Ewangelia Łukasza 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Nasz Pan Jezus został skazany przez sąd religijny jako bluźnierca, ale pokazało to, jak bezsilna była ich nienawiść. Gdy już go skazali, wiedzieli, że nie mogą zgodnie z prawem skazać go na śmierć, więc spróbowali innego sposobu. Oskarżyli go przed Piłatem, rzymskim namiestnikiem. Całe zgromadzenie powstało, gdy zrozumieli, że w swoim sądzie nie mogą już nic zrobić, i poprowadzili Jezusa do Piłata.

Nie prosili Piłata, by sądził Jezusa za bluźnierstwo, bo takim oskarżeniem nie zająłby się rzymski namiestnik. Próbowali za to przedstawić go jako wroga rzymskiej władzy, choć sami wcale nie przejmowali się tym zarzutem. Gdyby rzeczywiście był to występek, oni sami mieliby na sumieniu znacznie więcej niż Jezus. Mimo to ten zarzut pasował do ich nienawiści. To, co tylko udawali, że jest winą Jezusa, z czasem stało się właśnie tą winą, za którą Rzymianie ich zniszczyli.

Oto oskarżenie, które wysunęli przeciwko Jezusowi (Ewangelia Łukasza 23:2). Udawali gorliwych obrońców Cezara, rzymskiego cesarza, licząc na przychylność Piłata. W rzeczywistości kierowała nimi nienawiść do Chrystusa. Przedstawili go w fałszywym świetle na dwa sposoby. Po pierwsze, twierdzili, że podburza lud przeciwko Cezarowi. Piłat wiedział, że pod rzymskimi rządami wśród ludzi panuje powszechne niezadowolenie, i chcieli go przekonać, że to Jezus je roznieca. Tymczasem to oni naprawdę podsycali ten bunt. Mówili, że Jezus zwodzi naród, jakby prowadzenie ludzi ku panowaniu Boga oznaczało bunt przeciwko władzy świeckiej. W rzeczywistości nic nie czyni ludzi lepszymi poddanymi tak skutecznie, jak wierne naśladowanie Chrystusa.

Jezus wyraźnie nauczał, że należy płacić podatek Cezarowi, choć wiedział, że niektórzy się na to oburzą. A jednak teraz fałszywie oskarżono go o zakazywanie płacenia podatków Cezarowi. Niewinność nie chroni człowieka przed oszczerstwem.

Po drugie, oskarżyli go o to, że podaje się za króla, który miałby konkurować z Cezarem, choć właśnie między innymi dlatego wcześniej go odrzucili. Nie chcieli uznać go za Mesjasza, ponieważ nie przyszedł w ziemskim przepychu ani z doczesną potęgą. Nie ustanowił się władcą politycznym ani nie wystąpił przeciwko Cezarowi. Mimo to zarzucili mu, że twierdzi, iż jest Chrystusem, czyli królem. Jezus rzeczywiście mówił, że jest Chrystusem, a zatem także królem, lecz nie w sposób, który zagrażałby Cezarowi. Kiedy jego naśladowcy chcieli pewnego razu obwołać go królem, oddalił się od nich (Ewangelia Jana 6:15). Licznymi cudami pokazał zaś, że gdyby chciał rywalizować z Cezarem, byłby dla niego przeciwnikiem nie do pokonania.

Piłat zapytał Jezusa wprost: „Czy Ty jesteś królem Żydów?” (Ewangelia Łukasza 23:3). Jezus odpowiedział: „Sam tak mówisz”. To znaczy: „Masz rację, mówiąc, że mam prawo panować nad narodem żydowskim”. Królestwo Chrystusa miało jednak charakter duchowy. Nie rywalizował z uczonymi w Piśmie ani faryzeuszami o władzę religijną, ani z Cezarem o władzę świecką. Jego królestwo nie naruszało władzy Cezara. Słowa Jezusa można też rozumieć tak: „To ty tak mówisz, ale czy możesz to udowodnić? Jakie masz na to dowody?”. Każdy, kto go znał, wiedział, że oskarżenie jest fałszywe. Jezus nigdy nie twierdził, że jest królem występującym przeciwko Cezarowi ani ustanowionym przez niego władcom.

Piłat uznał potem Jezusa za niewinnego. Powiedział arcykapłanom i ludziom, którzy przyłączyli się do oskarżenia: „Nie znajduję w tym człowieku żadnej winy” (Ewangelia Łukasza 23:4). Innymi słowy: „Nie rozstrzygam, czy złamał wasze prawo, ale w moim sądzie nie przedstawiono dowodów, które świadczyłyby o jego winie”.

Słowa Piłata o niewinności Jezusa nie uspokoiły oskarżycieli. Rozgniewali się jeszcze bardziej (Ewangelia Łukasza 23:5). Nie przedstawili żadnych konkretnych faktów, a tym bardziej dowodów. Po prostu naciskali, podnosili głos i z przekonaniem powtarzali to, czego nie potrafili udowodnić. Twierdzili, że Jezus podburza lud przeciwko Cezarowi i naucza w całej Judei, od Galilei aż tutaj. Jezus rzeczywiście pobudzał ludzi do tego, co dobre i słuszne. Nauczał, ale nie potrafili wskazać żadnej nauki, która zagrażałaby pokojowi publicznemu lub niepokoiła władze.

Następnie oskarżyli go przed Herodem. Piłat odesłał Jezusa do sądu Heroda. Ponieważ oskarżyciele wspomnieli o Galilei, północnej części Kanaanu, Piłat zapytał, czy Jezus jest Galilejczykiem (Ewangelia Łukasza 23:6). Gdy potwierdzili, odesłał go do Heroda, który przebywał w mieście i sprawował władzę w tym regionie. Piłat zapewne chciał pozbyć się tej sprawy i wygląda na to, że to był jego prawdziwy powód. Bóg jednak tak pokierował wydarzeniami, aby wyraźniej wypełniło się Pismo: „Królowie ziemi powstali, a władcy sprzymierzyli się przeciwko Panu i Jego Pomazańcowi” (Dzieje Apostolskie 4:26–27; Księga Psalmów 2:2).

Herod bardzo się ucieszył na widok Jezusa (Ewangelia Łukasza 23:8), być może tym bardziej, że widział w nim więźnia. W Galilei, gdzie cuda Jezusa od dawna były tematem rozmów w całym regionie, Herod wiele o nim słyszał. Chciał go zobaczyć nie dlatego, że go kochał czy interesował się jego nauką, lecz z ciekawości. Miał nadzieję, że Jezus dokona cudu dla jego rozrywki, czegoś, o czym mógłby opowiadać do końca życia.

Herod długo wypytywał Jezusa, licząc na to, że uda mu się skłonić go do czegoś, co pozwoliłoby mu pokazać swoją władzę. Być może pytał o tajemnice, przyszłość albo uzdrawianie chorób. Jezus jednak nic mu nie odpowiedział i nie sprawił nawet jednego cudu, który zaspokoiłby ciekawość Heroda. Nigdy nie odmówił cudu najuboższemu żebrakowi, który prosił o pomoc w swojej potrzebie. Ten dumny władca chciał zaspokoić wyłącznie własną ciekawość, więc nie otrzymał tego, czego żądał. W Galilei mógł wiele razy widzieć Chrystusa i jego potężne dzieła, a mimo to nie uwierzył. Teraz chciał je zobaczyć, ale nie mógł, bo nie dostrzegł czasu nawiedzenia.

Herod sądził, że skoro Jezus jest teraz skuty łańcuchami, może rozkazać mu dokonać cudu. Cudów nie wolno jednak traktować jak taniej rozrywki, a Bóg Wszechmogący nie podlega rozkazom nawet najpotężniejszego władcy. Oskarżyciele także stanęli przed Herodem, bo nie ustępowali w naciskach. Stali tam i z wielką gwałtownością oraz śmiałością oskarżali Jezusa (Ewangelia Łukasza 23:10). Chcieli przekonać Heroda, że Jezus szerzył swoje buntownicze idee również w Galilei.

To pokazuje, że niczym nowym nie jest fałszywe oskarżanie dobrych ludzi, prawdziwych i pożytecznych sług Boga o to, że wywołują niepokoje i są wrogami władzy. Herod potraktował Jezusa z wielką pogardą. Razem z żołnierzami, sługami, urzędnikami i dostojnikami naśmiewał się z niego i lekceważył go. Jak straszne to zło: lekceważyć Tego, który wszystko stworzył! Śmiali się z niego jak z głupca, bo wiedzieli, że dokonywał wielu cudów, by pomagać innym, i chcieli wiedzieć, dlaczego nie uczyni teraz cudu dla siebie. Mogli też szydzić z niego, jakby utracił swoją moc i osłabł jak inni ludzie.

Herod znał Jana Chrzciciela i wiedział też coś o Chrystusie, a mimo to potraktował Jezusa bardziej obelżywie niż Piłat. Wiedza bez łaski sprawia jedynie, że człowiek staje się sprytniejszy w czynieniu zła. Herod kazał ubrać Chrystusa w jaskrawą, wystawną szatę przypominającą teatralny kostium, by wyśmiać go jako rzekomego króla. W ten sposób dał przykład żołnierzom Piłata, którzy później postąpili tak samo haniebnie. To Herod jako pierwszy dopuścił się tej zniewagi.

Potem Herod odesłał Jezusa do Piłata, a sprawa ta stała się okazją do ich pojednania, choć wcześniej byli skłóceni. Herod nie zdołał skłonić Jezusa do cudu, ale nie chciał też skazać go jako przestępcy. Odesłał go więc z powrotem do Piłata (Ewangelia Łukasza 23:11), odwzajemniając się za to, że Piłat wcześniej przysłał do niego więźnia. Wymienione przy tej sprawie wiadomości i przysługi poprawiły ich wzajemne relacje (Ewangelia Łukasza 23:12). Ich spór mógł wynikać z tego, że Piłat kazał zabić kilku Galilejczyków, poddanych Heroda (Ewangelia Łukasza 13:1), albo z innych sporów, jakie często zdarzają się między władcami i możnymi.

Zwróć uwagę, że ludzie skłóceni ze sobą potrafią połączyć siły przeciwko Chrystusowi. Gebal, Ammon i Amalek, choć sami byli podzieleni, zjednoczyli się przeciwko ludowi Bożemu (Księga Psalmów 83:7). Chrystus jest wielkim rozjemcą. Piłat i Herod uznali, że Jezus jest niewinny, a zgoda w tej sprawie położyła kres ich niezgodzie w innych sprawach.