Ewangelia Łukasza 6:15 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Łukasza 6:15 jest na pozór zwykłym wyliczeniem imion, a jednak zostawia po sobie spokojne ciepło. Poprzedza ją cała noc modlitwy, po której Jezus wybrał spośród uczniów dwunastu. W tym zestawieniu czytamy o „Mateuszu i Tomaszu; Jakubie, synu Alfeusza, i Szymonie z przydomkiem Gorliwy”. Z tego fragmentu wiemy o nich niewiele poza imieniem, pochodzeniem albo przydomkiem, a mimo to właśnie oni znaleźli się w najbliższym gronie. Szymon jest tu jedynym, którego przydomek mówi coś o jego usposobieniu. Gorliwość kojarzy się zwykle z ogniem i siłą, lecz obok niego stoją imiona spokojniejsze i mniej widoczne. Wspólnota, którą Jezus zebrał, nie składa się z jednego typu ludzi. Każdy z tych mężczyzn przychodził ze swoją historią, swoimi lękami i swoją drogą, i powołanie nie wymazało z nich tego, kim byli wcześniej. Może właśnie w tym tkwi pociecha tego krótkiego zdania. Bóg, który przed wyborem spędził noc w modlitwie, nie czeka, aż człowiek będzie wolny od wahań, zanim powie mu imię. Lista, która na pierwszy rzut oka wygląda sucho, pokazuje, jak daleko sięga Jego troska, aż do zwykłych, konkretnych ludzi z ich nierównością.

W Ewangelii Łukasza 6:15 padają cztery imiona: Mateusz, Tomasz, Jakub, syn Alfeusza, oraz Szymon, nazwany Gorliwym. Werset nie opowiada ich historii ani nie wyjaśnia, co dokładnie oznacza przydomek Szymona. Jego siła leży gdzie indziej: pokazuje, że Jezus wybiera konkretnych ludzi, których można rozpoznać po imieniu, pochodzeniu lub określeniu. Ten fragment należy do listy dwunastu apostołów. Bezpośrednio wcześniej Łukasz wspomina, że Jezus spędził całą noc na modlitwie, a potem wybrał ich spośród uczniów. Lista nie jest więc przypadkowym zestawieniem postaci: wskazuje na wspólnotę powołaną przez Jezusa, zanim zejdzie On z nimi do ludzi przychodzących po naukę i uzdrowienie. W przypadku Szymona przydomek „Gorliwy” może odnosić się do jego zapału; nie wystarcza jednak, by pewnie przypisać mu konkretną przynależność polityczną. Ważne jest, że różnice między tymi mężczyznami nie znikają w wykazie. Zostają nazwani razem, jako apostołowie Jezusa. Werset ukazuje zatem nie tyle jednolitość ich charakterów, ile jedność misji, która gromadzi ludzi o odmiennych cechach i historiach.

Ta część listy wygląda na suchą wyliczankę imion, ale ma konkretną treść. Jezus spędził noc na modlitwie (Ewangelia Łukasza 6:12), a potem wybrał dwunastu i nazwał ich apostołami. Wśród nich są Mateusz, Tomasz, Jakub, syn Alfeusza, oraz Szymon „z przydomkiem Gorliwy”. Tekst nie opisuje ich zalet ani zasług. Podaje tylko imiona. Ten brak opisu jest znaczący. Bóg buduje swoją wspólnotę z konkretnych ludzi, z różnymi drogami, przyzwyczajeniami i słabościami. Ewangelista nie ukrywa tej różnorodności i nie tłumaczy, dlaczego wybrał akurat tych. Wybór należy do Jezusa, który przed nim modlił się całą noc. Przydomek Gorliwy warto zauważyć. W przekładzie, który tu przytaczamy, wskazuje on na jednego z Dwunastu jako człowieka zaangażowanego i żarliwego. Lista łączy więc gorliwość z ludzką niedoskonałością. Obok siebie stoją ludzie różni od siebie, a mimo to należą do jednego grona. Ten fragment pokazuje, że przynależność do grona uczniów nie zaczyna się od pełnej doskonałości. Zaczyna się od wezwania, które trwa mimo pomyłek i różnic charakterów.

W Ewangelii Łukasza 6:15 pojawiają się Mateusz i Tomasz, Jakub, syn Alfeusza, oraz Szymon, zwany Gorliwym. To krótkie wyliczenie nie opowiada ich historii ani nie odsłania, co każdy z nich myślał. Zachowuje jednak ich imiona i różnice: jednego określa pochodzenie, drugiego przydomek. Wśród powołanych nie ma bezimiennego tłumu. Tuż wcześniej Jezus spędził noc na modlitwie, a potem wybrał Dwunastu. Łukasz nie wyjaśnia, dlaczego wybrał właśnie tych ludzi ani jak układały się między nimi relacje. Pokazuje za to, że po wyborze zeszli z Jezusem do miejsca, gdzie czekało wielkie mnóstwo potrzebujących słuchać i szukać uzdrowienia. Ich wspólna droga prowadzi więc ku ludziom, nie ku zamkniętej grupie. Imiona zapisane obok siebie przypominają, że bliskość Boga nie wymaga jednakowości. Wspólnota uczniów powstaje wokół Jezusa, a nie wokół jednej biografii czy temperamentu. Przydomek Szymona pozostaje częścią jego imienia, lecz nie staje się całą opowieścią o nim. W tej skromnej liście jest miejsce i na rozpoznawalną różnicę, i na wspólną służbę u boku Jezusa.