Ewangelia Łukasza 5:12 – znaczenie i zastosowanie

Oto historia oczyszczenia człowieka chorego na trąd (Ewangelia Łukasza 5:12–14). Opisują ją także Ewangelie Mateusza i Marka. Łukasz pisze, że wydarzyło się to w pewnym mieście. Chodziło o Kafarnaum, choć tutaj nie wymienia jego nazwy. Być może pozostawił ją w tajemnicy, ponieważ hańbą dla przywódców miasta było to, że pozwolili mieszkać tam człowiekowi choremu na trąd.

O tym człowieku czytamy, że był cały pokryty trądem, co oznacza, że jego choroba była zaawansowana i ciężka. Ten obraz dobrze oddaje nasze naturalne skażenie grzechem. Jesteśmy pełni takiej nieczystości. Od czubka głowy po stopy nie ma w nas nic zdrowego.

Powinniśmy się z tego nauczyć, co robić, gdy dostrzegamy w sobie duchowy trąd. Po pierwsze, mamy szukać Jezusa, dowiadywać się o Nim, poznawać Go i przyjmować każde odkrycie dotyczące Chrystusa, które przynosi Ewangelia. Po drugie, mamy się przed Nim uniżyć. Gdy ten człowiek zobaczył Jezusa, upadł na twarz. Także my powinniśmy wstydzić się swojego grzechu i czuć, że nie jesteśmy w stanie podnieść twarzy przed świętym Jezusem.

Po trzecie, powinniśmy gorąco pragnąć oczyszczenia z plamy grzechu i uzdrowienia z jego choroby, która czyni nas niezdolnymi do wspólnoty z Bogiem. Po czwarte, musimy mocno wierzyć, że Chrystus może nas oczyścić i że niczego Mu do tego nie brakuje. „Panie, możesz mnie oczyścić”, nawet jeśli jestem cały pokryty trądem. Nigdy nie powinniśmy wątpić w zasługi Chrystusa ani w Jego łaskę.

Po piąte, mamy wytrwale i żarliwie prosić o przebaczenie i nowe życie w łasce. Człowiek ten upadł na twarz i błagał Jezusa. Ci, którzy pragną oczyszczenia, powinni uważać je za błogosławieństwo, o które warto wytrwale zabiegać.

Po szóste, mamy powierzyć się dobrej woli Chrystusa. „Panie, jeśli chcesz, możesz to uczynić”. Nie są to słowa wyrażające wątpliwość co do dobroci Chrystusa. To słowa poddania się, powierzenia siebie i swojej sprawy Jezusowi Chrystusowi.

Możemy też dostrzec, czego spodziewać się po Chrystusie, gdy przychodzimy do Niego w taki sposób. Chętnie zauważa naszą potrzebę. Łukasz pisze, że Jezus wyciągnął rękę i dotknął chorego. Gdy Chrystus przyszedł na ten świat pełen grzechu, pokazał, jak nisko potrafi się uniżyć, by czynić dobro, nawet bez prośby z naszej strony. Dotknięcie chorego na trąd było niezwykłym przejawem dobroci, a jeszcze większą dobrocią jest to, że sam Chrystus współodczuwa nasze słabości.

Przekonamy się też, że Chrystus jest pełen współczucia i gotów nieść pomoc. Powiedział: „Chcę”. Nigdy w to nie wątpmy. Nikogo, kto przychodzi do Niego po uzdrowienie, nie odprawi z niczym. Jest równie gotów oczyścić grzeszne dusze, jak one pragną oczyszczenia. Ma też pełną moc, by nas uzdrowić, nawet jeśli jesteśmy pokryci tą odrażającą chorobą. Wystarczyło jedno słowo i jeden dotyk Chrystusa. „Natychmiast trąd go opuścił”. Gdy Chrystus mówi: „Chcę”, i usprawiedliwia oraz uświęca, dzieje się to, ponieważ ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów i moc dawania Ducha Świętego (Pierwszy List do Koryntian 6:11).

Chrystus pokazuje nam także, czego oczekuje od tych, których oczyszcza. Czy wypowiedział swoje słowo i uzdrowił nas? W takim razie powinniśmy być pokorni. Jezus nakazał temu człowiekowi, by nikomu o tym nie mówił. Prawdopodobnie nie zabraniał mu mówić o tym, by oddać Chrystusowi cześć, lecz nie chciał, żeby chory się tym chlubił. Ci, których Chrystus uzdrawia i oczyszcza, powinni wiedzieć, że dokonał tego w taki sposób, iż nie ma miejsca na pychę.

Powinniśmy też być wdzięczni i wyrażać Bogu wdzięczną chwałę. Jezus polecił choremu, by poszedł i złożył dar wymagany w związku z oczyszczeniem. Chrystus nie domagał się zapłaty, lecz wdzięcznej ofiary dla Boga. Nie uchylił w ten sposób Prawa Mojżeszowego. Powinniśmy też wiernie wypełniać swoje obowiązki. Jezus polecił mu pójść do kapłana i tych, którzy mu służyli. Człowieka uzdrowionego przez Chrystusa spotykamy później w świątyni (Ewangelia Jana 5:14). Ci, którym trudności uniemożliwiały udział w publicznym uwielbieniu Boga, gdy trudności miną, powinni uczestniczyć w nim wierniej i regularniej.

Publiczna działalność Chrystusa dla dobra ludzi i Jego osobista więź z Bogiem zostały tu ukazane obok siebie, dzięki czemu każda z nich jeszcze wyraźniej jaśnieje. Choć nikt nie cenił samotności bardziej niż Chrystus, często przebywał też wśród tłumów, by czynić dobro (Ewangelia Łukasza 5:15). Nawet gdyby człowiek chory na trąd zachował milczenie, wieść i tak nie mogłaby pozostać w ukryciu, a sława Jezusa jeszcze bardziej się rozeszła. Im bardziej starał się ukryć w pokorze, tym więcej ludzi zwracało na Niego uwagę. Cześć jest jak cień: umyka tym, którzy za nią gonią, ale podąża za tymi, którzy jej nie szukają. Im mniej mówią o sobie dobrzy ludzie, tym więcej mówią o nich inni.

Sam rozgłos niewiele jednak znaczył dla Chrystusa. Ważne było to, że dzięki niemu wielu ludzi przychodziło, by otrzymać od Niego pomoc. Niektórzy przychodzili słuchać Jego nauczania i poznawać królestwo Boże. Inni szukali uzdrowienia z chorób. Cuda przyciągały ludzi, potwierdzały Jego nauczanie i nadawały mu moc.

Choć Chrystus czynił tak wiele dobra pośród ludzi, znajdował też czas na święte odosobnienie (Ewangelia Łukasza 5:16). Udawał się na pustkowie i modlił się. Nie musiał uciekać od rozproszeń ani pokusy szukania uznania, ale chciał dać nam przykład. Powinniśmy tak planować czas poświęcony Bogu, by chronić się przed jednym i drugim. Mądrze jest też układać życie tak, by działalność publiczna i osobiste uwielbienie Boga nie wypierały się nawzajem. Modlitwa w ukryciu powinna pozostać ukryta. Nawet ci, którzy wykonują najlepszą pracę na tym świecie, powinni regularnie znajdować na nią czas.