Ewangelia Łukasza 2:17 – znaczenie i zastosowanie

Pasterze, którzy przyszli do Betlejem, nie wrócili do swoich zajęć tak, jakby nic się nie wydarzyło. Łukasz zapisuje ich słowa: „Gdy Je zobaczyli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu.” Ta relacja nie była wykładem ani analizą. Była dzieleniem się czymś, co dotknęło ich od środka i nie mieściło się już tylko w nich samych. Słuchacze dziwili się temu, co mówili pasterze (Ewangelia Łukasza 2:18). Obok tego zdumienia Ewangelia Łukasza 2:19 pokazuje Maryję, która zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. Różne reakcje stoją tu obok siebie i żadna nie zostaje odsunięta na bok. Pismo nie wyjaśnia, co dokładnie czuła każda z tych osób, ale pokazuje, że wieść o Bożym działaniu trafia do ludzkich serc na różne sposoby. Na końcu pasterze wracają, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli (Ewangelia Łukasza 2:20). Ich radość nie jest tu triumfem, lecz spokojnym powrotem do codziennego życia, które od tej nocy ma już inne znaczenie. Może właśnie w takim zwykłym, niedoskonałym dzieleniu się ludzie uczą się, że Bóg jest blisko.

Pasterze nie zatrzymują dla siebie tego, co usłyszeli i zobaczyli. Wcześniej anioł oznajmił im, że narodził się Zbawiciel, a pośpieszywszy do Betlejem, znaleźli Maryję, Józefa i Dziecię leżące w żłobie. W Ewangelii Łukasza 2:17 ich opowieść łączy więc dwa elementy: spotkanie z Dziecięciem oraz wcześniejsze objawienie, które nadało temu spotkaniu znaczenie. To ważne rozróżnienie. Pasterze nie przedstawiają własnego domysłu jako pewnej prawdy ani nie ogłaszają czegoś oderwanego od wydarzeń. Przekazują to, co zostało im objawione o Dziecięciu, a ich słowa odnoszą się do tego, co właśnie zobaczyli. Świadectwo wyrasta zarazem z otrzymanej wiadomości i z jej potwierdzenia w konkretnym spotkaniu. Reakcje słuchaczy są różne: wielu się dziwi, Maryja zachowuje te sprawy i rozważa je w sercu. Łukasz nie sprowadza więc odpowiedzi na świadectwo do jednej postawy. Pokazuje jednak, że wieść o Jezusie staje się czymś, co można przekazać dalej. Pasterze nie tworzą prawdy o Dziecięciu; stają się jej świadkami. W tym krótkim wersecie narodziny Jezusa spotykają się z początkiem publicznego świadectwa o tym, kim jest.

Pasterze nie mieli wykształcenia, urzędu ani żadnej pozycji, która uprawniałaby ich do głoszenia. Wcześniej sami mówili, że Pan im oznajmił, co się wydarzyło. Usłyszeli wieść od aniołów, poszli do Betlejem i zobaczyli Dziecię leżące w żłobie. Dopiero potem zaczęli mówić. Ewangelia Łukasza 2:17 opisuje ich świadectwo tak: „Gdy Je zobaczyli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu”. Kluczowe jest to, że ich słowa wyrosły z tego, co zobaczyli i co im zostało objawione. Nie opowiadali o sobie, o nocy na polu ani o trudach drogi. Mówili o Dziecięciu i pozwalali temu, co usłyszeli, mówić samo za siebie. Taki przekaz nie potrzebuje wyuczonej retoryki. Wystarcza mu prosta wierność temu, co zostało poznane. Ktoś, kto mówi o Chrystusie, może więc zacząć od tego, co rzeczywiście mu się objawiło, nawet jeśli jest to niewiele i zwyczajne. Ewangelia Łukasza 2:18 dodaje, że ci, którzy słuchali, dziwili się temu, co im opowiadano. Świadectwo pasterzy nie zamykało rozmowy, lecz otwierało ją na zdumienie. Tekst nie mówi, co dalej stało się z tymi słuchaczami.

W zdaniu tym spotykają się dwa sposoby poznania: pasterze widzą Dziecię, a zarazem opowiadają o tym, co zostało im objawione. Żłób nie odsłania sam z siebie całej tajemnicy; słowo usłyszane wcześniej pozwala im rozpoznać wagę tego, co widzą. Wiara Łukasza nie odrywa więc objawienia od konkretu: od drogi do Betlejem, od Maryi i Józefa, od niemowlęcia leżącego w żłobie. Pasterze nie zatrzymują wiadomości dla siebie. Ich opowieść wyrasta z doświadczenia, które otrzymali, nie z własnej wielkości ani szczególnego autorytetu. Są świadkami: mówią o Dziecięciu i o tym, co Bóg im oznajmił. Słowo przechodzi z nocy ku innym ludziom, którzy słuchają ze zdumieniem. Nie wszyscy muszą od razu rozumieć, co usłyszeli. W tej scenie świadectwo jest skromne, jak mały płomień niesiony w ciemności. Nie wyjaśnia całej tajemnicy Jezusa, lecz wskazuje, gdzie ją odnaleźć: w Dziecięciu, którego narodziny zostały objawione pasterzom. Ich głos nie kończy opowieści; otwiera ją na tych, którzy jeszcze nie widzieli.