Ewangelia Marka 4:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki obraz z Ewangelii Marka 4:27 zwraca uwagę na to, co dzieje się poza naszą kontrolą. Ktoś wrzuca ziarno w ziemię, a potem śpi lub czuwa, w dzień i w nocy, a nasienie kiełkuje i rośnie, choć on sam nie wie jak. Wzrost dokonuje się w ukryciu, niezależnie od tego, czy siewca jest zmęczony, czy czujny. Jest to obraz bardzo bliski sercu. Wiele spraw w nas dojrzewa powoli i rzadko da się wskazać moment, w którym coś się przesunęło. Można sobie wyobrazić osobę, która po długiej żałobie zauważa, że znów potrafi się uśmiechnąć, zanim zdąży zrozumieć, jak to się stało. Inny człowiek może odkryć, że lęk stał się lżejszy, choć nie pamięta chwili, w której zniknął. Fragment nie obiecuje szybkich plonów i nie tłumaczy wszystkiego. Pokazuje jednak, że wzrost nie zależy wyłącznie od czujności tego, kto sieje. Spokój tego obrazu opiera się na zaufaniu, że ziarno wciąż rośnie w ciemności, nawet wtedy, gdy nic nie widać na powierzchni. To, czego nie da się przyspieszyć, może dojrzewać mimo naszej niewiedzy.

„Czy śpi, czy czuwa, w dzień i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak”. W przypowieści Jezusa nie jest to obserwacja o każdym ludzkim przedsięwzięciu, lecz obraz królestwa Bożego: człowiek sieje, a wzrost dokonuje się poza zasięgiem jego wiedzy i kontroli. W następnym wersecie Jezus opisuje kolejne fazy rozwoju ziarna, aż do dojrzałego plonu. Nie dzieje się to natychmiast, ale też nie zależy od ciągłego czuwania siewcy. To rozróżnienie chroni przed dwiema skrajnościami. Przypowieść nie zachęca do bierności, bo ktoś najpierw wrzuca nasienie w ziemię. Nie obiecuje też, że każdy wysiłek przyniesie oczekiwany sukces. Jej obraz mówi o tajemnicy działania Boga: ludzkie uczestnictwo jest rzeczywiste, lecz nie daje człowiekowi władzy nad wzrostem ani pełnego wglądu w jego przebieg. W życiu wspólnoty może to oznaczać, że nauczanie, dobroć czy wierne świadectwo nie zawsze przynoszą widoczne skutki od razu. Brak natychmiastowego rezultatu nie dowodzi, że nic się nie dzieje. Królestwo rośnie według Bożego działania, a jego pełny plon nie jest dziełem samego siewcy.

Werset kończy krótką przypowieść o człowieku, który wrzucił nasienie w ziemię. Najpierw działa on, a potem zaczyna się czas, w którym wszystko dzieje się samo. Według słów „Czy śpi, czy czuwa, w dzień i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak” wzrost nie zależy od jego nieprzerwanego napięcia. Człowiek może spać albo czuwać, a ziarno i tak zapuszcza korzenie i wypuszcza źdźbło. W praktyce to obraz codziennej wierności. Ktoś, kto sieje, robi to, co należy do niego: zasiewa, troszczy się o to, co zależy od jego rąk, i zostawia resztę tam, gdzie leży jej właściwe miejsce. Dni mogą wyglądać na nieruchome, a pod powierzchnią ziemi wciąż zachodzi praca, której nie widać. Ten fragment nie obiecuje, że każde ziarno wyda plon w oczekiwanym terminie ani że każdy trud od razu przyniesie widoczny efekt. Mówi o królestwie Bożym i o tym, że jego wzrost ma źródło poza człowiekiem. Słowa „on sam nie wie jak” przyznają, że pewne rzeczy pozostają tajemnicą. Właśnie w tym jest spokój dla tego, kto sieje: nie musi znać każdego etapu, by pozostać wiernym posiewowi.

W przypowieści Jezusa o królestwie Bożym człowiek sieje ziarno, a potem żyje zwyczajnym rytmem: śpi i czuwa, nocą i za dnia. Tymczasem nasienie kiełkuje i rośnie, choć siewca nie potrafi wyjaśnić, jak się to dokonuje. Jego niewiedza nie zatrzymuje wzrostu. To obraz działania, którego nie da się w pełni kontrolować ani obserwować. Królestwo Boże nie zależy od nieustannej czujności człowieka, jakby każda chwila nieuwagi mogła udaremnić to, co Bóg rozpoczął. Przypowieść nie obiecuje, że każde ludzkie przedsięwzięcie przyniesie oczekiwany skutek. Mówi o wzroście królestwa, którego ukryty początek poprzedza widoczny plon. W kolejnych słowach Jezus opisuje etapy dojrzewania: źdźbło, kłos i pełne ziarno. Nie wszystko ukazuje się naraz. Bywa, że wiara, dobroć albo pojednanie rozwijają się po cichu, zanim ktokolwiek dostrzeże ich owoc. Obraz nasienia przypomina o pokorze wobec tajemnicy: człowiek może uczestniczyć w zasiewie, lecz nie jest panem życia, które wzrasta. Nadzieja tej przypowieści mieści się właśnie w tym spokojnym rozróżnieniu.