Ewangelia Łukasza 5:38 – znaczenie i zastosowanie

Werset mówi: „Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków.” Młode wino wciąż fermentuje i potrafi napierać od środka, więc naczynie musi być zdolne je przyjąć. Stary bukłak, już rozciągnięty i kruchy, nie wytrzyma takiej siły. Ten obraz dotyka czegoś bardzo osobistego, bo nasze uczucia także potrzebują miejsca, w którym mogą zamieszkać. Gdy do życia wchodzi nowa radość, nadzieja albo świeża czułość, często brakuje dla nich przestrzeni i trudno je przyjąć tam, gdzie wszystko jest już ustawione po dawnemu. Ewangelia Łukasza 5:38 nie opisuje jednak odrzucenia tego, co stare, lecz troskę o to, by nowe nie rozsadziło tego, co kruche. Przypomina, że dobre rzeczy potrzebują odpowiedniego naczynia i cierpliwości, zanim się w nim zadomowią. Ewangelia Łukasza 5:39 dodaje, że ten, kto napił się dawnego wina, mówi: „Stare jest lepsze”. Ta przywiązana do znanego smaku postawa jest bardzo ludzka, bo to, co znajome, bywa po prostu bezpieczne. W tym fragmencie widać łagodną prawdę, że nowe rzeczy nie muszą przychodzić z hałasem ani pośpiechem. Mogą czekać na naczynie, które się rozciągnie, by pomieścić życie w jego świeżości.

Zdanie o młodym winie nie jest oderwaną pochwałą nowości. Jezus odpowiada na pytanie o post, zestawiając go z obecnością pana młodego: uczniowie nie poszczą, gdy trwa uczta, lecz nadejdzie czas, gdy pan młody zostanie zabrany. Obraz wina wyjaśnia, dlaczego Jego obecności nie da się po prostu dopasować do dawnych zwyczajów. Młode wino fermentuje i rozciąga bukłak. Stary, mniej elastyczny, może pęknąć, a wino się zmarnuje. Potrzebne jest więc naczynie zdolne pomieścić to, co w nim dojrzewa. W kontekście Ewangelii chodzi o niezgodność między nową sytuacją, którą przynosi Jezus, a próbą zachowania praktyk religijnych bez uwzględnienia Jego obecności. Nie oznacza to, że każda dawna tradycja jest zła ani że nowość sama w sobie jest dobra. Werset 39 dodaje, że człowiek przyzwyczajony do starego wina może uznać je za lepsze. Opór wobec zmiany ma zatem także wymiar przyzwyczajenia i oceny. Obraz bukłaków podkreśla, że treść i forma muszą do siebie pasować. Jezus nie nakazuje porzucenia wszystkiego, co stare; pokazuje, że Jego obecność zmienia sens postu i nie mieści się bez reszty w niezmienionym schemacie.

Ewangelia Łukasza 5:38 mówi o tym, jak przyjąć nowe wino. Poprzedni wers, Ewangelia Łukasza 5:37, opisuje skutek złego dopasowania: młode wino rozrywa stare bukłaki, a wino i naczynia się marnują. Wers 38 wskazuje rozwiązanie: młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. Warto zauważyć, czego ten werset nie mówi. Nie nakazuje osłabiać nowości, rozcieńczać jej ani wtłaczać w dawne formy. Akcent spoczywa na tym, że naczynie ma być zdolne przyjąć to, co przychodzi. Ten obraz można odnieść do codziennych wyborów. Nowa praca, nowa relacja czy nowe zobowiązanie wymagają miejsca: czasu w kalendarzu, otwartości w rozmowie i gotowości do zmiany dawnych nawyków. Łatwiej trzymać się tego, co znane. Ewangelia Łukasza 5:39 przypomina jednak, jak silne bywa przywiązanie do starego smaku. Najgłębszy sens tego fragmentu tkwi w tym, że wierność nie polega na zachowaniu naczynia bez zmian. Chodzi o to, by pojemnik był na tyle elastyczny, by mógł przyjąć to, co nowe.

„Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków” — obraz ten domyka odpowiedź Jezusa na pytanie o post. Uczniowie Jana i faryzeusze poszczą, a uczniowie Jezusa są przy Nim, jak goście weselni przy panu młodym. Jezus mówi, że nadejdzie czas postu, lecz obecna chwila ma własny kształt. Jego obecność przynosi nowość, której nie da się po prostu wtłoczyć w każdą dotychczasową formę. Bukłak nie jest zły dlatego, że jest stary. Staje się jednak kruchy i nie utrzyma fermentującego wina. Ten szczegół nie potępia całej tradycji ani nie mówi, że wszystko, co nowe, jest lepsze. Przypomina raczej, że spotkanie z Jezusem może wymagać przemiany sposobu życia i religijnej praktyki, aby nie zgubić tego, co zostało powierzone. W perspektywie wiary nowość nie oznacza nieustannego szukania odmiany. Chodzi o życie zdolne przyjąć obecność Boga, także gdy burzy przyzwyczajenia i wzywa do odnowy. Łukasz przytacza również uwagę, że ktoś przyzwyczajony do starego wina może uznać je za lepsze. Zmiana nie zawsze od razu smakuje jak dar, ale nowe życie nie mieści się w naczyniu, które nie chce się zmienić.