Ewangelia Łukasza 5:17 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Łukasza 5:17 znajdujemy ogólny opis nauczania i cudów Chrystusa. Nauczał w zwykły dzień, nie w szabat. Przypomina nam to, że sześć dni służy nie tylko naszej pracy na rzecz świata, lecz także dobru naszej duszy. Głoszenie i słuchanie słowa Bożego są dobrymi dziełami w każdy dzień tygodnia, jeśli wykonuje się je należycie, tak jak w szabat.

Nie przebywał w synagodze, lecz w prywatnym domu. Także w zwykłych miejscach, w których spotykamy się z przyjaciółmi, warto dzielić się dobrym pouczeniem i przyjmować je od innych. Tam nauczał i uzdrawiał, jak wcześniej (Ewangelia Łukasza 5:15). Słowa, że była z Nim moc Pana, by uzdrawiać, znaczą, że moc Boga działała i przynosiła uzdrowienie. Mogły odnosić się do uzdrowienia duszy: uleczania duchowej choroby oraz obdarzania nowym życiem i nową naturą.

Ci, którzy z wiarą przyjmują słowo Chrystusa, przekonają się, że towarzyszy mu Boża moc uzdrawiania. Chrystus przyszedł, by pocieszyć i uzdrowić ludzi o złamanym sercu (Ewangelia Łukasza 4:18). Moc ta jest obecna w słowie, szczególnie dla tych, którzy o nią proszą i poddają się jej działaniu. Jest obecna, by uzdrawiać. Słowa te mogły również odnosić się do uzdrawiania chorób ciała, bo ludzie przychodzili do Chrystusa po pomoc. Kiedy było to potrzebne, nie musiał szukać mocy, która mogłaby uzdrowić. Już była obecna.

Obecnych było więcej niż zwykle osób znaczących: siedzieli tam faryzeusze i nauczyciele Prawa. Nie zajęli miejsca u Jego stóp, by się od Niego uczyć. Gdyby tak było, moglibyśmy uznać, że dalsze słowa mówią właśnie o nich i że moc Pana była obecna, by ich uzdrowić. Łukasz wkrótce pokazuje jednak, że nie zostali uzdrowieni, lecz krytykowali Chrystusa. Przybyli więc jako obserwatorzy, krytycy i szpiedzy, szukający czegoś, co mogliby wykorzystać przeciwko Niemu.

Jak wielu ludzi podczas chrześcijańskich zgromadzeń postępuje podobnie. Głosi się Ewangelię, lecz oni nie poddają się działaniu słowa. Siedzą obok niego. Dla nich to tylko opowiadana historia, a nie skierowane do nich przesłanie. Nie przeszkadza im, że głosimy przed nimi, ale nie chcą, by głoszono do nich. Faryzeusze i nauczyciele Prawa przybyli ze wszystkich miejscowości Galilei i Judei, a także z Jerozolimy. Wygląda na to, że umówili się tam, by wspólnie obserwować Chrystusa, podobnie jak ludzie, którzy knują przeciwko prorokowi i zgadzają się zaatakować go słowami (Księga Jeremiasza 18:18; Księga Jeremiasza 20:10). Mimo że Chrystus widział siedzących tam ludzi, którzy Nim gardzili i wypatrywali okazji, by Go usidlić, nadal nauczał i uzdrawiał.

Uzdrowienie człowieka sparaliżowanego uczy nas kilku ważnych rzeczy. Po pierwsze, grzech jest źródłem wszelkiej choroby, a przebaczenie jedynym pewnym fundamentem powrotu do zdrowia, na którym można polegać. Przyprowadzono chorego do Chrystusa, a On powiedział mu, że jego grzechy zostały odpuszczone (Ewangelia Łukasza 5:20). Było to większe błogosławieństwo i to o nie najbardziej warto zabiegać. Jeśli grzechy człowieka zostały odpuszczone, to nawet gdyby choroba pozostała, spotkało go miłosierdzie. Jeśli zaś grzechy nie zostałyby odpuszczone, ustąpienie choroby nadal oznaczałoby sąd. Więzy naszego grzechu są więzami naszego cierpienia.

Po drugie, Jezus Chrystus ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów, a uzdrawianie chorób dowiodło tego bezspornie. Właśnie to chciał wykazać w Ewangelii Łukasza 5:24, aby ludzie poznali i uwierzyli, że Syn Człowieczy, choć przebywał wtedy na ziemi w uniżonej ludzkiej postaci, ma władzę odpuszczania grzechów i uwalniania grzeszników, zgodnie z warunkami Ewangelii, od wiecznej kary za grzech. Powiedział sparaliżowanemu, by wstał i chodził, a człowiek natychmiast odzyskał zdrowie.

Gdy Chrystus odpuszczał grzechy, przypisywał sobie jedno z praw należnych Królowi królów. Słusznie powinien więc jasno udowodnić, że ma do tego prawo. Wystawił tę sprawę na próbę. Oto był człowiek dotknięty paraliżem z powodu grzechu. Gdyby Chrystus nie potrafił uzdrowić go natychmiast jednym słowem, czego nie mogły dokonać ani siły natury, ani ludzka wiedza, nie należałoby uznać Go za Tego, który odpuszcza grzechy, za Mesjasza, Syna Bożego ani Króla Izraela. Jeśli jednak go uzdrowi, będą musieli przyznać, że ma władzę odpuszczania grzechów. Była to uczciwa próba, a jedno słowo Chrystusa rozstrzygnęło sprawę. Kazał człowiekowi wstać i wziąć swoje posłanie, a długotrwała choroba natychmiast ustąpiła. Mężczyzna stanął przed wszystkimi.

Nikt nie mógł wątpić, że nie było w tym żadnego podstępu ani oszustwa. Ci, którzy go przynieśli, mogli poświadczyć, jak bezradny był wcześniej. Ci, którzy widzieli go teraz, mogli zaświadczyć, że odzyskał pełnię sił, skoro potrafił podnieść posłanie, na którym leżał, i je wynieść. Wielkim miłosierdziem jest to, że pocieszająca prawda Ewangelii, iż Jezus Chrystus, nasz Odkupiciel i Zbawiciel, ma moc odpuszczania grzechów, została tak mocno potwierdzona.

Po trzecie, ta historia uczy nas również, że Jezus Chrystus jest Bogiem. Pokazuje to najpierw, wiedząc, co myśleli uczeni w Piśmie i faryzeusze (Ewangelia Łukasza 5:22). To należy do Bożych prerogatyw. Ci ludzie umieli ukrywać myśli i zachowywać powagę równie dobrze jak większość osób. Zapewne właśnie wtedy szczególnie się starali, bo potajemnie wypatrywali sposobności, by Go oskarżyć.

Pokazuje również, że jest Bogiem, czyniąc to, czego według ich własnych myśli mógł dokonać tylko Bóg (Ewangelia Łukasza 5:21). Pytali, kto oprócz samego Boga może odpuszczać grzechy. Chrystus odpowiedział w istocie: „Pokażę wam, że mogę odpuszczać grzechy”. A jeśli może to uczynić, jest Bogiem. Jak wielką niegodziwością było oskarżenie Go o bluźnierstwo, gdy wypowiedział słowa największego błogosławieństwa: „Twoje grzechy są odpuszczone”.

Ta historia uczy nas również, jak powinniśmy postępować. Przychodząc do Chrystusa, powinniśmy być gorliwi i wytrwali. To znak wiary, który bardzo podoba się Chrystusowi i ma u Niego moc. Przyjaciele chorego szukali sposobu, by doprowadzić go przed oblicze Chrystusa (Ewangelia Łukasza 5:18). Kiedy im się to nie udało, nie zrezygnowali. Nie mogli przedostać się przez zatłoczone wejście, więc odsłonili dach i spuścili przez niego chorego tuż przed Jezusem (Ewangelia Łukasza 5:19). Chrystus dostrzegł w tym ich wiarę (Ewangelia Łukasza 5:20).

Chrystus uczy nas tu czegoś, czego dobrze byłoby się nauczyć: w miarę możliwości należy interpretować słowa i czyny w najlepszym świetle. Kiedy setnik, rzymski oficer, i kobieta kananejska nie starali się przyprowadzić do Jezusa osób, o które prosili, bo wierzyli, że może uzdrowić je na odległość, Chrystus pochwalił ich wiarę. W tym przypadku ludzie uznali, że chorego trzeba przynieść do Jezusa, a On nie zganił ich ani nie potępił za ich słabość. Nie powiedział: „Dlaczego robicie takie zamieszanie? Czy myślicie, że nie mógłbym go uzdrowić, gdyby został na zewnątrz?”. Przyjął ich działania w jak najlepszym świetle i dostrzegł w nich wiarę. Pociechą jest to, że służymy Mistrzowi, który chętnie dostrzega w nas to, co najlepsze.

Kiedy chorujemy, bardziej niż o ustąpienie choroby powinniśmy zabiegać o przebaczenie grzechów. W tym, co Jezus powiedział choremu, nauczył nas, że prosząc Boga o zdrowie, powinniśmy najpierw prosić o przebaczenie. Otrzymane od Boga miłosierdzie powinno prowadzić nas do oddawania Mu chwały. Mężczyzna wrócił do swojego domu, wielbiąc Boga (Ewangelia Łukasza 5:25). Skoro to Bóg ratuje nas od śmierci, to Jemu należy się chwała za takie ocalenie.

Cuda dokonane przez Chrystusa wprawiły w zdumienie wszystkich, którzy je widzieli, i my także powinniśmy za nie wielbić Boga (Ewangelia Łukasza 5:26). Ludzie mówili, że tego dnia zobaczyli niezwykłe rzeczy, jakich nigdy wcześniej nie widzieli, a nie widzieli ich też ich ojcowie. Uznali te wydarzenia za zupełnie nowe. Wielbili jednak Boga, który posłał do ich kraju tak potężnego pomocnika. Napełniła ich również bojaźń, pełna czci świadomość obecności Boga, a być może także niepokojąca myśl, że to Mesjasz i że ich naród nie traktuje Go tak, jak powinien. Jeśli tak było, mogli się obawiać, że przyniesie to upadek ich państwu, a także martwić się o siebie.