Ewangelia Łukasza 6:28 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają” padają w Ewangelii Łukasza 6:28, w wezwaniu do miłości nieprzyjaciół. Dotykają miejsca, w którym krzywda boli najbardziej. Przekleństwo i oszczerstwo odbierają człowiekowi dobre imię i spokój, a często zostawiają po sobie poczucie bezsilności. Jezus nie obiecuje, że takie zranienie od razu przestanie boleć. Mówi natomiast, co można uczynić wobec tych, którzy krzywdzą słowem. Oba czasowniki opisują konkretne działania: błogosławić i modlić się. Nie wymagają od nikogo, by najpierw czuł ciepło wobec wroga. Dobre słowo wypowiedziane w obronie kogoś, kto krzywdzi, oraz prośba skierowana do Boga mogą wyrosnąć nawet wtedy, gdy serce wciąż jest poranione. Dla kogoś, kto został obgadany w pracy albo w sąsiedztwie, może to być pierwszy spokojny krok, a nie zwycięstwo nad własnym gniewem. Werset stoi wśród słów o nadstawieniu policzka i o zasadzie „Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili” (Ewangelia Łukasza 6:29-31). Łączy je przekonanie, że cudza niechęć nie zrywa więzi z Bogiem. Modlitwa za oczerniających nie usprawiedliwia ich zła, lecz oddaje sprawę w ręce większe niż nasze.

Ewangelia Łukasza 6:28 umieszcza błogosławieństwo i modlitwę w samym środku nauki o miłości do nieprzyjaciół. Nie chodzi tu o uznanie przekleństwa za słuszne ani o udawanie, że oczernianie nie wyrządza krzywdy. Jezus nazywa wprost działania, które ranią, a zarazem nie pozwala, by wyznaczały one jedyną możliwą odpowiedź. Błogosławić znaczy wypowiadać się i działać na rzecz dobra drugiego człowieka, także wtedy, gdy ten człowiek życzy krzywdy. Modlitwa za oczerniających nie jest automatycznym uniewinnieniem ich postępowania. Oznacza zwrócenie się ku Bogu zamiast odwetu: krzywda zostaje nazwana, lecz pragnienie zemsty nie otrzymuje ostatniego słowa. Werset nie opisuje łatwego uczucia ani pojednania, które już nastąpiło. Sąsiednie słowa Jezusa potwierdzają, że to część szerszego wezwania: miłować nieprzyjaciół i czynić dobro tym, którzy nienawidzą. Nie jest to więc ogólna pochwała uległości wobec każdej krzywdy, lecz radykalne odrzucenie logiki odpłaty. Chrześcijańska miłość nie nazywa zła dobrem; odmawia jednak, by zło kształtowało serce na jego własne podobieństwo.

W Ewangelii Łukasza 6:28 Jezus mówi do tych, którzy Go słuchają, a wcześniej wzywa ich do miłowania nieprzyjaciół i czynienia dobra tym, którzy nienawidzą. Dopiero potem pada konkretne zadanie: „błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają”. Jezus nie każe tu czekać na uczucie. Błogosławienie i modlitwa to działania, które można wykonać także wtedy, gdy serce jeszcze boli. Same w sobie nie gwarantują szybkiej zmiany drugiej osoby. Zmieniają jednak sposób, w jaki skrzywdzony patrzy na tego, kto go zranił. Przykład może wyglądać tak. Pracownica słyszy, że koleżanka rozpowiada o niej nieprawdziwe historie. Zamiast odpowiadać tym samym, każdego ranka wymienia tę osobę z imienia przed Bogiem i prosi o jej dobro. Nie udaje przy tym sympatii. Po prostu nie zostawia tej osoby poza modlitwą. Ten werset nie obiecuje, że wrogość natychmiast ustanie. Pokazuje natomiast, że uczeń nie musi odpowiadać przekleństwem na przekleństwo, ponieważ jego postawa wyrasta z tego, do kogo należy.

Jezus mówi o błogosławieniu tym, którzy przeklinają, i o modlitwie za tych, którzy oczerniają. To konkretna postać miłości nieprzyjaciół, o której mówi w poprzednim wersecie. Nie chodzi o uznanie krzywdy za dobro ani o udawanie, że słowa nie ranią. Błogosławić znaczy szukać dobra drugiego człowieka, nawet gdy jego postępowanie sprzeciwia się dobru. Przekleństwo chce zamknąć człowieka w wyroku: „jesteś tylko tym, co mi wyrządziłeś”. Modlitwa nie unieważnia prawdy o krzywdzie, lecz nie pozwala, by cudza nienawiść stała się jedynym językiem odpowiedzi. Wstawianie się za oszczercą pozostawia jego życie przed Bogiem, który widzi zarówno zło, jak i człowieka uwikłanego w zło. W dalszych słowach Jezus mówi o czynieniu dobra i o nadstawieniu drugiego policzka. Nie przedstawia łatwej obietnicy, że przeciwnik się zmieni albo że ustanie cierpienie. Ukazuje drogę, która nie odpłaca złem za zło. W perspektywie Królestwa Bożego błogosławieństwo nie jest słabością ani aprobatą krzywdy. Jest odmową, by nienawiść rozstrzygała o tym, czym staje się serce.