Ewangelia Łukasza 2:33 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset zatrzymuje uwagę tym, co mówi o uczuciu. Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono, a Łukasz nie tłumaczy tego zdziwienia, nie objaśnia go i nie uspokaja. Po prostu je odnotowuje, tak jak wcześniej odnotował słowa Symeona. Tekst nie przedstawia tego dziwienia jako słabości ani braku wiary. Symeon mówi o zbawieniu, które Bóg przygotował dla wszystkich narodów, a zaraz potem zwraca się do Maryi z trudnymi słowami o upadku i powstaniu wielu w Izraelu oraz o mieczu, który przeniknie Jej duszę. Zdziwienie rodziców pojawia się więc w miejscu, gdzie radość miesza się z niepokojem. Ewangelia pokazuje obie te rzeczy obok siebie i nie wybiera za nikogo żadnej z nich. Według Ewangelii Łukasza 2:34 Symeon „błogosławił Ich”. Rodzice nie zostają więc z tym zdziwieniem sami. Może właśnie w tym jest cicha nadzieja tego fragmentu: można dziwić się tajemnicy, której sens jeszcze nie jest jasny, i wciąż pozostawać pod błogosławieństwem.

Dziwienie Maryi i Józefa nie musi oznaczać zwątpienia. Łukasz opisuje ich reakcję na słowa Symeona, nie podaje zaś, że je odrzucili albo w pełni zrozumieli. To ważne rozróżnienie: zdumienie może być odpowiedzią na prawdę, która przekracza dotychczasowe oczekiwania. Symeon mówił o Dziecku jako o Bożym zbawieniu przygotowanym dla wszystkich narodów, a zarazem o chwale Izraela. W jego słowach spotykają się dwie perspektywy: obietnica dana Izraelowi i jej zasięg obejmujący także pogan. Maryja i Józef słyszą więc nie tylko niezwykłe słowa o swoim Synu, lecz także szeroki sens Jego misji. Ich zdziwienie odsłania, że nawet bliskość wobec Jezusa nie oznacza natychmiastowego ogarnięcia wszystkiego, co Bóg przez Niego czyni. Następne słowa Symeona, skierowane do Maryi, zapowiadają sprzeciw wobec Jezusa i ból Jego Matki. Nie należy jednak wkładać tej zapowiedzi w sam werset 33: Łukasz oddziela reakcję rodziców od dalszego proroctwa. Wers ten zatrzymuje uwagę na chwili, gdy słuchane świadectwo budzi zdumienie, a znaczenie dziecka dopiero odsłania się przed nimi.

Słowa Symeona w Świątyni robią na rodzicach Jezusa wielkie wrażenie. Ewangelista zapisuje krótko: „A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono” (Ewangelia Łukasza 2:33). Nie spierają się z prorokiem i nie tłumaczą wszystkiego od razu. Dziwią się. Ten fragment pokazuje, że wiara nie zawsze przychodzi z gotową odpowiedzią. Ojciec i Matka słyszą o Dziecku rzeczy, które przerastają ich codzienne doświadczenie. Nie udają, że rozumieją całość. Zostają jednak przy tym, co już wiedzą, i żyją dalej w posłuszeństwie wobec Boga. Zdziwienie nie jest tu ucieczką od wiary. Staje się miejscem, w którym wiara może rosnąć. Dalsze słowa Symeona zapowiadają zarówno upadek, jak i powstanie wielu w Izraelu, a także miecz, który przeniknie duszę Maryi. Obietnica i ból idą obok siebie w tej samej rozmowie. Ten werset uczy spokojnej pokory. Można przyjąć Boże słowo, nawet gdy nie wszystko jest jeszcze jasne, bo prawdziwa wierność nie wymaga pełnego zrozumienia.

Łukasz zatrzymuje uwagę przy krótkiej, ludzkiej reakcji: ojciec i Matka Jezusa dziwią się temu, co o Nim mówią. Przed chwilą Symeon nazwał Dziecko Bożym zbawieniem, światłem dla narodów i chwałą Izraela. Wielkie słowa spotykają się tu z prostą sceną rodzinną. Jest dziecko i są rodzice, którzy słuchają. Ich zdziwienie nie musi oznaczać, że wszystko już rozumieją. Ewangelia nie odsłania w tym wersecie całej ich myśli. Pokazuje raczej, że słowa o Jezusie niosą ciężar, którego nie da się zamknąć w jednej chwili. Obietnica jest blisko, w ramionach rodziców, a zarazem sięga dalej niż ich dom i ich czas. W tym spotkaniu wiara nie wygląda jak posiadanie pełnej odpowiedzi. Przypomina raczej słuchanie, w którym rodzi się zdumienie. Dalsze słowa Symeona zapowiadają, że droga Jezusa będzie także drogą sprzeciwu i bólu. Blask obietnicy nie usuwa więc cienia, który ma nadejść. Łukasz pozwala obu prawdom pozostać obok siebie: zbawienie jest obecne, a jego pełny sens dopiero się odsłoni. Zdumienie rodziców staje się cichym świadectwem, że tajemnica Boga może być bliska, zanim stanie się zrozumiała.