Ewangelia Łukasza 6:13 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Łukasza 6:13 słychać ciszę, która poprzedza ważną decyzję. Jezus spędził całą noc na modlitwie, a dopiero gdy nastał dzień, przywołał uczniów i wybrał spośród nich dwunastu. Tekst nie opisuje, co działo się w Jego sercu, ale wyraźnie łączy modlitwę z wyborem, który nie wygląda na pochopny. Warto zwrócić uwagę na czasownik „nazwał”. Jezus nazwał wybranych apostołami. Ci, których Jezus wybrał, stali się częścią wspólnoty przy Jezusie, choć Ewangelia nie przedstawia ich jako ludzi bez słabości. Na liście, która zaraz następuje, pojawia się Judasz Iskariota, o którym powiedziano, że stał się zdrajcą. Ewangelista nie wygładza tej rysy. Wezwanie nie gwarantowało wierności każdego z wybranych, a mimo to nie zostało cofnięte, i tekst zostawia ten fakt bez ozdobników. Ta scena pokazuje, że wybór może być osobisty i konkretny, a jednocześnie nie przesądza, jak potoczy się każda droga. Ewangelia nie rozstrzyga tego napięcia łatwo, pozostawiając je otwartym przed czytelnikiem.

Zdanie o wyborze Dwunastu stoi bezpośrednio po informacji, że Jezus spędził całą noc na modlitwie. Łukasz nie wyjaśnia, co dokładnie Jezus mówił w tej modlitwie, ale umieszczenie tych wydarzeń obok siebie podkreśla, że wybór apostołów nie był przypadkową decyzją ani zwykłym podziałem zadań. Nastąpił w relacji Jezusa z Bogiem. Warto zauważyć, że tekst mówi o dwóch grupach: Jezus najpierw przywołuje uczniów, a spośród nich wybiera dwunastu i nadaje im nazwę „apostołowie”. Uczeń to ktoś, kto idzie za nauczycielem; apostoł jest zaś posłany. Sam werset nie opisuje jeszcze treści ich misji, lecz dalszy ciąg przedstawia ich jako osoby towarzyszące Jezusowi po zejściu z góry, pośród licznego grona uczniów i tłumu. Wybranie nie oznacza więc odrębności od ludzi ani samodzielnej władzy, lecz szczególną rolę w obrębie wspólnoty skupionej wokół Jezusa. Liczba dwunastu przywołuje dwanaście pokoleń Izraela i wskazuje na znaczenie tej grupy dla ludu Bożego. Łukasz nie przedstawia jednak apostołów jako ludzi bez skazy: wśród wymienionych znajduje się również Judasz Iskariota, przyszły zdrajca. Powołanie opisuje zadanie, nie gwarancję bezbłędności.

Ewangelia Łukasza opisuje wybór dwunastu w kilku prostych zdaniach. Gdy nastał dzień, Jezus przywołał uczniów i spośród nich wybrał dwunastu, których nazwał apostołami. Wcześniej jednak, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 6:12, wyszedł na górę i całą noc spędził na modlitwie do Boga. Ta kolejność ma znaczenie. Decyzja o tak ważnej sprawie zapadła po nocy spędzonej z Ojcem. Ten fragment pokazuje, jak może wyglądać rozeznanie. Ktoś, kto stoi przed wyborem o dużych skutkach, może najpierw oddać go Bogu, zanim sięgnie po opinie znajomych czy własne kalkulacje. Modlitwa nie zastępuje rozsądku. Rozsądek może jednak wyrastać z modlitwy. Tekst nie podaje powodów, dla których wybrano akurat tych ludzi. Wśród dwunastu znajduje się także Judasz Iskariota, którego Ewangelia Łukasza 6:16 nazywa zdrajcą. Ten fragment przypomina, że wybór nie gwarantuje, iż wszyscy wybrani okażą się wierni. Wybór dwunastu łączy więc modlitwę, decyzję i zaufanie. Najpierw rozmowa z Bogiem, potem działanie, a wynik pozostaje w Jego rękach.

Po całej nocy spędzonej na modlitwie do Boga Jezus przywołuje uczniów i spośród nich wybiera dwunastu. Łukasz ukazuje tę chwilę o świcie: noc modlitwy otwiera się na wspólnotę i zadanie. Jezus nie tylko naucza tłumów, lecz gromadzi wokół siebie ludzi, którzy będą z Nim. Nazywa ich apostołami. To słowo wskazuje na posłanie, ale najpierw są oni uczniami, przywołanymi spośród innych. Ich droga zaczyna się blisko Jezusa, zanim wyruszą ku ludziom. W tym wyborze widać, że Boże dzieło przyjmuje konkretną postać: ma imiona, więzi i ludzką historię. Wśród wybranych znajdą się osoby o różnych temperamentach, a nawet przyszły zdrajca. Sama nazwa nie usuwa kruchości człowieka. Poranek nie przynosi opowieści o doskonałych ludziach, lecz o powołaniu, które rodzi się z relacji z Jezusem. W dalszym ciągu Łukaszowej sceny uczniowie zejdą z Nim do ludzi zgromadzonych na równinie. Tak zaczyna się służba: od bycia przy Nim, a potem od obecności pośród tych, którzy potrzebują Jego słowa i miłosierdzia. Modlitwa i posłanie spotykają się tu w jednym dniu.