Ewangelia Łukasza 6:12 – znaczenie i zastosowanie

W tych fragmentach widzimy Pana Jezusa w samotności, w gronie najbliższych i pośród ludzi. W każdej z tych sytuacji postępuje w sposób doskonale do Niego pasujący.

W samotności widzimy Go modlącego się do Boga (Ewangelia Łukasza 6:12). Autor tej Ewangelii często zwraca uwagę na chwile, gdy Chrystus oddalał się na ubocze, dając nam przykład modlitwy w ukryciu. Powinniśmy każdego dnia trwać w ten sposób w bliskiej relacji z Bogiem, bo bez niej dusza nie może naprawdę wzrastać. W tym czasie Jego wrogowie kipieli gniewem i zastanawiali się, co z Nim zrobić. Jezus odszedł na modlitwę i postąpił tak, jak Dawid opisał w Księdze Psalmów: „Choć za moją miłość okazują mi wrogość, ja oddaję się modlitwie” (Księga Psalmów 109:4).

Jezus przebywał sam na sam z Bogiem. Wyszedł na górę, by nikt Mu nie przeszkadzał ani nie przerywał modlitwy. Najmniej samotni jesteśmy wtedy, gdy przebywamy sam na sam z Bogiem. Niektórzy sądzą, że na tej górze mogło znajdować się szczególne miejsce modlitwy, ale nie ma co do tego pewności. Jezus szukał odosobnienia, więc prawdopodobnie nie udał się tam, gdzie gromadziło się wielu ludzi. Spędził z Bogiem wiele czasu, modląc się przez całą noc.

Może nam się wydawać, że pół godziny osobistej modlitwy to długo, a przecież Chrystus poświęcił na rozmyślanie i modlitwę całą noc. Mamy wiele spraw, które możemy przedstawić przed tronem łaski, a przebywanie z Bogiem powinno być dla nas źródłem wielkiej radości. Te dwie rzeczy mogą czasem zatrzymać nas na modlitwie przez długi czas.

W gronie najbliższych widzimy Jezusa wybierającego mężczyzn, którzy mieli stale słuchać Jego nauk i być świadkami Jego cudów. Później mieli zostać wysłani jako apostołowie, czyli posłańcy głoszący Jego Ewangelię i budujący Jego Kościół (Ewangelia Łukasza 6:13). Po nocy spędzonej na modlitwie można by pomyśleć, że o świcie Jezus odpocznie. Tymczasem gdy tylko ludzie się obudzili, przywołał do siebie swoich uczniów. W służbie Bogu powinniśmy uważać, by nie tracić czasu, lecz pozwalać, by jedno dobre zadanie prowadziło do następnego. Mężczyźni przeznaczeni do służby powinni być ustanawiani podczas szczególnie poważnej i uroczystej modlitwy.

Apostołów było dwunastu, a ich imiona zostały tu wymienione. Spotykamy ich po raz trzeci i za każdym razem w innej kolejności. To uczy zarówno osoby pełniące służbę, jak i wszystkich chrześcijan, by nie przywiązywać zbyt wielkiej wagi do rangi czy stanowiska, a tym bardziej o nie walczyć. Niech pozostanie tak, jak się ułożyło. Tego, którego Marek nazywa Tadeuszem, a Mateusz Lebbeuszem i który nosił przydomek Tadeusz, tutaj nazwano Judą, bratem Jakuba. To ten sam człowiek, który napisał List Judy. Szymon, nazywany w Ewangeliach Mateusza i Marka Kananejczykiem, tutaj został nazwany Szymonem Zelotą, prawdopodobnie ze względu na wielką gorliwość w sprawach religii.

O tych dwunastu możemy powiedzieć, powtarzając słowa królowej Saby o sługach Salomona: „Szczęśliwi są twoi ludzie i szczęśliwi twoi słudzy, którzy stale stoją przed tobą i słuchają twojej mądrości”. Nikt nie miał większych przywilejów, a jednak jeden z nich był opętany przez diabła i stał się zdrajcą (Ewangelia Łukasza 6:16). Mimo to Chrystus nie pomylił się, wybierając go.

Pośród ludzi widzimy Jezusa nauczającego i uzdrawiającego — te dwa wielkie dzieła wypełniały Jego czas (Ewangelia Łukasza 6:17). Zszedł z dwunastoma z góry i zatrzymał się na równym terenie, gotów przyjąć wszystkich, którzy do Niego przychodzili. Zgromadził się tam wielki tłum: nie tylko Jego zwykli uczniowie, lecz także wielu ludzi z Judei i Jerozolimy. Choć Jerozolima leżała daleko od tej części Galilei i miała sławnych nauczycieli cieszących się wielkim uznaniem, ludzie stamtąd i tak przychodzili słuchać Chrystusa.

Przybywali również ludzie z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu. Mieszkało tam wielu ludzi zajętych handlem, a regiony te graniczyły z ziemiami niegdyś należącymi do Kananejczyków. Mimo to niektórzy byli przychylnie nastawieni do Chrystusa. Jego naśladowcy byli rozproszeni w wielu miejscach, tu i ówdzie. Przychodzili, by Go słuchać, a On ich nauczał. Jeśli nie mamy w pobliżu dobrego nauczania, lepiej wybrać się daleko, by go posłuchać, niż całkiem z niego zrezygnować. Warto przebyć długą drogę, by słuchać słowa Chrystusa, i odłożyć dla niego inne sprawy.

Przychodzili także po uzdrowienie, a Jezus ich uzdrawiał. Jedni cierpieli na dolegliwości ciała, inni byli udręczeni na duchu. Niektórzy chorowali, a inni byli dręczeni przez demony. Gdy jednak przychodzili do Chrystusa, jedni i drudzy odzyskiwali zdrowie, bo On ma władzę nad chorobami i demonami, zarówno nad skutkami, jak i nad przyczynami (Ewangelia Łukasza 6:17–18). Wydaje się, że nawet ci, którzy nie cierpieli na żadną konkretną chorobę, doświadczali dobroczynnej mocy Jezusa w swoim ciele, bo cały tłum starał się Go dotknąć (Ewangelia Łukasza 6:19). Pomagał na różne sposoby zarówno zdrowym, jak i chorym. Uzdrowił ich wszystkich. Któż z nas nie potrzebuje uzdrowienia w jakiejś dziedzinie? W Chrystusie jest dość łaski i uzdrawiającej mocy dla wszystkich i dla każdego z osobna.