Księga Jozuego 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Rozdział opisuje ustanowienie sześciu miast ucieczki na terytorium Izraela: trzech na zachód od Jordanu i trzech na wschód od niego. Instytucja ta należy do starożytnego porządku prawnego, w którym krewny zabitego mógł występować jako mściciel krwi. Miasta miały chronić osobę podejrzaną o nieumyślne zabójstwo przed samosądem i umożliwić sądowe rozpatrzenie sprawy. Podobne przepisy znajdują się w Księdze Liczb 35:9–34 oraz Księdze Powtórzonego Prawa 19:1–13. Wymóg pozostania w mieście do śmierci najwyższego kapłana wyznaczał wówczas granicę tego szczególnego schronienia.

Rozdział rozpoczyna się poleceniem Boga skierowanym do Jozuego (wersety 1–3). Następnie opisuje procedurę przyjęcia uciekającego i warunki jego ochrony (wersety 4–6). Wersety 7–8 podają nazwy sześciu miast, uporządkowanych według położenia po obu stronach Jordanu. Krótkie podsumowanie w wersecie 9 podkreśla, że schronienie jest dostępne zarówno dla Izraelitów, jak i dla cudzoziemców mieszkających wśród nich.

Rozdział ukazuje prawo jako narzędzie ograniczające odwet i chroniące życie, a zarazem wymagające zbadania okoliczności czynu. Znaczenie ma rozróżnienie między nieumyślnym zabójstwem a działaniem wynikającym z wcześniejszej nienawiści. Wspólnota otrzymuje obowiązek zapewnienia schronienia i uczciwego rozpatrzenia sprawy. Włączenie cudzoziemca wskazuje, że ochrona przewidziana w tym prawie obejmuje także osoby spoza Izraela, które mieszkają pośród ludu.

Rozdział podkreśla wagę powstrzymania pochopnego odwetu, dokładnego wysłuchania okoliczności oraz zapewnienia bezpiecznego miejsca do czasu rozpatrzenia sprawy. W życiu wspólnoty przypomina, by nie rozstrzygać o czyjejś winie na podstawie samego oskarżenia i by traktować ochronę osób zagrożonych jako wspólną odpowiedzialność.