Lamentacje 4 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Ach! Jakże poczerniało złoto, zmieniło się złoto najczystsze! Święte kamienie są rozrzucone po rogach wszystkich ulic.

Szlachetni synowie Syjonu, cenieni jak czyste złoto, jakże są uważani za gliniane garnki – dzieło rąk garncarza.

Lamentacje 4:2 opisują bolesny upadek mieszkańców Syjonu: ci, których ceniono jak czyste złoto, stali się jak zwykłe gliniane naczynia. W kontekście oblężenia i głodu obraz …

Nawet szakale dają pierś i karmią swoje młode; a Córa Narodu jest okrutna jak struś na pustyni.

Z pragnienia język ssącego przysechł do podniebienia; maleństwa błagały o chleb – a nie było nikogo, kto by im łamał.

Lamentacje 4:4 opisują skrajny głód podczas nieszczęścia, które dotknęło Jerozolimę: spragnione niemowlę nie może ssać, a małe dzieci proszą o chleb, lecz nikt nie ma …

Ci, którzy jadali przysmaki, mdleli na ulicach, a ubrani niegdyś w purpurę wybrali sobie posłanie na gnoju.

Wyrósł grzech Córy mojego ludu na zbrodnię Sodomy, która padła w jednej chwili, chociaż nie była tknięta rękami.

Jej młodzieńcy, jaśniejsi od śniegu i bielsi od mleka, ciałem czerwieńsi od koralu, wyglądali jak szafir.

Pociemniał ich wygląd na węgiel, na ulicy nie można ich rozpoznać, ich skóra przylgnęła do kości, wyschła jak drewno.

Szczęśliwsi są zabici mieczem niż ci, którzy pomarli z głodu, którzy ginęli bezsilni z braku płodów pola.

Ręce czułych kobiet gotowały swoje dzieci: były dla nich pokarmem w czasie klęski Córy mojego ludu.

Pan dopełnił swojej zapalczywości, wylał żar swojego gniewu; na Syjonie rozpalił płomień, by strawił jego fundamenty.

Nie wierzyli królowie świata ani nikt z mieszkańców ziemi, że ciemięzca i wróg wedrze się do bram Jerozolimy.

Z powodu grzechów jej proroków i przestępstw jej kapłanów, którzy w jej środku rozlali krew sprawiedliwych,

po ulicach błądzili jak ślepi, obryzgani krwią; tak że nie można było dotknąć ich ubrań.

Uciekać! – wołano. Nieczysty! Uciekać! Nie dotykać! Gdy uciekli, błądzili wśród pogan, nie mogli tam zamieszkać.

Rozpędziło ich oblicze Pańskie, już na nich nie patrzy; nie ma się szacunku dla kapłanów ani litości dla starszych.

Dokąd mamy wyniszczać oczy, wypatrując na próżno pomocy? Z utęsknieniem wyczekiwaliśmy narodu, który nie mógł nas ocalić.

Śledzono nasze kroki, nie można wyjść na nasze place. Nasz koniec jest bliski, dni się wypełniły, tak nadszedł nasz koniec.

Nasi prześladowcy byli szybsi od orłów w powietrzu, pędzili za nami po górach, na pustyni na nas czyhali.

Pomazaniec Pański – nasze tchnienie – został schwytany w ich doły, a my mówiliśmy o nim: W jego cieniu będziemy żyć wśród narodów.

Ciesz się i raduj, Córo Edomu, mieszkanko krainy Us. Przejdzie do ciebie ten kielich, upijesz się i obnażysz.

Córo Syjonu, twoja złość już ustała, Pan nie pośle cię na wygnanie. A twoją złość ukarze, Córo Edomu, i odsłoni twoje grzechy.