Ewangelia Łukasza 6:16 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Łukasza 6:16 kończy listę dwunastu apostołów i robi to bez ozdobników. Obok Judy, syna Jakuba, pojawia się Judasz Iskariota, o którym tekst mówi jednym zdaniem: „który stał się zdrajcą”. Nie ma tu opisu drogi ani wyjaśnienia, jak do tego doszło. Jest imię i to, kim się stał, zapisane wprost. Ten werset zatrzymuje uwagę przy zestawieniu. Poprzedni fragment mówi, że przed wyborem Jezus całą noc spędził na modlitwie do Boga, więc wybór dwunastu nie był pochopny. Mimo to ktoś, kto później zdradził, znalazł się na tej samej liście co pozostali. Ewangelista nie łagodzi tego zderzenia i nie dopowiada pocieszającej formuły. Zostawia je takim, jakim jest. Może właśnie w tej prostocie kryje się coś trudnego i zarazem prawdziwego. Pismo nie ukrywa cienia nawet w najbliższym kręgu Jezusa, a ciężar zdrady zostaje zapisany bez upiększeń. Kto zna zawód od kogoś bliskiego, znajduje tu uczciwy obraz, w którym ból ma swoje miejsce w opowieści o Bożym wyborze.

Łukasz umieszcza Judasza Iskariotę wśród Dwunastu, nie na marginesie opowieści. Werset 16 zamyka listę ludzi, których Jezus wybrał na apostołów po całonocnej modlitwie. Obok niego wymieniony zostaje Juda, syn Jakuba; rozróżnienie imion jest ważne, bo chodzi o dwie różne osoby. Najbardziej znaczące jest krótkie dopowiedzenie: Judasz „stał się zdrajcą”. Ewangelista nie przedstawia zdrady jako cechy, która od początku wyczerpuje jego tożsamość. Opisuje go najpierw jako jednego z wybranych, a następnie nazywa tym, kim się stał. Nie wyjaśnia tu przyczyn ani nie opowiada samego aktu zdrady; te słowa zapowiadają napięcie, które rozwinie się później. To zdanie nie pozwala łatwo oddzielić bliskości Jezusa od ludzkiej odpowiedzialności. Judasz należał do grona apostołów, lecz samo miejsce wśród nich nie przesądziło o jego wierności. Zarazem tekst nie sprowadza całej historii do ostrzeżenia o zawodności uczniów. Łukasz pokazuje, że wspólnota powołanych nie jest zbiorem ludzi bez skazy. Zaraz potem Jezus schodzi z nimi do tłumu, który przychodzi Go słuchać i szukać uzdrowienia. W tej liście obok przyszłego świadka Ewangelii stoi człowiek, którego wybór przyniesie zdradę. Powołanie było realne, a późniejszy czyn również.

Ewangelia Łukasza 6:16 zamyka listę dwunastu, których Jezus wybrał po nocy spędzonej na modlitwie (Ewangelia Łukasza 6:12). Czytamy: „Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą”. Judasz pojawia się na liście jako jeden z dwunastu, obok Piotra i Jana. Tekst mówi o nim wprost, ale nie opisuje drogi, która do tego doprowadziła, i nie każe nam jej zgadywać. Ta prawda ma wymiar bardzo praktyczny. Wybór do służby nie daje gwarancji wierności. Kto powierza komuś zadanie w rodzinie, w pracy albo we wspólnocie, zna tę granicę: dobra decyzja nie zwalnia z dalszej uwagi i szczerej rozmowy. Ewangelia nie usprawiedliwia zdrady i nie sugeruje, że bliskość Jezusa zapewniła każdemu wierność. Lista pokazuje, że wybór obejmował wszystkich dwunastu, także tego, który miał zdradzić. Tekst nie obiecuje, że wybrani zawsze pozostaną wierni, i nie ukrywa tej rysy w obrazie uczniów. Dzięki temu lista apostołów jest prawdziwa, a nie idealna. Właśnie ta szczerość czyni ją pouczającą dla każdego, kto odpowiada za innych.

Wśród imion dwunastu apostołów Łukasz wymienia Judę, syna Jakuba, a potem Judasza Iskariotę, „który stał się zdrajcą”. Krótkie zdanie nie wyjaśnia, jak doszło do zdrady. Nie pozwala też sprowadzić Judasza do samego jej czynu, choć nazywa go bez uniku. Tuż wcześniej Jezus spędza noc na modlitwie, a o świcie wybiera Dwunastu. Potem schodzi z nimi do ludzi, którzy przychodzą Go słuchać i szukać uzdrowienia. W tej drodze jest miejsce również dla człowieka, którego wybór z czasem przyniesie ból. Ewangelia nie przedstawia tej bliskości jako usprawiedliwienia zdrady. Pokazuje raczej, że przynależność do grona uczniów nie odbiera człowiekowi odpowiedzialności za to, co czyni. Imię Judasza pozostaje wśród imion apostołów jak cień padający na wspólną drogę. Nie zasłania jednak tego, dokąd Jezus prowadzi pozostałych: ku tłumowi, pośród cierpienia i nadziei. Ten werset nie rozstrzyga tajemnicy ludzkiego wyboru ani nie podaje pocieszającego wyjaśnienia. Zachowuje prawdę o zdradzie, a zarazem przypomina, że opowieść o Jezusie nie kończy się na niej.