Ewangelia Łukasza 2:32 – znaczenie i zastosowanie

Symeon wypowiada te słowa, trzymając w ramionach Dziecko, i słychać w nich jednocześnie radość oraz wzruszenie kogoś, kto doczekał się czegoś bardzo ważnego. Światło, o którym mówi, ma być „światło na oświecenie pogan i chwałę Twojego ludu, Izraela” (Ewangelia Łukasza 2:32). Nie zostaje więc zamknięte w jednym narodzie. Obejmuje ludzi spoza obietnicy danej Izraelowi, a chwała należy do ludu, z którego pochodzi Dziecko. Takie zestawienie jest poruszające, bo ten sam człowiek przed chwilą błogosławił Boga, ponieważ jego oczy ujrzały zbawienie (Ewangelia Łukasza 2:30), a zaraz potem mówi o świetle dla tych, których nie zna. Ludzkie serce potrafi być pełne własnej bliskości i jednocześnie otwarte na innych. Te dwie rzeczy nie muszą się wzajemnie wykluczać. Najbardziej porusza w tym fragmencie spokój, z jakim blask zostaje powierzony szerszemu światu. Nie słychać w tych słowach lęku, że dla innych zabraknie miejsca albo że Izrael straci przez to swoje znaczenie. Słowa Symeona przypominają, że zbawienie zostało przygotowane wobec wszystkich narodów (Ewangelia Łukasza 2:31), a więc nie jest dobrem, które trzeba dzielić z trwogą.

Słowa Symeona łączą dwa wymiary misji Jezusa: „światło na oświecenie pogan i chwałę Twojego ludu, Izraela”. Nie przeciwstawiają Izraela innym narodom. Zbawienie, które Bóg przygotował „wobec wszystkich narodów”, pozostaje zakorzenione w historii Izraela, a zarazem otwiera się szerzej niż jego granice. Obraz światła mówi o ujawnieniu i poznaniu: narody mają zobaczyć działanie Boga, nie dlatego, że same je sobie wypracowały, lecz dlatego, że On je przygotował. „Chwała” Izraela nie oznacza tu politycznej potęgi ani triumfu nad innymi. W kontekście słów Symeona wskazuje na szczególne miejsce Izraela w Bożym dziele, którego centrum stanowi przedstawione w świątyni Dziecko. To połączenie chroni przed dwoma uproszczeniami. Jezus nie jest jedynie spełnieniem prywatnej nadziei jednego ludu, ale też powszechność Jego misji nie unieważnia historii Izraela. Łukasz pokazuje obie prawdy obok siebie. Następne słowa Symeona o sprzeciwie przypominają, że światło nie zawsze spotyka się z przyjęciem. Werset nie obiecuje więc łatwego uznania, lecz odsłania zasięg zbawienia: dar dla narodów, który zarazem ukazuje chwałę Izraela.

Symeon wypowiada te słowa, gdy trzyma w ramionach dziecko. Nie mówi o odległej przyszłości ani o nauce, którą dopiero trzeba zrozumieć. Mówi o tym, co jego oczy już ujrzały: „Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Ewangelia Łukasza 2:30). Zaraz potem wskazuje, że ten dar został przygotowany „wobec wszystkich narodów” (Ewangelia Łukasza 2:31). Fragment „światło na oświecenie pogan i chwałę Twojego ludu, Izraela” mieści w jednym zdaniu dwa wymiary. Światło dla pogan pokazuje, że dar nie zamyka się w granicach jednego narodu. Chwała dla Izraela pokazuje, że ten sam dar nie odbiera Izraelowi jego miejsca w planie Bożym. Obie części stoją obok siebie i żadna nie unieważnia drugiej. Symeon mówi jako człowiek, który długo czekał. Jego słowa nie opisują wielkiego widowiska. Opisują spotkanie z małym dzieckiem, które jednak niesie w sobie coś większego niż jego własne życie. Światło często przychodzi właśnie w taki skromny sposób. W tym krótkim zdaniu widać też, czym jest światło. Ono pozwala widzieć, ale nie załatwia od razu wszystkich pytań. Symeon zobaczył zbawienie, a jednocześnie usłyszał słowa o upadku i powstaniu wielu, które miały nadejść.

Symeon trzyma w ramionach dziecko, a mówi o świetle dla narodów. W tej scenie wielka obietnica nie przychodzi jako potęga widoczna z daleka, lecz jako życie powierzone ludzkim dłoniom. Jezus jest „światłem na oświecenie pogan i chwałę Twojego ludu, Izraela”. Światło rozjaśnia to, co było ukryte, i pozwala zobaczyć drogę. Słowa Symeona nie odbierają Izraelowi jego miejsca: nazywają go ludem, którego historia staje się przestrzenią objawienia Boga. Zarazem zbawienie, przygotowane wobec wszystkich narodów, przekracza granice jednej wspólnoty. Oba wymiary spotykają się w tym samym dziecku. Ta nadzieja ma jednak ciężar. W dalszych słowach Symeona pojawia się sprzeciw, upadek i ból Maryi. Światło nie oznacza więc, że droga będzie wolna od cierpienia ani że każdy od razu je przyjmie. Ujawnia raczej, ku komu zwraca się Boże zbawienie i jak głęboko dotyka ludzkich serc. W ramionach Symeona wieczność na chwilę staje się bliska i konkretna. Boża obietnica obejmuje narody, a zarazem pozostaje wierna historii, przez którą przyszła.