Ewangelia Łukasza 10:16 – znaczenie i zastosowanie

Ta wypowiedź Jezusa pada po wysłaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów, przed ich powrotem. Ewangelia Łukasza 10:1 mówi, że posłał ich przed sobą do miast i miejscowości, do których sam zamierzał przyjść, a w Ewangelii Łukasza 10:3 nazywa ich owcami między wilkami. Ta bezbronność ma znaczenie, bo słowa „Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał” wyrastają z doświadczenia tych, którzy niosą cudze przesłanie i nie zawsze zostają wysłuchani. Słuchanie ich zostaje nazwane słuchaniem samego Jezusa. Jest w tym coś bardzo bliskiego każdemu, kto mówił dobre słowo i został zbyty. Odrzucenie posłańca rani podwójnie, bo dotyka zarówno jego, jak i tego, w czyim imieniu przyszedł. Jezus nie pomniejsza tej rany. Wiąże ją jednak z sobą, a nie z lękiem posłanych o własną skuteczność. Wers 16 opisuje sposób przyjęcia posłania, a nie ocenę osobistej doskonałości tych, którzy je głoszą. Ich posłannictwo nie zależy więc od tego, czy zostali wysłuchani, ponieważ opiera się na Tym, który ich posłał.

Łukasz łączy te słowa z posłaniem siedemdziesięciu dwóch uczniów. Jezus wysyła ich przed sobą do miejsc, do których sam zamierza przyjść. Dlatego zdanie „Kto was słucha, Mnie słucha” mówi o wadze ich misji: przyjęcie posłańców oznacza przyjęcie Tego, który ich posłał. Odrzucenie ich nie jest więc jedynie osobistą zniewagą, lecz odrzuceniem Jezusa, a ostatecznie także Boga. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła autorytetu. Uczniowie nie przemawiają tu jako niezależni nauczyciele, których każde słowo staje się głosem Boga. Ich znaczenie wynika z tego, że zostali posłani przez Jezusa. Werset nie daje zatem każdemu głoszącemu prawa do utożsamiania własnych opinii z wolą Boga. Mówi o odpowiedzialności związanej z przyjęciem lub odrzuceniem misji Jezusa. Sąsiednie słowa o miastach, które nie przyjęły uczniów, nadają temu ostrzeżeniu poważny ton. Zarazem późniejsza radość wysłanych z dokonanych dzieł nie przesuwa akcentu na ich osobistą moc: Jezus kieruje ich uwagę ku temu, co ważniejsze niż sukces. W centrum pozostaje Bóg, który posyła, i misja, która od Niego pochodzi.

Ewangelia Łukasza 10:16 mówi o posłanych, którzy wrócili z misji. Siedemdziesięciu dwóch uczniów spotykało się z przyjęciem i z odrzuceniem. Słowa o słuchaniu i gardzeniu dotyczą więc konkretnych ludzi w konkretnych miejscowościach. Najważniejsze jest to, skąd pochodzi autorytet posłańców. Nie wynika on z ich sprawności ani z liczby nawróconych, lecz z Tego, który ich posłał. Dlatego przyjęcie słowa nie jest nagrodą dla posłańca, a odrzucenie nie jest jego osobistą klęską. Jezus prowadzi ten łańcuch aż do Tego, który Go posłał. Ta prawda daje spokój tym, którzy świadczą w trudnych okolicznościach. Uczniowie szli jak owce między wilki, a ich wierność polegała na mówieniu tego, co zostało im powierzone, nawet gdy odpowiedź bywała chłodna. Ciąg dalszy przesuwa radość z wyników na inne miejsce. Po powrocie uczniowie cieszą się, że złe duchy się im poddają, a Jezus wskazuje im imiona zapisane w niebie. Wyniki zmieniają się z miasta na miasto, więc tożsamość posłanego nie może na nich spoczywać.

W słowach Jezusa „Kto was słucha, Mnie słucha” pobrzmiewa powaga posłania. Siedemdziesięciu dwóch uczniów idzie przed Nim do miejsc, do których sam zamierza przyjść. Nie niosą więc własnej wielkości ani prywatnego przesłania: ich głos ma wskazywać na Tego, który ich posłał. Dlatego pogarda wobec nich dotyka głębszej więzi. Jezus łączy przyjęcie lub odrzucenie swoich wysłanników ze stosunkiem do siebie, a ostatecznie do Boga Ojca. To zdanie nadaje ich misji ciężar, ale nie zamienia uczniów w źródło prawdy. Są posłańcami, nie właścicielami orędzia. W tym świetle słowa te są zarazem pociechą i ostrzeżeniem. Odrzucenie wiernego świadectwa nie jest sprawą obojętną, a służba nie opiera się na ludzkim uznaniu. Nie jest to jednak ogólna obietnica, że każdy, kto przemawia w imię Boga, przemawia głosem Jezusa. W tym fragmencie chodzi o konkretnych uczniów posłanych przez Niego. Ich głos pozostaje jak otwarte drzwi: za nimi nie stoi ich własna chwała, lecz Ten, który przychodzi. Powaga posłania wyrasta z obecności Posyłającego.