Ewangelia Marka 12:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zatrzymuje uwagę cierpliwością właściciela winnicy (Ewangelia Marka 12:6). Po kolejnych sługach, pobitych, znieważonych i zabitych, pojawia się ostatni wysłannik, ukochany syn. Słowa „Uszanują mojego syna" pokazują człowieka, który wciąż wierzy w dobro w innych, choć wszystko dotąd tej wierze przeczyło. Jest w tym zaufanie zbudowane na miłości, a takie zaufanie zawsze bywa wystawione na próbę. W chrześcijańskim czytaniu przypowieści syn wskazuje na Jezusa, a cały obraz mówi o Bogu, który nie przestaje posyłać swojej miłości do ludzi także wtedy, gdy wcześniej była odrzucana. Werset nie zdradza jeszcze, jak rolnicy zareagują, dlatego zawiera napięcie oczekiwania, które narasta aż do kolejnych słów. Wyraźnie widać w nim ojcowskie serce, które daje najwięcej właśnie tam, gdzie najbardziej się lęka. Syn jest tu kimś więcej niż kolejnym posłańcem w sprawie plonów: to ktoś, kogo właściciel kocha i komu ufa. Ta przypowieść pokazuje, że miłość zdolna do takiego wysłania nie jest naiwnością, choć z zewnątrz może tak wyglądać. Miłość bierze na siebie ryzyko odrzucenia i pozostaje miłością, nawet gdy jej odpowiedzią jest przemoc. Na tym tle widać jeszcze wyraźniej, jaką cenę może mieć troska o tych, którzy się od niej odwracają.

W przypowieści o winnicy przyjście syna zmienia ciężar całej historii. Wcześniej właściciel posyła sługi, a rolnicy kolejno ich krzywdzą. Teraz posyła kogoś więcej niż kolejnego wysłannika: ukochanego syna, który jest dziedzicem. Określenie „ostatniego” zamyka serię posłań i nadaje temu spotkaniu szczególną wagę. Słowa właściciela — „Uszanują mojego syna” — wyrażają oczekiwanie, nie zapowiedź, że rolnicy rzeczywiście okażą szacunek. Czytelnik zna już ich postępowanie wobec sług, więc ta nadzieja uwydatnia, jak daleko sięga cierpliwość właściciela. Nie należy jednak mylić cierpliwości z obojętnością: dalszy ciąg pokazuje, że odrzucenie syna prowadzi do sądu. W chrześcijańskim odczytaniu syn wskazuje na Jezusa, a historia sług przypomina odrzucanie Bożych posłańców. Przypowieść nie przedstawia Jezusa jako jednego z wielu nauczycieli, lecz jako ukochanego Syna i dziedzica. Dlatego reakcja na Niego odsłania stosunek rolników nie tylko do kolejnego posłańca, ale do samego właściciela winnicy. Werset łączy więc niezwykłą cierpliwość Boga z powagą odpowiedzialności za odrzucenie Jego Syna.

Ta scena pokazuje cierpliwość właściciela winnicy. Wysłał już wielu sług, a każdy z nich został odrzucony, pobity albo zabity. Mimo to nie porzucił dzierżawców. Został mu jeszcze ktoś jeden. W Ewangelii Marka 12:6 tekst zagląda do wnętrza właściciela: „Miał jeszcze jednego, ukochanego syna. Posłał go do nich jako ostatniego, bo mówił sobie: Uszanują mojego syna.” Słowa „mówił sobie” pokazują tok jego myślenia, którego rolnicy nie znają. Jego nadzieja opiera się na szacunku, który należy się synowi, a nie na sile czy przymusie. Warto jednak zauważyć, że tekst przedstawia to jako myśl właściciela, a nie jako pewnik. Ewangelista nie mówi, że ta nadzieja się spełniła. Kolejne wersy pokazują, że rolnicy zabili syna. Ten fragment mówi też o ryzyku. Posłanie syna było ostatnią możliwością, bo wcześniejsze działania nie przyniosły owoców. Właściciel nie wybrał bezpiecznej drogi. Wybrał to, co kosztowało go najwięcej, bo zależało mu na relacji z dzierżawcami. Najmocniejszym wnioskiem z tego wersetu jest to, że właściciel nie przestał posyłać, mimo kolejnych zawodów.

„Miał jeszcze jednego, ukochanego syna” — pośród przemocy i kolejnych odrzuceń przypowieść zatrzymuje się przy więzi ojca z synem. Właściciel posyła go jako ostatniego, ufając, że rolnicy uszanują jego godność. Ta nadzieja brzmi tym boleśniej, że słuchacz zna już los wcześniejszych sług: byli krzywdzeni, odsyłani i zabijani. W opowieści syn nie jest kolejnym posłańcem. Jego obecność odsłania, jak daleko sięga odrzucenie właściciela, a zarazem wskazuje ku Jezusowi, którego słuchacze mają rozpoznać w ukochanym synu. Bliskość Ojca i Syna nadaje temu posłaniu ciężar większy niż próba odzyskania należnej części plonów. Cierpliwość właściciela nie oznacza zgody na przemoc ani tego, że krzywda pozostanie bez odpowiedzi. Przypowieść prowadzi dalej ku sądowi nad rolnikami i przekazaniu winnicy innym. Miłosierdzie i sprawiedliwość nie znikają tu w cieniu siebie nawzajem. Winnica pozostaje powierzonym dobrem, nie prywatną własnością dzierżawców. Wysłany syn przypomina, że spotkanie z Bożym wezwaniem dotyczy nie tylko obowiązku, lecz także relacji. Odrzucenie go staje się odrzuceniem Tego, który go posłał.