Ewangelia Marka 12:9 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie w Ewangelii Marka 12:9 brzmi niemal jak westchnienie. Po tylu posłańcach, którzy wracali pobici albo wcale nie wracali, właściciel winnicy zostaje z pustymi rękami i z cierpliwością, która już się wyczerpała. Odpowiedź jest prosta: „Przyjdzie i zgładzi rolników, a winnicę odda innym.” Nie słychać w niej pośpiechu ani ulgi. Jest w niej zapowiedź konsekwencji, które wynikają z wyborów rolników, ponieważ ci, którzy mieli oddać plon, zawłaszczyli winnicę. Warto jednak zauważyć, jak długo właściciel znosił zawód. Najpierw posyła sługi, potem kolejnych, w końcu swojego ukochanego syna. Słowa o przyjściu nie są więc zimną zapowiedzią zemsty. Wypowiada je ktoś, kto przez długi czas wierzył, że zło ustąpi, i dopiero po odrzuceniu wszystkiego przestał się łudzić. Ten werset przypomina też, że człowiek zarządzający cudzym dobrem łatwo zapomina, że ono nie jest jego. Sprawiedliwość opisana w tym miejscu wypływa z miłości. Ktoś, kto naprawdę troszczy się o winnicę i o ludzi, których do niej posłał, nie może przymykać oczu na to, co się w niej dzieje.

W pytaniu „Co zrobi właściciel winnicy?” nie chodzi o zagadkę, lecz o odsłonięcie konsekwencji. Rolnicy otrzymali winnicę do uprawy, ale odrzucali posłańców właściciela, a w końcu zabili jego ukochanego syna. Odpowiedź zapowiada więc sąd: właściciel „zgładzi rolników”. Zarazem winnica nie przestaje należeć do właściciela. Zostanie powierzona innym. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu odpowiedzialności i własności. Dzierżawcy mogą korzystać z powierzonego dobra, lecz nie stają się jego panami. Ich przemoc ujawnia, że odrzucają nie tylko sługi, ale także prawo właściciela do owoców. W kontekście przypowieści słowa te są skierowane przeciw przywódcom, którzy rozpoznają, że Jezus mówi o nich (Ewangelia Marka 12:12). Nie uzasadniają potępienia całego narodu ani każdej wspólnoty żydowskiej. Zapowiedź przekazania winnicy innym oznacza zmianę dzierżawców, nie zmianę właściciela. Sąsiednie słowa o odrzuconym kamieniu, który staje się głowicą węgła, wskazują, że odrzucenie syna nie przekreśli Bożego działania. Werset łączy więc powagę sądu z nadzieją: niewierność ludzi nie unieważnia zamiaru właściciela.

„Co zrobi właściciel winnicy? Przyjdzie i zgładzi rolników, a winnicę odda innym.” (Ewangelia Marka 12:9) Pytanie brzmi jak zagadka, ale odpowiedź jest konkretna i poważna. Właściciel najpierw wysyłał sług, potem swojego syna, bo liczył na szacunek. Dopiero seria odmów, z każdym posłańcem coraz bardziej gwałtownych, prowadzi do takiego zakończenia. Najbardziej praktyczna lekcja tkwi w samym słowie „dzierżawa”. Rolnicy nie byli właścicielami. Mieli zarządzać cudzym i oddawać należną część plonów. Gdy zaczęli traktować to, co powierzone, jako własne, utracili prawo, które im dano. W Ewangelii Marka 12:12 czytamy, że słuchacze zrozumieli, iż przypowieść dotyczy ich. Sam wers nie opisuje losu każdego człowieka. Mówi jednak wyraźnie, że to, co należy do Boga, nie może zostać przejęte przez kogoś, kto zapomniał, czyj jest ten dar. Cierpliwość właściciela jest wielka, ale nie jest bez granic.

Właściciel winnicy nie pozostaje nieobecny bez końca. Winnica została powierzona rolnikom, lecz oni zaczęli traktować powierzone dobro jak własność i odrzucili kolejnych posłańców, a wreszcie zabili ukochanego syna właściciela. Pytanie Jezusa w Ewangelii Marka 12:9 odsłania kres tej przemocy: właściciel przyjdzie, osądzi rolników i odda winnicę innym. To słowo ma ciężar. Bóg jest cierpliwy, ale cierpliwość nie oznacza zgody na zło ani rezygnacji ze sprawiedliwości. Przypowieść mówi o odpowiedzialności tych, którym powierzono winnicę, oraz o konsekwencjach odrzucenia posłańców i Syna. Nie daje podstaw do łatwego wskazywania winnych; stawia przed każdym pokoleniem pytanie o wierność temu, co zostało powierzone. Zaraz potem obraz odrzuconego kamienia, który staje się głowicą węgła, kieruje wzrok ku paradoksowi: odrzucony Syn nie znika z Bożego zamysłu. Wyrok nad rolnikami jest poważny, lecz opowieść nie kończy się triumfem przemocy. Winnica pozostaje własnością gospodarza, a jej przyszłość nie należy do tych, którzy ją zawłaszczyli. W perspektywie wieczności życie i powierzone dobra są darem, nie zdobyczą. Odrzucenie Boga nie unieważnia Jego prawa ani Jego działania.