Ewangelia Marka 12:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje narastającą przemoc wobec kolejnych posłańców. „Posłał jeszcze jednego; tego zabili. I posłał wielu innych, z których jednych pobili, a drugich pozabijali.” Słowa te pokazują, że odrzucenie nie było pojedynczym zdarzeniem, lecz trwało długo, a każda kolejna próba kończyła się boleśniej niż poprzednia. Serce czyta ten fragment przede wszystkim jako opowieść o cierpliwości, która nie zamienia się w obojętność. W Ewangelii Marka 12:2 właściciel winnicy posyła sługę w odpowiedniej porze, a mimo krzywd nie rezygnuje z tej relacji. Tekst nie wskazuje jednak, że posłańcy zasłużyli na swój los. Opisuje raczej wybory dzierżawców, którzy odmawiają oddania należnej części plonów i wypychają wysłanników z winnicy. Dla kogoś, kto od dawna nie widzi owoców swoich starań, ten obraz bywa bliski, bo pokazuje, że ponawianie próby nie musi być naiwnością. Cierpienie posłańców nie jest w tym fragmencie ostatnim słowem. Właściciel nadal wysyła kolejnych ludzi, a pytanie o jego reakcję, zawarte w Ewangelii Marka 12:9, zapowiada rozstrzygnięcie, które dopiero nadejdzie. Jest w tym cicha nadzieja, że wierność trwa także wtedy, gdy nie widać jej skutków.

W wersecie 5 powtarza się ten sam ruch: właściciel posyła kolejnych sług, a dzierżawcy odpowiadają przemocą. Marek nie przedstawia tego jako pojedynczego wybuchu gniewu, lecz jako narastający wzór odrzucenia. Wcześniej pierwszy sługa wrócił pobity i z niczym, drugi został zraniony i znieważony; teraz jednego zabito, a wielu innych spotkała przemoc. Powtórzenie pokazuje, że kolejne posłania nie zmieniają postawy rolników. W przypowieści słudzy działają w imieniu właściciela winnicy, odbierając należną część plonów. Ich los odsłania więc nie tylko brutalność dzierżawców, lecz także ich odmowę uznania, że winnica do nich nie należy. W szerszym biblijnym obrazie słudzy mogą przywodzić na myśl proroków, których słowa spotykały się z oporem. To odczytanie pasuje do historii Izraela, ale sama scena pozostaje przypowieścią, nie kronikarskim sprawozdaniem o konkretnych osobach. Werset 5 przygotowuje kulminację: po sługach właściciel pośle ukochanego syna. Kontrast jest zasadniczy. Odrzucenie posłańców zapowiada odrzucenie syna, lecz tekst nie zrównuje tych wydarzeń. Ukazuje, jak głęboki jest bunt dzierżawców i jak poważne będą jego następstwa.

Ten werset zamyka krótką, ale mocną scenę. Właściciel winnicy nie rezygnuje po pierwszej odmowie. Wysyła sługę, potem kolejnego, a w końcu „wielu innych” (Ewangelia Marka 12:5). Za każdym razem dzierżawcy odpowiadają przemocą. Ci, którzy mieli oddać część plonów, biją i zabijają posłańców. Marek nie opisuje tu szybkiego sukcesu ani wygodnego zakończenia. Pokazuje cierpliwość właściciela, która trwa mimo oporu i krzywdy. Ten obraz jest też bardzo praktyczny. Wierność nie zawsze spotyka się z wdzięcznością. Czasem kosztuje, a czasem przynosi ból tym, którzy ją przekazują. Przypowieść nie obiecuje, że posłańcy będą bezpieczni ani że ich wysiłek zostanie od razu doceniony. Mówi natomiast, że właściciel nie porzuca winnicy ani ludzi, których w niej osadził. Warto zauważyć, że w tym wersecie uwaga skupia się na czynach dzierżawców. Ich decyzje mają konsekwencje, których przypowieść nie ukrywa. Taki obraz uczy spokojnej odpowiedzialności: odmowa oddania należnego nie znika tylko dlatego, że posłańców jest coraz więcej.

W obrazie winnicy cierpliwość właściciela odsłania zarazem jego dobroć i powagę odrzucenia. Posyła kolejnych sług, choć spotyka ich przemoc: jednego biją, drugiego ranią i znieważają, następnego zabijają. Wersety 2–5 ukazują powracającą odmowę oddania należnej części plonów. Werset piąty gęstnieje od przemocy; nie mówi jednak, że cierpliwość właściciela oznacza zgodę na zło. Przypowieść nie podaje imion sług ani nie wyjaśnia ich losów szerzej. Ich anonimowość kieruje uwagę na powtarzający się wzór: wezwanie zostaje odrzucone, a przemoc się nasila. W dalszym ciągu opowieści właściciel pośle ukochanego syna, a rolnicy rozpoznają w nim dziedzica i zabiją go. To nadaje wcześniejszym sługom ciężar zapowiedzi, choć ich cierpienia nie są tym samym co śmierć syna. Winnica pozostaje powierzonym dobrem, nie własnością rolników. Ten szczegół dotyka również codziennej wierności: człowiek może przywłaszczać sobie to, co otrzymał jedynie na pewien czas — odpowiedzialność, zaufanie, owoc pracy innych. Werset nie pozwala łatwo rozstrzygnąć tajemnicy każdego cierpienia. Ukazuje jednak, że Boża cierpliwość trwa pośród odrzucenia, a powierzone dobro nadal należy do Boga.