Ewangelia Łukasza 6:21 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Łukasza 6:21 mówi o dwóch doświadczeniach, o których rzadko mówi się otwarcie: o głodzie i o płaczu. Jezus nie przedstawia ich jako czegoś, co trzeba jak najszybciej ukryć albo przezwyciężyć. Wypowiada błogosławieństwo nad tymi, którzy teraz głodują i płaczą, czyli nad ludźmi, których wnętrze bywa puste albo mokre od łez. Słowo „teraz” nie brzmi tu jak wyrok, lecz jak prosta prawda o chwili, w której ktoś się znajduje. Obietnica nasycenia i śmiechu pada w miejscu pełnym cierpienia, wśród tłumu, który przyszedł po uzdrowienie (Ewangelia Łukasza 6:17-19). Tekst nie pozwala jednak sprowadzić jej do gwarancji, że każdy smutek zniknie w tym samym czasie i w tej samej formie. Mówi natomiast, że to, co teraz trudne, nie kończy się na samym głodzie i płaczu, bo przed nimi stoi nasycenie i śmiech. W tym wersecie widać coś szczególnie łagodnego. Jezus nie każe udawać sytości ani uśmiechu. Głód i łzy nie są tu czymś, co trzeba ukryć przed Bogiem, a nazwane wprost stają się miejscem, w którym człowiek może zostać ze swoją prawdą. Nadzieja nie wymazuje bólu jednym ruchem, ale pozwala mu nie mieć ostatniego głosu.

Słowa Jezusa nie nazywają głodu ani płaczu dobrem samym w sobie. Błogosławieństwo dotyczy ludzi, którzy teraz doświadczają braku i żałoby, lecz ich obecny stan nie jest ostatecznym wyrokiem. Jezus mówi o przyszłym nasyceniu i śmiechu: o odwróceniu sytuacji, którego źródłem jest Boża obietnica, nie łatwe zapewnienie, że każde cierpienie szybko minie. Kontekst nadaje temu zdaniu konkretny ciężar. Wśród słuchaczy byli ludzie przychodzący do Jezusa z chorobami i innymi udrękami. Jego słowa kierują uwagę ku królestwu Bożemu, w którym głód i płacz nie mają ostatniego słowa. Zarazem następne wersety zawierają „biada” dla sytych i śmiejących się teraz. Kontrast nie potępia każdej sytości ani radości; ostrzega przed uznaniem obecnego dobrobytu za pełnię i przed obojętnością na potrzebujących. Wersetu nie należy więc sprowadzać ani do pochwały cierpienia, ani do obietnicy, że wierzący unikną bólu. Jezus ogłasza błogosławionymi tych, których niedostatek nie przekreśla w oczach Boga. Obietnica przyszłego nasycenia podważa pewność, że to, co widzialne teraz, określa całą rzeczywistość.

Słowa „Błogosławieni wy, którzy teraz głodujecie, bo będziecie nasyceni” nie chwalą głodu sam w sobie. Jezus mówi o ludziach, którzy w danej chwili nie mają tego, czego potrzebują, i nazywa ich błogosławionymi, bo ich nadzieja ma wyraźny adres. Słowo „będziecie” wskazuje na przyszłość zapowiedzianą przez Boga. Obietnica nie gwarantuje, że każdy niedostatek zostanie zaraz zaspokojony. Pokazuje jednak, że pusty stół nie będzie ostatnim słowem. Cały ten fragment mówi do uczniów. W Ewangelii Łukasza 6:20 mowa jest o ubogich, a w Ewangelii Łukasza 6:22 o znienawidzeniu z powodu Syna Człowieczego. Głód w tym miejscu łączy się więc z wiernością Chrystusowi. Ta nadzieja opiera się na obietnicy Jezusa, a nie na tym, co ktoś zdoła sam sobie zapewnić. W codziennych wyborach widać, jak to wygląda. Ktoś, kto odmawia nieuczciwego zarobku, może przez jakiś czas odczuwać brak, a kolejne decyzje wymagają od niego odwagi. Wierność nie daje szybkiego komfortu, ale też nie zostawia człowieka bez Bożej troski. Zapowiedź nasycenia pokazuje, że Bóg patrzy dalej niż na najbliższy miesiąc. Ten werset uczy, że długość głodu nie mówi nic o tym, czy Bóg widzi tego, kto głoduje.

Jezus wypowiada te słowa pośród ludzi, którzy przyszli, by Go słuchać i szukać uzdrowienia. Jego błogosławieństwo nie udaje, że głód i płacz są lekkie ani dobre same w sobie. Nazywa błogosławionymi tych, których obecny niedostatek nie jest ostatnim słowem o ich życiu. „Teraz” nadaje obietnicy ciężar czasu: głód i łzy należą do rzeczywistego doświadczenia, lecz Jezus kieruje wzrok ku temu, co Bóg jeszcze uczyni. Nasycenie i śmiech nie są nagrodą za dzielne znoszenie bólu ani zapewnieniem, że każda strata szybko się odmieni. To obietnica przyszłości, w której królestwo Boże przyniesie pełnię, jakiej człowiek nie potrafi sam sobie dać. Można pomyśleć o stole, przy którym wreszcie nikt nie odchodzi głodny, i o śmiechu, który nie musi zagłuszać żałoby. Ten obraz nie usuwa dzisiejszego cierpienia. Przypomina, że Jezus kieruje słowa błogosławieństwa do uczniów pośród tłumu szukającego pomocy, a nie dopiero po ustaniu bólu. W tej nadziei łzy nie zostają zapomniane, a głód nie jest losem ostatecznym.