Ewangelia Łukasza 5:30 – znaczenie i zastosowanie

Faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrzą, gdy widzą Jezusa przy stole z celnikami i grzesznikami. Ich pytanie „Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?” (Ewangelia Łukasza 5:30) może brzmieć jak troska o czystość, ale wybrzmiewa też jak ocena, kto ma prawo siedzieć przy jednym stole. Wspólny posiłek mówi o bliskości, przyjęciu i zaufaniu, dlatego ich szemranie dotyka samego sedna relacji między ludźmi. Lewi właśnie zostawił komorę celną i poszedł za Jezusem, a teraz wyprawia dla Niego wielkie przyjęcie, na którym zasiada spora liczba celników i innych ludzi (Ewangelia Łukasza 5:28–29). Jezus nie szuka stołu wybranych. Jest tam, gdzie inni się odsuwają, i w ten sposób pokazuje, że bliskość Boga nie czeka, aż człowiek stanie się odpowiedni. Ta scena może poruszyć każdego, kto sam czuje się obcy przy wspólnym stole. Odpowiedź Jezusa, którą czytamy w następnym wersecie, przenosi uwagę z oceniania na chorych i lekarza. Już sam obraz obiadu pokazuje jednak coś ważnego: Bóg wchodzi w zwykłą, niedoskonałą codzienność człowieka i nie zostawia jej za drzwiami.

W Ewangelii Łukasza 5:30 pytanie faryzeuszów i uczonych w Piśmie dotyczy wspólnego jedzenia: „Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?”. „Na to” wiąże ich sprzeciw z przyjęciem, które Lewi urządził po swoim powołaniu. Jezus i Jego uczniowie nie spotykają celników z daleka; zasiadają z nimi przy jednym stole. Kluczowe rozróżnienie dotyczy bliskości i aprobaty. Wspólny posiłek nie oznacza, że Jezus uznaje każdy wybór biesiadników za dobry. W następnym zdaniu odpowiada obrazem lekarza: obecność przy chorych służy ich uzdrowieniu, a nie potwierdza choroby. Dalej wyjaśnia, że przyszedł wezwać grzeszników do nawrócenia. Stół staje się więc miejscem spotkania, które może otworzyć drogę do zmiany. Pytanie uczonych ujawnia zarazem granicę, jaką wyznaczają między ludźmi godnymi wspólnoty a tymi, od których należy się odsunąć. Opowieść nie przedstawia Jezusa jako obojętnego na grzech; pokazuje, że Jego misja prowadzi ku tym, których inni określają przez ich grzeszność. W tej scenie gościnność Lewiego i obecność Jezusa splatają się z wezwaniem, które nie zamyka człowieka w jego dotychczasowej reputacji.

Faryzeusze i uczeni w Piśmie nie kwestionują tu tego, kim jest Jezus. Ich pytanie dotyczy stołu. W tamtych czasach to, z kim jedzono i pito, wiele mówiło o tym, kto jest uznany za swojego. Lewi, który przed chwilą zostawił wszystko i poszedł za Jezusem, wyprawił w swoim domu wielkie przyjęcie i zaprosił wielu celników oraz innych ludzi. Jezus nie wybrał przy tym bezpiecznej odległości. Zarzut z Ewangelii Łukasza 5:30 pada ze strony tych, którzy liczą się przede wszystkim z zasadami i dystansem. Jezus odpowiada dopiero w kolejnych wersetach obrazem lekarza i chorych oraz zdaniem, że przyszedł wezwać grzeszników. Sam wspólny posiłek staje się więc znakiem. Obecność Jezusa nie czeka, aż ludzie uporządkują swoje życie, zanim zasiądą przy Jego stole. Pytanie o jedzenie z celnikami i grzesznikami pokazuje, jak łatwo mierzyć czystość odległością od drugiego człowieka. Ewangelia ukazuje coś innego. Bliskość z Bogiem prowadzi do gotowości, by usiąść z tymi, których inni wolą omijać.

Przy stole Lewiego spotykają się ludzie, których obecność dla jednych jest powodem do radości, a dla innych — zgorszeniem. Faryzeusze i uczeni w Piśmie nie pytają Jezusa wprost; zwracają się do Jego uczniów: „Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?”. Ich słowa odsłaniają granicę, którą chcieliby zachować między tymi uznawanymi za pobożnych a tymi, których życie budzi potępienie. Jezus nie traktuje wspólnego posiłku jako obojętnego gestu. Przyjmuje zaproszenie Lewiego, a jego dom staje się miejscem, w którym przy jednym stole zasiada wielu celników i innych ludzi. Obecność Jezusa nie oznacza, że zło przestaje mieć znaczenie. Dalsze słowa o lekarzu i wezwaniu grzeszników do nawrócenia nadają tej bliskości wyraźny kierunek: ku przemianie i życiu. Stół nie jest nagrodą za doskonałość ani pieczęcią aprobaty dla każdego wyboru. Jest miejscem spotkania, od którego może zacząć się droga. W pytaniu skierowanym do uczniów pobrzmiewa niepokój tych, którzy wolą strzec granicy; w odpowiedzi Jezusa widać misję, która przekracza próg domu i nie omija ludzi potrzebujących odnowy.