Ewangelia Łukasza 21:20 – znaczenie i zastosowanie

Jezus przedstawił im już obraz tego, co miało się wydarzyć w ciągu następnych trzydziestu ośmiu lat. Teraz pokazuje, do czego wszystko to ostatecznie doprowadzi: do zburzenia Jerozolimy i całkowitego rozproszenia narodu żydowskiego. Wydarzenie to było jakby pomniejszym dniem sądu, znakiem i obrazem powtórnego przyjścia Chrystusa, szerzej opisanego w Ewangelii Mateusza 24. Dla tych, których całe życie było związane z Jerozolimą, jej upadek miał wyglądać jak koniec świata.

Jezus mówi, że zobaczą Jerozolimę otoczoną przez wojska, czyli wojska rzymskie (Ewangelia Łukasza 21:20). Gdy to się stanie, będą wiedzieć, że jej zniszczenie jest bliskie. Oblężenie może trwać długo, ale skończy się upadkiem miasta. Zarówno w miłosierdziu, jak i w sądzie, gdy Bóg rozpoczyna dzieło, doprowadza je do końca.

Na ten znak Jezus ostrzega ich, by uciekli i ratowali życie (Ewangelia Łukasza 21:21). Mieszkańcy Judei powinni opuścić kraj i schronić się w górach. Ci, którzy znajdą się w Jerozolimie, powinni wydostać się z miasta, zanim zostanie całkowicie zamknięte, a wokół niego powstaną umocnienia oblężnicze. Mieszkańcy okolicznych miast i wsi nie powinni wchodzić do Jerozolimy, sądząc, że tam będą bezpieczniejsi. Powinni opuścić miasto i ziemię, które Bóg już przeznaczył na zagładę: „Wyjdź z niej, mój ludu”.

Następnie Jezus zapowiada straszliwą zagładę, która spadnie na naród żydowski (Ewangelia Łukasza 21:22). Będą to dni pomsty, tak często zapowiadane przez proroków Starego Testamentu, kiedy zatwardziały lud doświadczy pełni sądu. Spełnią się wszystkie ostrzeżenia, a Bóg w końcu upomni się o krew męczenników Starego Testamentu. Ostatecznie spełni się wszystko, co zostało zapisane. Po długim okresie cierpliwości, która była nadużywana, nadejdą dni pomsty, bo zwłoka nie oznacza przebaczenia.

Jezus ukazuje ogrom tej zagłady na kilka sposobów. Po pierwsze, będzie ona skutkiem gniewu Bożego, a ten gniew będzie jak ogień, który trawi i niszczy. Po drugie, szczególnie dotkliwie odczują ją kobiety w ciąży i karmiące matki. Będą najbardziej narażone na panikę, a zarazem najmniej zdolne do ucieczki. Będzie dla nich także gorzką myślą, że urodziły i wychowywały dzieci tylko po to, by te wpadły w ręce morderców. Po trzecie, w całym kraju zapanuje zamęt, bo ludzie nie będą wiedzieli, co robić ani jak sobie pomóc.

Jezus opisuje również, jak zakończy się starcie Żydów z Rzymianami. Wielu zginie od miecza, a mówi się, że w tych wojnach poległo ponad milion sto tysięcy osób. W istocie oblężenie Jerozolimy było egzekucją dokonaną przez wojsko. Pozostali zostaną uprowadzeni do niewoli, nie do jednego narodu, jak wtedy, gdy podbili ich Chaldejczycy, lecz do wielu narodów. Rozproszenie to uniemożliwi im trwanie razem i ponowne utworzenie jednego ludu. Sama Jerozolima zostanie podeptana przez pogan. Rzymianie, którzy ją zdobędą, spustoszą ją jako zbuntowane miasto, znienawidzone przez królów i prowincje.

Jezus zapowiada też wielki strach, który ogarnie ludzi na całym świecie. Pojawią się przerażające znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a także w świecie ziemskim: morze i fale będą ryczeć w straszliwych burzach, wykraczających poza zwykły bieg natury (Ewangelia Łukasza 21:25). Następstwem będą powszechny zamęt i lęk, udręka narodów oraz wielka niepewność. Doktor Hammond rozumie określenie „narody” jako odnoszące się do poszczególnych władców lub części narodu żydowskiego, takich jak Judea, Samaria i Galilea. Ludziom zabraknie odwagi z powodu strachu (Ewangelia Łukasza 21:26): będą wyczerpani, przygnębieni i niemal pozbawieni życia ze strachu. Będą jak ci, którzy każdego dnia żyją pod wyrokiem śmierci i nieustannie boją się tego, co przyniesie przyszłość (List do Rzymian 8:36).

Gdy sąd rozpoczyna się od domu Bożego, nie zatrzymuje się na nim. Będzie się wydawało, że rozpada się cały świat, a wtedy nikt nie będzie mógł czuć się bezpiecznie. Moce niebios zostaną wstrząśnięte, a wraz z nimi zadrżą filary ziemi. W ten sposób cały żydowski porządek: jego ustrój, religia, prawa i władza, zostanie całkowicie zniesiony przez ciąg bezprecedensowych nieszczęść i powszechny zamęt. Jezus posługuje się tymi obrazami również dlatego, że spełnią się one dosłownie u końca czasów, gdy niebiosa zostaną zwinięte jak zwój, a ziemia i wszystko, co na niej jest, spłoną (Drugi List Piotra 3:10; Drugi List Piotra 3:12). Dzień ten niósł grozę dla niewierzących Żydów, a wielki dzień sądu będzie równie straszny dla wszystkich niewierzących.

W ten sposób wydarzenia te przypominają objawienie Syna Człowieczego. Wtedy zobaczą Syna Człowieczego przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą (Ewangelia Łukasza 21:27). Zburzenie Jerozolimy było w szczególnym sensie aktem sądu Chrystusa, ponieważ sąd został powierzony Synowi Człowieczemu. Jego religia nie mogła się w pełni ugruntować, dopóki nie została zniszczona świątynia i nie dobiegł końca system lewicki, czyli kapłański. Nawet po nawróceniu wielu ludzi zarówno Żydzi, jak i liczni poganie nadal trzymali się dawnego porządku, aż został on usunięty przez sąd. Można więc słusznie nazwać to przyjściem Syna Człowieczego w mocy i wielkiej chwale, choć jeszcze nie w widzialnej postaci. Przychodzi ono w obłokach, bo Bóg często przychodzi w obłokach i ciemności, gdy wykonuje sąd.

Niektórzy rozumieją te słowa jako wskazujące na pierwsze przyjście Chrystusa. Wtedy niewierzący Żydzi zostaną zmuszeni, by zbyt późno przyznać, że Jezus jest Mesjaszem. Ci, którzy nie chcieli widzieć Go przychodzącego w mocy łaski, by ich zbawić, będą musieli zobaczyć Go przychodzącego w mocy gniewu, by ich zniszczyć. Ci, którzy nie chcieli uznać Jego panowania nad sobą, zobaczą, jak nad nimi triumfuje. Wydarzenia te były również zapowiedzią Jego powtórnego przyjścia. W grozie tamtego dnia zobaczą coś z przyjścia Syna Człowieczego w obłoku i coś z przerażającego charakteru dnia ostatecznego. Zobaczą jego pomniejszy obraz. Jeśli to jest tak straszne, jaki będzie tamten dzień?

Jezus dodaje otuchy wiernym uczniom, którzy staną wobec grozy tamtego dnia (Ewangelia Łukasza 21:28): gdy te wydarzenia zaczną się dziać, gdy Jerozolima zostanie oblężona, a wszystko będzie zmierzać ku zagładzie Żydów, mają spojrzeć w górę. Podczas gdy inni będą ze strachu patrzeć w dół, oni mają zwrócić się ku niebu z wiarą, nadzieją i modlitwą. Mają podnieść głowy z radością i ufnością, bo ich odkupienie jest bliskie.

Kiedy Chrystus przyszedł wykonać sąd nad Żydami, przyszedł także, by odkupić chrześcijan prześladowanych i uciskanych przez nich. Wtedy kościoły zaznały wytchnienia. Gdy Chrystus przyjdzie sądzić świat w dniu ostatecznym, odkupi wszystkich, którzy do Niego należą, uwalniając ich od każdego ciężaru i utrapienia. Dlatego sama myśl o tym dniu jest miła wszystkim dobrym chrześcijanom, choć dla niegodziwych i bezbożnych dzień ten będzie przerażający. Podobnie jest z ich własną śmiercią. Gdy widzą, że ten dzień się zbliża, mogą z radością podnieść głowy, wiedząc, że ich odkupienie jest bliskie i że zostaną zabrani do swojego Odkupiciela.

Jedna z tych zapowiedzi zdaje się wykraczać poza zagładę narodu żydowskiego i niełatwo ją zrozumieć: Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan (Ewangelia Łukasza 21:24).

Niektórzy, jak doktor Hammond, rozumieją te słowa jako odnoszące się do wydarzeń, które już nastąpiły. Poganie, którzy podbili Jerozolimę, zachowają nad nią władzę, a miasto pozostanie w większości pogańskie aż do wyznaczonego czasu, gdy dopełnią się czasy pogan. Oznaczałoby to, że tak będzie, dopóki znaczna część świata pogańskiego nie stanie się chrześcijańska. Następnie, po odbudowaniu Jerozolimy przez cesarza Hadriana, który nie wpuszczał do niej Żydów, wielu Żydów miało nawrócić się do Chrystusa i wraz z chrześcijanami pochodzącymi z pogan założyć w Jerozolimie kościół, który miał się rozwijać przez długi czas.

Inni, jak doktor Whitby, rozumieją te słowa jako odnoszące się do przyszłości. Ich zdaniem Jerozolima pozostanie w większości w rękach pogan, rządzona przez kolejne grupy, aż nadejdzie czas, gdy narody, które nadal nie wierzą, przyjmą wiarę chrześcijańską. Wtedy królestwa tego świata staną się królestwami Chrystusa, a wszyscy Żydzi się nawrócą. Zamieszkają w Jerozolimie i ani oni, ani ich miasto nie będą już dłużej deptani przez pogan.