Ewangelia Łukasza 2:21 – znaczenie i zastosowanie

Nasz Pan Jezus, narodzony z niewiasty, podlegał Prawu (List do Galatów 4:4). Jako syn córki Adama podlegał prawu natury, a jako syn córki Abrahama — także Prawu Mojżeszowemu. Dobrowolnie poddał się temu ciężkiemu jarzmu, choć było ono tylko cieniem przyszłych dóbr. Jego przepisy, jak nazywa je apostoł, były słabe i tymczasowe, lecz Chrystus im się podporządkował, aby później je unieważnić i uchylić dla nas.

Widzimy tu dwa przykłady Jego poddania się temu Prawu. Po pierwsze, został obrzezany dokładnie w dniu wyznaczonym przez Prawo (Ewangelia Łukasza 2:21). Gdy minęło osiem dni od Jego narodzin, obrzezano Go. Choć obrzezanie wiązało się z bólem, Chrystus zniósł go dla nas. W ten sposób już od początku okazał posłuszeństwo, aż po przelanie krwi. Wtedy Jego krew spłynęła kroplami, zanim później wylał ją w pełni.

Poddał się obrzezaniu także dlatego, że obrzęd ten oznaczał przynależność obcego człowieka, którego należało włączyć do przymierza z Bogiem. Tymczasem On od zawsze był umiłowanym Synem Ojca. Obrzezanie traktowało Go też tak, jakby był grzesznikiem potrzebującym oczyszczenia, choć nie było w Nim żadnego grzechu. Przyjął je jednak, bo zechciał upodobnić się do nas nie tylko przez przyjęcie ludzkiego ciała, lecz także ciała podobnego do grzesznego (List do Rzymian 8:3). Choć przez to w pewnym sensie podlegał całemu Prawu (List do Galatów 5:3), nadal mu się podporządkował. Uczynił to, bo przyjął postać sługi, mimo że był wolny z urodzenia.

Chrystus został obrzezany, aby otwarcie utożsamić się z rodem Abrahama, z którego wywodził się według ciała i któremu przyszedł z pomocą (List do Hebrajczyków 2:16). Uczynił to także po to, by pokazać, że bierze odpowiedzialność za nasze grzechy i ręczy za nas. Jak mówił doktor Goodwin, obrzezanie było niczym nasze zobowiązanie, przez które przyznawaliśmy, że winniśmy posłuszeństwo Prawu. Chrystus, przyjmując obrzezanie, niejako podpisał to zobowiązanie w naszym imieniu, bo został uczyniony za nas grzechem. Prawo obrzędowe koncentrowało się w dużej mierze na ofiarach. Przez ten czyn Chrystus zobowiązał się złożyć w ofierze nie krew byków ani kozłów, lecz własną krew — czego nikt przed Nim nie mógł uczynić.

Uczynił to również, aby potwierdzić poświęcanie Bogu dzieci wierzących. Obrzezanie było ustanowionym znakiem przymierza i sprawiedliwości, która jest przez wiarę; dziś jego miejsce zajmuje chrzest (List do Rzymian 4:11). To, że Chrystus został obrzezany jako ośmiodniowe dziecko, znacznie mocniej przemawia za chrztem dzieci wierzących w niemowlęctwie niż Jego chrzest w wieku trzydziestu lat za odkładaniem chrztu do dorosłości. Zewnętrzny znak się zmienił, ale jego znaczenie pozostało takie samo.

Podczas obrzezania nadano Mu też imię Jezus, czyli Jozue. Anioł nadał Mu to imię, zanim został poczęty w łonie Maryi (Ewangelia Łukasza 1:31), a później to samo polecenie otrzymał Józef (Ewangelia Mateusza 1:21). Było to powszechne żydowskie imię, podobnie jak Jan. Również w ten sposób Jezus zechciał upodobnić się do swoich braci. Imię to nosiły także dwie ważne postacie Starego Testamentu, które wskazywały na Niego: Jozue, następca Mojżesza i zdobywca Kanaanu dla Izraela, oraz arcykapłan Jozue, którego ukoronowano, aby zobrazować Chrystusa jako kapłana zasiadającego na tronie (Księga Zachariasza 6:11, Księga Zachariasza 6:13).

Imię to miało także bogate znaczenie, ponieważ Jezus znaczy „Zbawiciel”. Miał być znany nie przez majestat swojej boskiej natury, lecz przez pełne łaski dzieło Pośrednika, który przynosi zbawienie. Po drugie, został przedstawiony w świątyni. Stało się to zgodnie z Prawem i w wyznaczonym przez nie czasie: gdy miał czterdzieści dni, po zakończeniu dni oczyszczenia Maryi (Ewangelia Łukasza 2:22). W wielu odpisach, i to dobrych, czytamy „ich oczyszczenia”, czyli oczyszczenia matki i dziecka, ponieważ taki był zamysł Prawa. Jezus nie miał żadnej nieczystości, którą należałoby zmyć, a jednak się podporządkował — tak jak przy obrzezaniu — bo został uczyniony za nas grzechem. Dlatego Jego oczyszczenie, podobnie jak obrzezanie, które kieruje naszą myśl ku obrzezaniu serca dokonującemu się bez udziału rąk ludzkich (List do Kolosan 2:11), wskazuje na duchowe oczyszczenie z nieczystości i skażenia, które wnieśliśmy w świat.

Zgodnie z Prawem Jezus, jako pierworodny syn, został przedstawiony Panu na jednym z dziedzińców świątyni. Prawo mówi, że każdy pierworodny chłopiec ma być poświęcony Panu (Ewangelia Łukasza 2:23). To przykazanie nawiązywało do tego, że anioł zagłady oszczędził Izraela, gdy zginęli pierworodni w Egipcie. Jako Pierworodny Chrystus miał więc tytuł kapłański pewniejszy niż ten, który przysługiwał rodowi Aarona. Był Pierworodnym pośród wielu braci i był święty dla Pana w wyjątkowy sposób, jak nikt przed Nim ani po Nim. A jednak został przedstawiony Panu tak jak inni pierworodni i na tych samych zasadach.

Choć dopiero co przebywał u boku Ojca, został przyprowadzony do Boga rękami kapłana, jak obcy, którego trzeba przedstawić. Jego przedstawienie w świątyni zapowiadało jednak, że sam przedstawi się Panu jako Pośrednik, gdy zostanie wezwany, by się do Niego zbliżyć (Księga Jeremiasza 30:21). Zgodnie z Prawem został też wykupiony (Księga Liczb 18:15). Pierworodnego należało wykupić za pięć syklów (Księga Kapłańska 27:6; Księga Liczb 18:16). W przypadku ubóstwa kapłan mógł przyjąć mniejszą kwotę, a być może nawet zrezygnować z zapłaty, skoro tutaj nie wspomniano o żadnej opłacie. Jezus został przedstawiony Panu nie po to, by później Go stamtąd zabrać, ponieważ już oddał się służbie Bogu na zawsze. Nie pozostał w świątyni jak Samuel, ale — podobnie jak Samuel — został oddany Panu na całe życie i służy w prawdziwej świątyni, nieuczynionej ludzkimi rękami.

Następnie matka złożyła ofiarę (Ewangelia Łukasza 2:24).

Po przedstawieniu Panu Syna, który miał stać się wielką ofiarą, Maryja mogła wydawać się zwolniona z obowiązku złożenia kolejnej ofiary. Prawo Pana nadal jednak obowiązywało, więc musiała przynieść przepisaną ofiarę: parę synogarlic albo dwa młode gołębie. Gdyby mogła sobie na to pozwolić, powinna przynieść jagnię na ofiarę całopalną i gołębia na ofiarę za grzech. Była jednak uboga i nie stać jej było na jagnię, dlatego przyniosła dwa gołębie, po jednym na każdą ofiarę (zob. Księga Kapłańska 12:6, Księga Kapłańska 12:8).

Uczy nas to, że gdy stajemy przed Bogiem, zwłaszcza przy szczególnych okazjach, powinniśmy zarówno dziękować Mu za miłosierdzie, jak i pokornie wyznawać grzechy, ze smutkiem i wstydem. W ten dwojaki sposób oddajemy Mu cześć i nigdy nie brakuje nam powodów, by tak czynić. Chrystus nie został poczęty ani narodzony w grzechu, jak inni ludzie, więc w Jego przypadku nie było takiej potrzeby. Ponieważ jednak podlegał Prawu, był mu posłuszny. W ten sposób wypełnienie wszelkiej sprawiedliwości stało się dla Niego właściwe.

Jeśli było to właściwe dla Niego, tym bardziej wypada najlepszym spośród ludzi przyłączyć się do wyznawania grzechów. Kto bowiem może powiedzieć: „Oczyściłem swoje serce”?