Ewangelia Marka 12:24 – znaczenie i zastosowanie

Ta odpowiedź, zapisana w Ewangelii Marka 12:24, pada w rozmowie o zmartwychwstaniu, która zaczyna się od pytania pełnego splątanych okoliczności: o siedmiu braciach i jednej kobiecie. Pod takim zamieszaniem Jezus widzi brak zrozumienia. Pismo i moc Boża zostają tu wymienione razem jako dwa miejsca, w których można poznać Boga. Najmocniej w tym fragmencie działa to, że Jezus nie każe nikomu rozwiązać wszystkiego samym wysiłkiem myśli. Wskazuje Słowo, które przemawia do wiary, i moc, która działa również tam, gdzie rozum nie sięga. Wielu ludzi nosi w sobie pytania, na które nie ma odpowiedzi, i właśnie wtedy łatwo poczuć się zagubionym w ciemnym korytarzu. Ten werset nie zostawia jednak człowieka samego z niewiedzą. Pewność może płynąć z bliskości Boga, również wtedy, gdy wielu szczegółów wciąż brakuje. Poznanie Pisma prowadzi do poznania Boga, a poznanie Boga uspokaja serce, gdy rozum jeszcze nie nadąża. Słowa „w błędzie” brzmią surowo, lecz w tym zdaniu słychać przede wszystkim troskę o to, by ludzie nie pozostawali w zagubieniu. Bóg chce być poznawany w sposób żywy i przemieniający, a nie tylko poprawnie omawiany w rozmowie o Piśmie.

Jezus nazywa błąd saduceuszów podwójnym: nie rozumieją ani Pisma, ani mocy Boga. Ich pytanie o kobietę, która poślubiła kolejno siedmiu braci, zakłada, że zmartwychwstanie będzie po prostu dalszym ciągiem obecnego porządku. Jezus nie przyjmuje tego założenia. Wskazuje, że życie po zmartwychwstaniu nie będzie powieleniem ziemskich układów małżeńskich; porównanie do aniołów mówi o tej różnicy, nie o tym, że ludzie staną się aniołami. Kluczowe rozróżnienie dotyczy granic ludzkiego wyobrażenia. Saduceusze próbują ocenić Boże działanie według tego, co znają z obecnego życia. Tymczasem niezrozumienie Pisma sprawia, że nie dostrzegają, jak tekst świadczy o Bogu wiernym także wobec tych, którzy umarli. W dalszej odpowiedzi Jezus przywołuje Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba i na tej podstawie mówi, że Bóg jest Bogiem żywych. Werset nie rozstrzyga wszystkich szczegółów życia po śmierci. Koryguje jednak ważny błąd: zmartwychwstania nie da się sprowadzić do odtworzenia znanych relacji. Nadzieja na nie opiera się na Bogu, którego moc przekracza ludzkie wyobrażenia, a którego Pismo pozwala poznawać.

Jezus stawia sadyceuszom pytanie o zmartwychwstanie i od razu wskazuje źródło ich błędu: „Czy nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej?” (Ewangelia Marka 12:24). Sadyceusze znali księgi Mojżesza i potrafili zbudować szczegółowy przypadek o siedmiu braciach. Mimo to ich pytanie pokazuje zamknięty horyzont. Jezus wymienia tu dwa braki obok siebie: nie rozumieją Pisma i nie znają mocy Bożej. Tekst nie mówi, który z nich jest pierwszy, i nie warto tego rozstrzygać na siłę. Najciekawsze jest to, jak Jezus wraca do Pisma. Przypomina słowa o krzaku, w których Bóg mówi o sobie jako o Bogu Abrahama, Izaaka i Jakuba (Ewangelia Marka 12:26). Z tego wyprowadza wniosek: Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych (Ewangelia Marka 12:27). Czytanie Słowa bez ufności wobec żywego Boga zamienia je w zbiór dawnych faktów. Można znać litery i nie poznać Tego, który przez nie przemawia. Sadyceusze byli pewni swoich racji, a jednak się mylili. Pismo nie jest tylko zagadką do poprawnego rozwiązania. Ukazuje Boga, który działa także tam, gdzie ludzka logika widzi koniec. Prawdziwe rozumienie Słowa powinno więc prowadzić do większego zaufania Bogu.

„Czy nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej?” Jezus wypowiada te słowa w odpowiedzi na pytanie o kobietę, która po śmierci siedmiu mężów miałaby zmartwychwstać. Pytający próbują opisać przyszłość za pomocą porządku znanego z obecnego życia. Jezus nie pomniejsza znaczenia więzi, lecz wskazuje, że zmartwychwstanie nie będzie prostym powrotem do dawnych układów. Błąd, o którym mówi, dotyczy zarówno Pisma, jak i mocy Boga. Sam tekst nie staje się jasny, gdy służy jedynie do potwierdzania tego, co człowiek już potrafi sobie wyobrazić. A moc Boża nie jest ograniczona przez wyobrażenie, że śmierć zamyka każdą możliwość życia. W dalszej odpowiedzi Jezus przywołuje słowa Boga o Abrahamie, Izaaku i Jakubie, by uzasadnić nadzieję zmartwychwstania. To ważna perspektywa dla wiary: Pismo i Boża moc spotykają się w obietnicy, która przekracza znane ludzkie formy. Nie daje ona szczegółowej mapy życia po śmierci. Otwiera jednak przyszłość, której nie da się zamknąć w granicach teraźniejszości. W Ewangelii Marka 12:24 Jezus przestrzega przed myleniem granic wyobraźni z granicami Boga.