Lamentacje 4:21 – znaczenie i zastosowanie

Psalmy lamentacyjne Dawida często kończą się pocieszeniem i ten lament również tak się kończy. Jakby przez ciemność przedzierało się światło. Lud Boży przeżywa wielką udrękę. Ich twarze są smutne, przyszłość rysuje się ponuro, a wrodzy sąsiedzi, Edomici, naśmiewają się z nich i robią wszystko, by podburzyć przeciw nim tych, którzy ich niszczą.

Przemoc wobec ich brata Jakuba i gorzka nienawiść do Jerozolimy na długo zapisały się w pamięci (Księga Abdiasza 1:10; Księga Psalmów 137:7). Ten fragment przynosi jednak ludowi Bożemu otuchę, wskazując na dwie rzeczy. Po pierwsze, udręki Syjonu dobiegną końca. Kara za grzech córki Syjonu dobiegła kresu (Księga Lamentacji 4:22). Nie oznacza to, że lud wycierpiał już całą karę, na jaką zasłużyły jego grzechy. Oznacza, że przeszedł wszystko, co Bóg wyznaczył na ten czas: dość, by ukazać Jego sprawiedliwość i usunąć ich grzech.

Wygnanie, które było karą za ich grzech, dobiegnie końca (Księga Izajasza 40:2). Bóg nie będzie już trzymał ich na wygnaniu, lecz odmieni ich los. Wyprowadzi ich, a ich uwolnienie będzie chwalebne. Udręki ludu Bożego trwają tylko tak długo, jak długo trwa dzieło, do którego Bóg go powołał. Gdy to dzieło zostanie wykonane, Bóg położy kres ich żałobie.

Po drugie, skończą się triumfy Edomu. Słowa z wersetu 21 są wypowiedziane ironicznie: „Ciesz się i raduj, córko Edomska”. Naśmiewaj się dalej z udręki Syjonu, aż dopełnisz miary swojej winy. Ciesz się, że na razie uniknęłaś nieszczęścia, które spotkało twoich sąsiadów, jeśli potrafisz. Nadejdzie jednak czas, gdy Bóg zażąda od ciebie rozliczenia, i nie trzeba będzie długo na niego czekać (Księga Koheleta 11:9).

Kielich trwogi, z którego Jerozolima teraz pije do dna, zostanie podany także tobie. Będzie krążył, aż przyjdzie twoja kolej. To ważne ostrzeżenie przed naśmiewaniem się z ludzi w nieszczęściu, bo nasze ciała są kruche i nie wiemy, jak szybko ich niedola może stać się naszą. Ci, którzy czerpią radość z cierpienia Kościoła Bożego, powinni spodziewać się takiego samego sądu jak ci, którzy przyczynili się do tego cierpienia.

Zniszczenie Edomitów zostało już zapowiedziane przez proroka (Księga Jeremiasza 49:7 i następne), a lud Boży mógł czerpać z tej zapowiedzi odwagę. Ich zagłada miała przynieść im hańbę. Kielich, który do nich przyjdzie, upije ich. Już samo to będzie dla nich upokorzeniem. Będą tak oszołomieni i nierozsądni, że będą chwiać się przy każdej decyzji, a wszystkie ich plany spełzną na niczym. Wtedy, jak Noe w stanie upojenia, obnażą się i okryją wstydem.

Ta zagłada jest również sprawiedliwa. Bóg rozliczy ich z grzechu i ujawni ich winę. Ukarze ich, a przez to pokaże, że ma słuszne powody, by wystąpić przeciwko nim. Ich kara będzie tak ściśle odpowiadać ich grzechowi, że sama go odsłoni. Niekiedy Bóg wymierza karę w taki sposób, że z samej kary każdy może odczytać, jakie przestępstwo popełniono. Z czasem grzech zostanie ukarany i ujawniony, a wszelkie ukryte zło wyjdzie na światło dzienne.