Ewangelia Łukasza 21:29 – znaczenie i zastosowanie

U kresu tego nauczania Chrystus poleca uczniom, by rozpoznawali znaki czasu. Gdyby uważnie przyjęli wcześniejsze ostrzeżenia, potrafiliby ocenić, co nadchodzi, tak jak po pąkach na drzewach można poznać, że zbliża się lato (Ewangelia Łukasza 21:29–31). W świecie przyrody jedno zjawisko prowadzi do następnego. Podobnie w porządku wydarzeń ustanowionym przez Boga jedno wydarzenie następuje po drugim. Kiedy więc naród dopełnia miary swojej winy, możemy wiedzieć, że bliski jest jego upadek. A gdy zaczynają upadać moce prześladujące lud Boży, możemy wnioskować, że bliskie jest królestwo Boga i będzie się rozwijać, gdy zniknie sprzeciw. Tak jak możemy słusznie przewidywać zmianę pór roku, gdy zaczynają działać naturalne przyczyny, tak możemy oczekiwać niezwykłych rzeczy, gdy Bóg już powstał ze swego świętego miejsca (Księga Zachariasza 2:13). Wtedy powinniśmy trwać w bezruchu i oglądać Jego zbawienie.

Chrystus mówi im też, by nie uznawali tych rzeczy za niepewne ani odległe, bo przez to nie odczuliby ich wagi. Zagłada narodu żydowskiego była bliska, ponieważ niektórzy z żyjących wówczas mieli jej doczekać (Ewangelia Łukasza 21:32). Była też pewna, bo wyroku Boga nie można było cofnąć. Był to sąd przesądzony i postanowiony, a dekret został wydany (Ewangelia Łukasza 21:33). Niebo i ziemia przeminą wcześniej, niż przeminie choćby jedno słowo Chrystusa. Jego słowa pozostaną prawdziwe, niezależnie od tego, czy ludzie je przyjmą, i żadne z nich nie zawiedzie (Pierwsza Księga Samuela 3:19).

Następnie ostrzega ich przed beztroską i uganianiem się za przyjemnościami świata, bo przez to nie będą gotowi na trudne czasy. To, co nadchodzi, spadnie na nich nagle, wywołując wstrząs i przerażenie (Ewangelia Łukasza 21:34–35). „Uważajcie na siebie” to nakaz skierowany do wszystkich naśladowców Chrystusa. Powinniśmy czuwać nad sobą, aby pokusy nas nie pokonały, a nasze grzeszne pragnienia nie doprowadziły nas do upadku. Nigdy nie jesteśmy bezpieczni, gdy popadamy w beztroskę. To ostrzeżenie jest ważne zawsze, a szczególnie w niektórych okresach życia.

Niebezpieczeństwo polega na tym, że dzień śmierci i sądu może nadejść bez ostrzeżenia, gdy nie będziemy na niego gotowi. Wtedy to, co zawsze powinno być bliskie naszemu sercu, będzie najdalsze od naszych myśli. Dla większości ludzi żyjących wyłącznie sprawami ziemskimi ten dzień nadejdzie jak pułapka. Przyniesie przerażenie i zgubę, i zachowa ich na jeszcze straszniejszy sąd (Księga Koheleta 9:12). Z tego niebezpieczeństwa wynika obowiązek: musimy strzec serca, by nie stało się przytłoczone i niezdolne do przygotowania się na śmierć i sąd.

Chrystus wskazuje dwie rzeczy, przed którymi trzeba się strzec. Pierwszą jest nadmierne uleganie cielesnym pragnieniom i zaspokajanie zmysłów ponad miarę. Musimy wystrzegać się obżarstwa i pijaństwa, czyli nadmiaru jedzenia i picia. Obciążają one serce zarówno winą, jak i otępiającym wpływem na umysł. Taki nadmiar sprawia, że człowiek staje się ospały, beztroski i obojętny na swoje obowiązki. Zatwardza sumienie, a umysł pozostaje niewrażliwy na sprawy, które powinny głęboko poruszać.

Drugim niebezpieczeństwem jest pełna niepokoju pogoń za dobrami tego świata. Serce mogą obciążać także troski doczesnego życia. Jedno z tych niebezpieczeństw dotyczy szczególnie miłośników przyjemności, drugie zaś tych, którzy dążą do bogactwa. Musimy strzec się obu. Powinniśmy zachować czujność nie tylko w obliczu śmierci, lecz przez cały czas, aby nasze serca nigdy nie zostały w ten sposób przeciążone. Nasza ostrożność wobec grzechu i troska o duszę powinny być stałe.

Następnie Chrystus mówi, jak przygotować się na ten wielki dzień (Ewangelia Łukasza 21:36). Powinniśmy dążyć do tego, by zostać uznanymi za godnych uniknięcia tego wszystkiego. Oznacza to, że gdy spadają sądy Boga, możemy zostać uchronieni przed ich najgorszymi skutkami. Powinniśmy pragnąć nie tylko uniknięcia powszechnych nieszczęść, lecz także uwolnienia od żądła śmierci, czyli gniew Boga i potępienie piekła. Nie możemy jednak poprzestać na pragnieniu uniknięcia tych rzeczy. Powinniśmy też dążyć do tego, by stanąć przed Synem Człowieczym, nie tylko uniewinnieni przez Niego jako naszego Sędziego (Księga Psalmów 1:5), lecz także jako Jego słudzy, którzy nieustannie Mu służą w Jego obecności (Apokalipsa św. Jana 7:15) i zawsze oglądają Jego oblicze, jak aniołowie (Ewangelia Mateusza 18:10).

Święci są tu nazwani godnymi, tak jak wcześniej (Ewangelia Łukasza 20:35). Bóg przez działającą w nich łaskę przygotowuje ich do tej radości, a w swojej dobroci uznaje ich za godnych jej dostąpienia. Jak zauważa Grocjusz, znaczna część naszej godności polega na tym, że uznajemy własną niegodność. Właściwa odpowiedź brzmi więc: „Czuwajcie zatem i módlcie się zawsze”. Czuwanie i modlitwa idą w parze (Księga Nehemiasza 4:9). Ci, którzy chcą uniknąć nadchodzącego gniewu i mieć pewność przyszłych radości, muszą czuwać i się modlić, i robić to nieustannie.

Po pierwsze oznacza to strzeżenie samych siebie. Musimy mieć się na baczności przed grzechem, czuwać, by wypełniać każdy obowiązek, i wypatrywać każdej sposobności do czynienia dobra. Powinniśmy nie zasypiać i trwać w czuwaniu, oczekując przyjścia naszego Pana, by być gotowymi przyjąć Go z radością. Oznacza to również podtrzymywanie naszej więzi z Bogiem. Powinniśmy zawsze się modlić: zachowywać serce gotowe do modlitwy, wyznaczać na nią regularne pory i korzystać z każdej odpowiedniej okazji. Ci, którzy prowadzą w tym świecie życie modlitwy, zostaną uznani za godnych życia pełnego uwielbienia w świecie przyszłym.

Wczesnym rankiem Chrystus znów przebywał w świątyni, gdzie nauczał tych, którzy chcieli Go słuchać (Ewangelia Łukasza 21:38). Ludzie chętnie słuchali Tego, który tak chętnie nauczał, dlatego przychodzili do świątyni wcześnie i tłumnie, jak gołębie do swoich okien. Działo się tak pomimo wszelkich wysiłków arcykapłanów i uczonych w Piśmie, by zwrócić ich przeciwko Niemu.

Niekiedy głębokie zainteresowanie, jakie zwykli, szczerzy i uczciwi ludzie okazują dobremu nauczaniu, znaczy więcej niż ocena ludzi błyskotliwych, wykształconych czy sprawujących władzę.