Ewangelia Marka 4:23 – znaczenie i zastosowanie

Zdanie z Ewangelii Marka 4:23, „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.”, pojawia się tuż po słowach o lampie, którą stawia się na świeczniku, i ma w sobie coś z cichej prośby. Słuchanie nie kończy się na odbiorze dźwięków. Dotyczy tego, czy słowo dociera aż do serca, tam, gdzie mieszkają radości, lęki i tęsknoty. W przypowieści o siewcy słowo trafia na różne rodzaje ziemi. Marek zauważa, że troski tego świata, złuda bogactwa i inne żądze potrafią je zagłuszyć, tak że pozostaje bezowocne. Można więc siedzieć blisko słowa i mieć serce zajęte innym hałasem. Uszy do słuchania nie są darem po to, by je po prostu mieć, lecz po to, by słowo mogło zapuścić korzenie w codziennym, często zmęczonym życiu. Obok tego wezwania Marek umieszcza obraz nasienia, które kiełkuje i rośnie, choć siejący nie wie jak. Samo zdanie nie mówi nic o tym, czy słuchający rozumie wszystko albo czuje się mocny. Obraz wzrostu sugeruje jednak, że pewne dojrzewanie dokonuje się poza naszą kontrolą, a słuchanie ma w sobie coś spokojnego i cierpliwego.

„Kto ma uszy do słuchania, niech słucha” — to krótkie wezwanie w Ewangelii Marka 4:23 odróżnia samo usłyszenie słów od przyjęcia ich znaczenia. Jezus naucza tłum w przypowieściach o siewcy, a dalsze obrazy rozjaśniają wagę słuchania: słowo może zostać zagłuszone przez troski i żądze albo zostać przyjęte i wydać owoc. Nie chodzi więc o brak słuchu w sensie fizycznym, lecz o uwagę, która dopuszcza naukę Jezusa do głosu. Przypowieść nie tylko przekazuje informację o królestwie Bożym; ujawnia też, co dzieje się ze słowem, gdy trafia na różne postawy. Wezwanie nie obiecuje, że każdy słuchacz automatycznie zrozumie ani że owoc pojawi się natychmiast. W obrazie ziarna wzrost dokonuje się także wtedy, gdy siewca nie wie, jak to się dzieje. Słowa Jezusa mają zatem wagę większą niż chwilowe wrażenie. Słuchanie oznacza gotowość, by nie zagłuszyć ich tym, co pilne lub pociągające. W tym rozdziale jest ono początkiem drogi, na której słowo zostaje przyjęte i przynosi owoc, choć jego wzrost pozostaje tajemnicą.

Słowa „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha” brzmią prosto, a jednak niosą sporą odpowiedzialność. Jezus wypowiada je po przypowieści o siewcy, w której ziarno pada na różne rodzaje gleby. Słuchanie w Biblii nie kończy się więc na wrażeniu, bo słowo ma przynieść owoc w konkretnym życiu. Można sobie wyobrazić kobietę, która w niedzielę słucha kazania o przebaczeniu. Wie, że powinna porozmawiać z bratem, z którym od lat jest w konflikcie. W poniedziałek wraca jednak do dawnego żalu i wszystko zostaje po staremu. Taka sytuacja pokazuje, jak łatwo ziarno zagłuszyć codziennym hałasem. Wers stoi między obrazem światła, które ma być postawione na świeczniku, a ostrzeżeniem, by uważać na to, czego słuchamy. Lampa nie służy do ukrywania, więc to, co zostało usłyszane, powinno być widoczne w czynach: w cierpliwości, w uczciwości i w sposobie mówienia o innych. Jest w tym także coś uspokajającego. Ziarno, które zostało posiane, rośnie we własnym czasie, a człowiek, który je zasiał, nie zna wszystkich etapów tego wzrostu. Słuchający nie musi więc rozumieć wszystkiego, by słowo mogło w nim działać.

„Kto ma uszy do słuchania, niech słucha” (Ewangelia Marka 4:23). To krótkie wezwanie pada w nauczaniu Jezusa nad jeziorem, po przypowieści o siewcy. Słuchanie oznacza tu coś więcej niż usłyszenie dźwięku: w przypowieści słowo zostaje przyjęte i wydaje owoc. Jezus zwraca uwagę na odpowiedź człowieka, nie na samą obecność słuchaczy. Uszy ma każdy, lecz uwaga łatwo rozprasza się między troskami, pragnieniem bogactwa i codziennym pośpiechem. Słowo może wtedy pozostać blisko, a jednak nie zapuścić korzeni. Obraz ziarna pomaga zobaczyć, że owoc nie pojawia się od razu ani na rozkaz. W dalszym obrazie królestwa Bożego nasienie rośnie także wtedy, gdy człowiek śpi i nie wie, jak się to dzieje. Wezwanie Jezusa zachowuje więc powagę i nadzieję. Słuchanie jest odpowiedzią, która może otworzyć życie na działanie słowa, ale wzrost nie poddaje się ludzkiej kontroli. W tej przypowieści owoc nie jest nagrodą za sam wysiłek uwagi. Jest znakiem, że przyjęte słowo znalazło w człowieku żyzną ziemię.