Ewangelia Łukasza 1:77 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w pieśni Zachariasza, który mówi o przyszłości swojego syna. Dziecko ma w jego posłudze przede wszystkim „dać poznać” zbawienie: „Jego ludowi dasz poznać zbawienie, które dokona się przez odpuszczenie mu grzechów”. Zbawienie nie jest tu ogólnym pocieszeniem ani obietnicą, która omija ludzkie winy. Ma konkretny kształt, a jego sercem jest przebaczenie. Poznać zbawienie oznacza tu coś bardzo osobistego. Ktoś długo niósł w sobie żal albo wstyd, a potem dowiaduje się, że ciężar może zostać zdjęty. Wtedy wiedza o przebaczeniu nie brzmi jak hasło, lecz jak ulga, która pozwala znów swobodnie oddychać. Warto też zauważyć, że źródłem tego zbawienia jest Bóg, z Jego serdecznej litości, o której mowa w kolejnym wersecie. Syn ma jedynie zanieść wieść o tym, co Bóg zapowiada. Ta myśl odciąża, bo poznanie łaski nie zależy od własnej doskonałości, lecz od hojności Tego, który przebacza. Słowo o przebaczeniu bywa niepozorne: jedno zdanie wypowiedziane po cichu, prośba o wybaczenie w zwykłej rozmowie, gest pojednania między ludźmi, którzy długo się mijali. W takich chwilach może się spełnić to, co zostało zapowiedziane, i grzech przestaje być ostatnim słowem.

W Ewangelii Łukasza 1:77 Zachariasz mówi do swojego syna Jana o jego przyszłej misji: ma pomóc ludowi poznać zbawienie. Nie oznacza to, że Jan sam zbawia. W poprzednim wersecie zostaje nazwany prorokiem, który pójdzie przed Panem i przygotuje Mu drogę. Jego zadaniem jest wskazać, na czym polega ratunek przynoszony przez Boga: na odpuszczeniu grzechów. To ważne rozróżnienie w pieśni Zachariasza. Mowa jest także o wyrwaniu z mocy nieprzyjaciół i służbie Bogu bez lęku, ale werset 77 wyraźnie wiąże zbawienie z przebaczeniem. Nie zawęża go więc do uwolnienia od politycznego zagrożenia ani do pomyślności w obecnym życiu. Dotyka zerwanej przez grzech relacji człowieka z Bogiem i otwiera drogę do życia w Jego obecności. Odpuszczenie nie jest tu nagrodą za bezbłędność. Werset przedstawia je jako część zbawienia, które lud ma poznać. Dalsze słowa pieśni osadzają tę nadzieję w serdecznym miłosierdziu Boga: to ono wiąże się z przyjściem światła dla żyjących w mroku i skierowaniem ich kroków ku pokojowi. Jana należy zatem rozumieć jako zwiastuna Bożego działania, nie jego źródło.

Zachariasz wypowiada te słowa nad swoim synem, który jeszcze nie zrobił niczego, co mogłoby zostać zapamiętane. Już jednak wie, czym będzie jego posługa. Dziecko ma dać poznać zbawienie, a to zbawienie dokona się przez odpuszczenie grzechów. Chodzi tu o doświadczenie, że Bóg zdejmuje ciężar winy z ludzi, którzy długo mieszkali w mroku. W tym zdaniu zbawienie i przebaczenie idą razem. Zachariasz nie wymienia żadnych warunków ani zasług. Wskazuje źródło, które opisuje w Ewangelii Łukasza 1:78: dzięki serdecznej litości naszego Boga. To ona sprawia, że przebaczenie staje się konkretną nadzieją, a nie pustym hasłem. Dla człowieka, który dźwiga poczucie winy, to zdanie ma wyraźny ciężar. Poznanie zbawienia zaczyna się od świadomości, że grzechy zostały odpuszczone. Wtedy światło z wysoka, o którym mówi dalej ten sam hymn, przestaje być odległą obietnicą i staje się rzeczywistością, z którą można żyć w zwykłym dniu. Dziecko, które ma torować drogę Panu, nie otrzymuje więc zadania wyrastającego z własnej doskonałości. Jego głos wyrasta z tego, co Bóg już uczynił dla swojego ludu.

Wypowiedź Zachariasza umieszcza zbawienie w pamięci o Bożej wierności. Mówi o ludzie, któremu Bóg obiecał pomoc, oraz o służbie bez lęku. W tym świetle przebaczenie grzechów nie jest jedynie wymazaniem winy. Otwiera drogę do życia pojednanego z Bogiem i przywraca człowiekowi możliwość służenia Mu. Słowo „poznać” wskazuje na coś więcej niż usłyszeć o zbawieniu. Chodzi o rozpoznanie go w działaniu Boga: w Jego miłosierdziu, które sięga człowieka uwikłanego w zło i nie pozostawia go tam na zawsze. Obietnica dotyczy ludu, do którego zwraca się Zachariasz; tekst nie sprowadza jej do gwarancji łatwego życia. Zaraz potem mówi o tych, którzy mieszkają w mroku i cieniu śmierci, oraz o drodze pokoju. Światło nie zaprzecza ciemności, lecz pozwala odnaleźć kierunek pośród niej. Przebaczenie nie zaciera powagi grzechu ani nie każe udawać, że nic się nie stało. Jest darem Bożej litości, który przywraca relację i prowadzi ku pokojowi. Zbawienie objawia się więc jako Boża bliskość, dzięki której służba może wyrastać z wdzięczności, a nie ze strachu.