Ewangelia Łukasza 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka opowieść została zapisana także w Ewangelii Marka. Przytoczono ją dwukrotnie, aby nauczyć nas kilku rzeczy. Po pierwsze, troska o ubogich jest ważną częścią prawdziwej religii. Nasz Pan Jezus wykorzystywał każdą okazję, by ją pochwalać i do niej zachęcać. Dopiero co mówił o okrucieństwie uczonych w Piśmie, którzy objadali domy ubogich wdów (Ewangelia Łukasza 20). Ta opowieść mogła dodatkowo uwydatniać tamto ostrzeżenie, ponieważ ubogie wdowy należały do najhojniejszych ofiarodawczyń na rzecz funduszy publicznych kontrolowanych przez uczonych w Piśmie.

Po drugie, Jezus Chrystus przygląda się temu, ile dajemy ubogim i ile przeznaczamy na dzieła pobożności i miłosierdzia. Choć skupiał się na nauczaniu, podniósł wzrok, by zobaczyć, jakie dary składano do skarbony (Ewangelia Łukasza 21:1). Dostrzega, czy dajemy chętnie i hojnie, stosownie do naszych możliwości, czy też skąpimy i dajemy niewiele. Widzi również, czy czynimy to z ochotnym sercem, czy z niechęcią i pod przymusem.

Powinno nas to powstrzymywać przed zaniedbywaniem tego obowiązku, bo ludzie mogą dać się zwieść wymówkom, o których Chrystus wie, że są puste. Powinno nas to także zachęcać do hojnego dawania, bez troski o to, czy inni to zauważą. Wystarczy, że widzi to Chrystus. Widzi w ukryciu i wynagrodzi jawnie.

Po trzecie, Chrystus szczególnie dostrzega i przyjmuje miłosierdzie okazywane przez ubogich. Ci, którzy nie mają nic do dania, mogą jednak wiele zrobić, służąc ubogim, pomagając im i przemawiając w ich obronie, gdy sami nie potrafią się bronić. Była tam jednak kobieta, która sama była uboga, a mimo to wrzuciła do skarbony to, co miała. Dała tylko dwa najmniejsze pieniążki, lecz Chrystus pochwalił ją, mówiąc, że jej dar był większy niż wszystkie pozostałe. Nie zganił jej za nierozsądne oddanie tego, czego potrzebowała, ani za próbę zwrócenia na siebie uwagi przez składanie daru wśród bogaczy. Pochwalił jej hojność i gotowość oddania tego, co miała, dla chwały Boga. Wynikało to z wiary w Bożą troskę i zaufania, że Bóg zatroszczy się o jej potrzeby, jak wyraża to imię Jahwe-Jireh, czyli „Pan zapewni”.

Po czwarte, wszystko, co można uznać za ofiarę dla Boga, powinno budzić nasz szacunek, a my powinniśmy dawać na ten cel chętnie, nawet wtedy, gdy wymaga to od nas więcej, niż byłoby nam łatwo ofiarować. Dary przeznaczane na służbę, głoszenie Ewangelii, szerzenie wiary, kształcenie młodych, uwalnianie więźniów, pomoc wdowom i przybyszom oraz wspieranie ubogich rodzin są ofiarami składanymi Bogu. On je przyjmie i wynagrodzi.