Ewangelia Łukasza 23:50 – znaczenie i zastosowanie

Oto opowieść o pogrzebie Chrystusa. Musiał przejść nie tylko przez śmierć, lecz także zejść do prochu śmierci (Księga Psalmów 22:15), zgodnie ze słowami wyroku z Księgi Rodzaju: „Wrócisz do prochu” (Księga Rodzaju 3:19). Jego ciało złożono w grobie i tak wypełniła się droga, którą wyznaczył Mu Bóg.

I. Kto Go pochował. Jego najbliżsi uczniowie stali z daleka. Nie mieli ani środków, by pokryć koszty pogrzebu, ani odwagi, by narazić się na hańbę związaną z godnym pochowaniem Jezusa. Bóg jednak zapewnił człowieka, który miał i środki, i odwagę — Józefa (Ewangelia Łukasza 23:50). Łukasz opisuje go jako człowieka dobrego i sprawiedliwego, o czystej reputacji, cnotliwego i pobożnego. Józef zajmował też wysoką pozycję: był dostojnikiem, członkiem rady, a także Sanhedrynu, żydowskiej rady sprawującej władzę.

Łukasz wyraźnie zaznacza, że Józef nie zgadzał się z zamiarem i czynem rady wymierzonym w Jezusa (Ewangelia Łukasza 23:51). Nawet jeśli decyzja zapadła większością głosów, Józef otwarcie się jej sprzeciwiał i nie przyłączył się do tłumu, by czynić zło. To, na co nie przystajemy w złej radzie lub działaniu, nie będzie poczytane za nasz własny czyn. Józef nie tylko nie zgadzał się z wrogami Chrystusa, ale sercem stał też po stronie Jego przyjaciół. Oczekiwał królestwa Bożego: wierzył obietnicom Starego Testamentu dotyczącym Mesjasza i Jego królestwa oraz wypatrywał ich spełnienia.

Właśnie ten człowiek okazał w tej chwili prawdziwy szacunek Panu Jezusowi. Wielu ludzi głęboko troszczy się o sprawę Chrystusa, choć nie pokazuje tego na zewnątrz. Kiedy jednak pojawia się konkretna potrzeba, mogą służyć Mu wierniej niż ci, którzy najgłośniej okazują swoje zaangażowanie.

II. Co Józef zrobił, by pochować Jezusa. Poszedł do Piłata, sędziego, który skazał Jezusa, i poprosił o Jego ciało, bo podlegało ono władzy Piłata. Mógł zebrać grupę ludzi i zabrać ciało siłą, ale wybrał właściwą, pokojową drogę. Postąpił z szacunkiem i w sposób uporządkowany.

Następnie zdjął ciało z krzyża — jak się wydaje, własnymi rękami — i owinął je w płótno. Żydowskim zwyczajem było owijanie ciała zmarłego, podobnie jak owija się małe dzieci w powijaki; użyte tu słowo przywodzi na myśl właśnie taki obraz. Józef kupił wysokiej jakości płótno i pociął je na kawałki, by je wykorzystać. O Łazarzu czytamy, że miał związane ręce i nogi (Ewangelia Jana 11:44). Dla wierzących szaty grobowe są jak powijaki. Pewnego dnia wyrosną z nich i je odłożą, gdy osiągną pełnię dojrzałości.

III. Gdzie Go pochowano. Jezusa złożono w grobie wykutym w skale, przez co więzienie grobu stało się mocne. Podobnie gdy wspólnota została pogrążona w ciemności, jej droga również została zamknięta ciosanym kamieniem (Księga Lamentacji 3:2, 3:9). Był to jednak grób, w którym wcześniej nikogo nie złożono. Jezusa pochowano w sposób, jakiego nie doświadczył nikt przed Nim, bo miał powstać z martwych trzeciego dnia własną mocą. Miał odnieść nad grobem zwycięstwo, jakiego nikt wcześniej nie odniósł.

IV. Kiedy Go pochowano. Stało się to w dniu Przygotowania, gdy zbliżał się szabat (Ewangelia Łukasza 23:54). Dlatego pogrzeb musiał odbyć się w pośpiechu. W szabat trzeba było poświęcić uwagę innym sprawom, zwłaszcza przygotowaniom, by należycie go uczcić i powitać. Płacz nie powinien powstrzymywać od siewu. Choć opłakiwali śmierć Chrystusa, nadal musieli zająć się tym, co było potrzebne, by święcić szabat.

Gdy zbliża się szabat, trzeba się przygotować. Należy tak uporządkować codzienne sprawy, by nie przeszkadzały w wypełnianiu szabatowych obowiązków. Trzeba też pobudzić serce, by z gotowością podjęło te obowiązki.

V. Kto był obecny przy pogrzebie. Nie wspomina się o żadnym z uczniów, tylko o kobietach, które przybyły z Jezusem z Galilei (Ewangelia Łukasza 23:55). Stały przy Nim, gdy wisiał na krzyżu, a teraz poszły za Nim, z pewnością zalewając się łzami. Zobaczyły grób, w którym Go złożono, i zapamiętały, jak ułożono Jego ciało. Nie kierowała nimi ciekawość, lecz miłość do Pana Jezusa — miłość mocna jak śmierć, której nie zdołały zgasić nawet wielkie wody. Pogrzeb odbył się w ciszy, bez wielkiej publicznej uroczystości, a jednak Jego spoczynek był chwalebny.

VI. Co przygotowano po pogrzebie. Kobiety wróciły i przygotowały wonności oraz olejki (Ewangelia Łukasza 23:56). Świadczyło to o większej miłości niż o wierze, bo gdyby pamiętały i wierzyły w to, co Jezus wielokrotnie im mówił — że zmartwychwstanie trzeciego dnia — oszczędziłyby sobie wydatków i trudu. Wkrótce Jego ciało miało otrzymać w chwale zmartwychwstania o wiele większą cześć, niż mogły mu oddać jakiekolwiek olejki. Przygotowując wszystko, kobiety odpoczywały jednak w szabat i nie wykonywały wtedy tej pracy. Postąpiły zgodnie ze zwyczajem swojego narodu, ale także zgodnie z przykazaniem Boga, które nadal obowiązuje, choć dzień został zmieniony: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić”.