Ewangelia Łukasza 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Te dwie historie pojawiają się także u Mateusza i Marka, którzy umieszczają je obok siebie (Ewangelia Mateusza 12:1; Ewangelia Marka 2:23; Ewangelia Marka 3:1). Choć wydarzyły się w pewnym odstępie czasu, obie miały skorygować błędne poglądy uczonych w Piśmie i faryzeuszy na temat szabatu. Przywiązywali zbyt dużą wagę do fizycznego odpoczynku i wymagali surowszego przestrzegania szabatu, niż zamierzał Bóg.

Najpierw Chrystus stanął w obronie uczniów, którzy wykonywali konieczną czynność. Tego dnia byli głodni, więc zrywali kłosy, by coś zjeść. Łukasz podaje szczegół dotyczący czasu, którego nie podają pozostali ewangeliści: działo się to „w drugi sabat po pierwszym” (Ewangelia Łukasza 6:1). Niektórzy sądzą, że chodzi o pierwszy szabat po drugim dniu Święta Przaśników, kiedy rozpoczynano liczenie siedmiu tygodni do Pięćdziesiątnicy. Niezależnie od tego, czy tak było, ten dokładny szczegół nie jest najważniejszy.

Z tej historii możemy jednak wyciągnąć kilka wniosków. Uczniowie Chrystusa nie powinni nadmiernie przejmować się jedzeniem, zwłaszcza w szabat. Powinni zadowalać się tym, co najłatwiej zdobyć, i być za to wdzięczni. Uczniowie po prostu zrywali kłosy i jedli ziarno, a niewielka ilość im wystarczyła.

Widzimy też, jak często ludzie winni poważnych grzechów szybko krytykują niewinne postępowanie innych (Ewangelia Łukasza 6:2). Faryzeusze zarzucali uczniom, że robią w szabat coś niedozwolonego, choć sami tego dnia ucztowali obficiej niż zwykle. Jezus Chrystus będzie bronił swoich uczniów, gdy inni niesłusznie ich oskarżają, i przyjmie to, co ludzie uznają za zakazane, jeśli jest naprawdę niewinne. Pociechą jest świadomość, że to ludzie nie są naszymi sędziami, a Chrystus jest naszym Orędownikiem.

Przepisy ceremonialne Boga, czyli zewnętrzne regulacje religijne dane Izraelowi, można było uchylić w razie potrzeby. Dawid otrzymał chleby pokładne, które zwykle były przeznaczone wyłącznie dla kapłanów, gdy zrządzenie Opatrzności postawiło go w trudnym położeniu i nie miał innego pożywienia (Ewangelia Łukasza 6:3–4). Skoro w imię większego dobra można było pominąć zasady ustanowione przez samego Boga, tym bardziej można uchylić ludzkie tradycje. W szabat wolno wykonywać czynności konieczne, ale trzeba uważać, by nie wykorzystywać tej swobody jako usprawiedliwienia lenistwa czy lekceważenia dnia Boga.

Jezus jasno pokazał również, że choć konieczna praca jest dozwolona, szabat nadal należy do Niego i powinien być poświęcony Jego służbie oraz czci (Ewangelia Łukasza 6:5). „Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”. W królestwie Odkupiciela szabat miał stać się dniem Pańskim. Pod pewnymi względami zmienił się sposób jego obchodzenia: teraz miał być poświęcony przede wszystkim czci Odkupiciela, tak jak wcześniej był poświęcony czci Stwórcy (Księga Jeremiasza 16:14–15). Na znak tej zmiany otrzymał nową nazwę — dzień Pański — choć nadal był dniem odpoczynku, i został przeniesiony na pierwszy dzień tygodnia.

Po drugie, Chrystus bronił także prawa do czynienia miłosierdzia w szabat. Tego dnia wszedł do synagogi, żydowskiego miejsca zgromadzeń i modlitwy. Kiedy tylko mamy taką możliwość, powinniśmy święcić szabat przez udział w zgromadzeniach religijnych. W szabat powinno odbywać się święte zgromadzenie i nie powinniśmy opuszczać go bez bardzo ważnego powodu.

W synagodze Jezus nauczał w szabat. Słuchanie pouczeń Chrystusa i skupianie się na nich jest właściwym zajęciem na szabat i w synagodze. Chrystus wykorzystywał każdą sposobność, by nauczać zarówno uczniów, jak i tłum. Jednym ze słuchających był człowiek, którego Jezus miał uzdrowić — miał on uschłą prawą rękę. Nie wiemy, czy spodziewał się uzdrowienia, ale ci, którzy pragną łaski Chrystusa, powinni być również gotowi przyjmować Jego naukę.

Wśród ludzi słuchających Chrystusa i oglądających Jego cuda byli też tacy, którzy przyszli jedynie po to, by zastawić na Niego pułapkę (Ewangelia Łukasza 6:7). Uczeni w Piśmie i faryzeusze nie uprzedzili Go uczciwie, że uznają uzdrawianie w szabat za złamanie czwartego przykazania. Powinni byli to zrobić, ponieważ nikt wcześniej nie uzdrawiał w taki sposób jak On. Zamiast tego obserwowali Go jak lew czający się na zdobycz, czekając, by Go oskarżyć i wytoczyć przeciwko Niemu sprawę.

Jezus nie wstydził się ani nie bał okazać miłosierdzia wobec przeciwników. Wiedział dokładnie, co myślą (Ewangelia Łukasza 6:8). Polecił choremu wstać i stanąć na środku, co było także próbą jego wiary i odwagi. Następnie odwołał się do ich sumień i zapytał, czy czwarte przykazanie miało powstrzymywać ludzi od czynienia dobra w szabat, gdy można pomóc tu i teraz, a zwłoka nie jest właściwa (Ewangelia Łukasza 6:9). „Czy wolno w szabat czynić dobro czy zło?” Nikt nie jest tak nierozsądny w czynieniu zła jak prześladowcy, którzy krzywdzą innych za to, że ci czynią dobro.

Jezus jednym słowem uzdrowił człowieka i przywrócił pełną sprawność jego prawej ręce, choć wiedział, że przeciwnicy się oburzą i wykorzystają to przeciwko Niemu (Ewangelia Łukasza 6:10). Prześladowania nie powinny odciągać nas od obowiązków ani od czynienia dobra. Jego przeciwnicy jeszcze bardziej się rozgniewali (Ewangelia Łukasza 6:11). Zamiast dostrzec cud i uznać, że Jezus jest nauczycielem posłanym przez Boga, oraz pokochać Go jako dobroczyńcę ludzkości, ogarnęła ich wściekłość. Złościli się, bo nie zdołali zastraszyć Go i powstrzymać od czynienia dobra ani zahamować Jego rosnącego wpływu na ludzi. Nie mogąc zapobiec temu cudowi, zaczęli wspólnie zastanawiać się, co zrobić z Jezusem dalej.

Możemy z podziwem rozważać, jak bardzo ludzie potrafili zbłądzić, dopuszczając się takiego zła, a zarazem jak cierpliwie Syn Boży na nie pozwalał.