Ewangelia Łukasza 23:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak tłum popycha błogosławionego Jezusa i wśród zgiełku oraz zamieszania prowadzi Go ku krzyżowi. Arcykapłani podsycali ten tumult ze złości i kłamstwem, działając jako narzędzia władcy, który panuje w powietrzu. W całej tej niegodziwej scenie działał szatan.

Piłat najpierw oficjalnie oświadczył, że nie znajduje w Jezusie niczego, co zasługiwałoby na śmierć ani nawet na uwięzienie (Ewangelia Łukasza 23:14). Gdyby naprawdę w to wierzył, powinien był od razu Go uwolnić. Co więcej, powinien był ochronić Jezusa przed wściekłością kapłanów i tłumu oraz powstrzymać tych, którzy wysuwali tak bezczelne oskarżenia. Piłat był jednak złym człowiekiem i nie żywił wobec Chrystusa prawdziwej życzliwości. Bał się też narazić się cesarzowi lub ludowi, dlatego zabrakło mu odwagi, by postąpić właściwie.

Z powodu tego strachu zwołał arcykapłanów, przełożonych i lud, choć powinien był odprawić ten buntowniczy, rozjuszony tłum. Słuchał ludzi, których powinien zignorować, bo wyraźnie widział, jaki duch nimi kieruje. Powiedział w istocie: „Przyprowadziliście do mnie tego człowieka. Zbadałem sprawę w waszej obecności i nie znajduję w Nim żadnej winy. Nie potraficie udowodnić tego, o co Go oskarżacie” (Ewangelia Łukasza 23:14).

Piłat wskazał potem na Heroda, władcę, który już zajmował się sprawą Jezusa, jako na kolejny dowód Jego niewinności (Ewangelia Łukasza 23:15). Powiedział, że Herod, mający więcej powodów niż on, by osądzić Jezusa, odesłał Go bez żadnego zarzutu, który zasługiwałby na karę śmierci. Herod mógł szydzić z Jezusa jak z nieszkodliwego głupca, ale nie uznał Go za niebezpiecznego człowieka. Piłat zdawał się uważać, że Jezus powinien raczej trafić do zakładu dla osób z zaburzeniami psychicznymi niż na miejsce stracenia.

Piłat zaproponował następnie, że uwolni Jezusa, jeśli tylko tłum się na to zgodzi. Powinien był zrobić to bez pytania ich o zgodę. Należało wymierzyć sprawiedliwość bez względu na cenę, nawet gdyby zdawało się, że niebo i ziemia mają się rozpaść. Strach przed ludźmi sprawia jednak, że wielu rządzących postępuje niesprawiedliwie. Gdy trzeba stanowczo bronić sprawiedliwości, wybierają niesprawiedliwe działanie, zamiast narazić się na gniew tłumu.

Piłat uznał Jezusa za niewinnego, a mimo to chciał zadowolić lud. Zaproponował więc, że uwolni Go jak więźnia objętego ułaskawieniem, bo z okazji święta musiał uwolnić jednego człowieka (Ewangelia Łukasza 23:17). Jezus powinien był zostać uwolniony w imię sprawiedliwości, a nie jako przysługa dla tłumu. Piłat zapowiedział też, że każe ubiczować Jezusa, a potem Go uwolni. Jeśli jednak nie można było znaleźć w Nim żadnej winy, dlaczego miałby w ogóle zostać ukarany? Ubiczowanie niewinnego człowieka jest tak samo złe jak ukrzyżowanie go. Zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że ktoś ma nadzieję uspokoić w ten sposób gniew tłumu. Nie wolno nam czynić zła, aby wynikło z niego dobro.

Lud wybrał wtedy Barabasza, nikczemnika, którego jedynym atutem była zuchwałość w popełnianiu przestępstw. Był więziony za wzniecenie buntu w mieście i zabójstwo, czyli za dwa czyny, za które w oczach społeczeństwa był bardzo winny. A jednak właśnie jego tłum wolał od Chrystusa: „Precz z tym człowiekiem, a uwolnij nam Barabasza!” (Ewangelia Łukasza 23:18–19). Nie dziwi, że taki tłum opowiedział się za człowiekiem naprawdę buntowniczym, zamiast za lojalnym człowiekiem fałszywie oskarżonym o bunt.

Kiedy Piłat po raz drugi zachęcił ich, by uwolnić Chrystusa, zawołali: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj!” (Ewangelia Łukasza 23:20–21). Chcieli nie tylko Jego śmierci, ale śmierci w najhaniebniejszy i najbardziej bolesny sposób. Nic poza ukrzyżowaniem nie mogło ich zadowolić.

Piłat po raz trzeci próbował przemówić im do rozsądku i pokazać, jak nierozsądne oraz niesprawiedliwe są ich żądania, ale tłum stał się tylko bardziej surowy i zdeterminowany (Ewangelia Łukasza 23:22). Zapytał: „Dlaczego? Cóż złego uczynił? Powiedzcie, za co jest winny. Nie znalazłem żadnej podstawy, by skazać Go na śmierć, a wy także nie potraficie jej wskazać. Jeśli tylko to powiecie, ukarzę Go i uwolnię”. Jednak furia tłumu tylko narasta, gdy schlebia się jego żądaniom. Ludzie krzyczeli coraz głośniej, nie prosząc, lecz domagając się ukrzyżowania Jezusa. Zdawało się, że podczas święta uważali, iż mają takie samo prawo domagać się śmierci niewinnego człowieka, jak uwolnienia winnego.

W końcu Piłat uległ ich naciskom. Głosy ludu i arcykapłanów przeważyły, a on postąpił wbrew własnemu sumieniu i woli. Nie miał odwagi przeciwstawić się tak silnemu naporowi, więc skazał Jezusa zgodnie z ich żądaniem (Ewangelia Łukasza 23:24). Wściekłość tłumu odsunęła sprawiedliwość, a uczciwość znalazła się daleko. Prawda upadła na ulicy i uczciwość nie mogła wejść (Księga Izajasza 59:14). Oczekiwano sprawiedliwości, a pojawił się ucisk; oczekiwano prawości, a rozległ się krzyk przemocy (Księga Izajasza 5:7).

W Ewangelii Łukasza 23:25 ta relacja zostaje powtórzona, z dodatkowym haniebnym szczegółem: uwolniono Barabasza. Był więziony za bunt i zabójstwo, a jego uwolnienie mogło jeszcze bardziej utwierdzić go w złu i uczynić go groźniejszym, bo był człowiekiem takim, jakiego chciał tłum, podobnym do nich samych. Jezusa Piłat wydał natomiast na ich wolę. Nie mógł potraktować Go okrutniej niż wtedy, gdy oddał Go w ręce ludzi, którzy głęboko Go nienawidzili, a ich rzekome miłosierdzie było w istocie okrucieństwem.