do czynu, przynosi owoc. Człowiek, który po kazaniu zapisuje jedno zdanie i wraca do niego w ciągu tygodnia, po miesiącu ma już konkretną praktykę. Ktoś inny może wyjść z tym samym przesłaniem, ale bez decyzji, bez zapisanego słowa i bez powrotu do niego. Po pewnym czasie zostaje mu tylko wspomnienie, którego już nie umie wykorzystać. Obok tego stoi przypowieść o ziarnie, które rośnie, choć siewca nie wie jak. Ona pokazuje, że wzrost należy przede wszystkim do Boga, a człowiek ma być wierny temu, co usłyszał i przyjął.

W Ewangelii Marka 4:25 Jezus mówi o słuchaniu, które nie kończy się na usłyszeniu dźwięku. Tuż wcześniej wzywa, by uważać na to, czego się słucha, i przypomina o świetle, którego nie ukrywa się pod korcem. Słowo Boże domaga się więc przyjęcia i odpowiedzi. „Kto ma” może oznaczać tego, kto przyjmuje usłyszane słowo i pozwala mu w sobie zamieszkać. Taka otwartość nie daje kontroli nad Bożym działaniem, ale pogłębia zdolność rozpoznawania tego, co Bóg odsłania. W kolejnej przypowieści nasienie rośnie, choć siewca nie wie, jak; wzrost należy do tajemnicy królestwa, a nie do ludzkiego zasługiwania. Ostrzeżenie Jezusa pozostaje poważne. To, co jest słyszane bez uwagi i stale odsuwane, może z czasem utracić znaczenie, nawet jeśli początkowo wydawało się bliskie. Nie jest to obietnica, że uważnym będzie dane powodzenie ani że każde cierpienie wynika z braku wiary. Chodzi o duchową wrażliwość: słowo przyjęte owocuje dalszym poznaniem, a lekceważone stopniowo cichnie. W królestwie Bożym słuchanie jest początkiem drogi, na której dar staje się coraz wyraźniej rozpoznawalny.