Księga Jozuego 20:7 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu wymieniono miasta schronienia w ziemi Kanaan. Jozue i przywódcy zatwierdzili je i ustanowili (Księga Jozuego 19:7). W związku z tym ponownie wymieniono trzy wcześniejsze miasta na ziemiach dwóch i pół plemienia po drugiej stronie Jordanu, wyznaczone przez Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 4:43). Biskup Patrick uważa, że miasta te zaczęły pełnić funkcję schronienia dopiero od tego czasu.

Nazwano je poświęconymi — tego słowa użyto tu w znaczeniu „wyznaczone” (Księga Jozuego 19:7). Nie oznacza to, że odbył się specjalny obrzęd poświęcenia. Chodzi o to, że sąd publicznie i uroczyście ogłosił je miastami schronienia, a tym samym przeznaczył je na cześć Boga, który chroni niewinnych w niebezpieczeństwie. Skoro były miejscami schronienia, trafnie nazwano je poświęconymi. Chrystus, nasza ucieczka, został poświęcony przez Ojca. Co więcej, ze względu na nas sam siebie poświęcił (Ewangelia Jana 17:19).

Podobnie jak miasta po drugiej stronie Jordanu, te miasta leżały w trzech różnych częściach kraju, tak dogodnie, że — jak się powiada — z każdego miejsca można było dotrzeć do jednego z nich w pół dnia. Kedesz znajdował się wśród północnego plemienia Naftalego, Hebron wśród południowego plemienia Judy, a Sychem wśród Efraima, mniej więcej pośrodku i w podobnej odległości od pozostałych dwóch miast. Bóg jest bliskim schronieniem.

Wszystkie te miasta należały do miast lewickich, co przynosiło zaszczyt plemieniu Boga. Lewici pomagali rozstrzygać te sprawy, w których tak wyraźnie działała Boża opatrzność, a także stawali w obronie niewinnych doznających krzywdy. Była to również życzliwość wobec ubogiego uciekiniera. Nie mógł udać się do domu Pana ani wejść na jego dziedzińce, a jednak przebywał wśród sług domu Bożego. Mógł tam otrzymywać pouczenie, modlitwę i pomoc w tym, by brak wspólnego oddawania czci Bogu był mniej dotkliwy. Jeśli musiał przebywać w zamknięciu, dobrze, że było to miasto lewickie, gdzie wciąż mógł pożytecznie spędzać czas.

Miasta te leżały na wzgórzach i były widoczne z daleka, bo miasta położonego na górze nie da się ukryć. Dzięki temu mogły wskazywać drogę i dodawać otuchy ubogiemu człowiekowi, który tam uciekał. Nawet jeśli ostatni odcinek drogi prowadził pod górę, mógł pocieszać się myślą, że wkrótce będzie bezpieczny. A gdyby zdołał dotrzeć choćby do obrzeży miasta, był już wystarczająco bezpieczny.

Niektórzy dostrzegają znaczenie w nazwach tych miast i odnoszą je do Chrystusa, naszej ucieczki. Nie lubię na siłę doszukiwać się znaczeń w nazwach, ale z przyjemnością je zauważam. Kedesz znaczy „święty”, a naszą ucieczką jest święty Jezus. Sychem znaczy „bark”, a władza spoczywa na Jego ramieniu. Hebron znaczy „wspólnota”, a wierzący zostali powołani do wspólnoty z Chrystusem Jezusem, naszym Panem. Beser znaczy „twierdza”, bo dla wszystkich, którzy Mu ufają, jest On warownią. Ramot znaczy „wysoki” lub „wywyższony”, bo Bóg wywyższył Go swoją prawicą. Golan znaczy „radość” lub „uniesienie”, bo w Nim wszyscy święci zostają uznani przez Boga za sprawiedliwych i będą się chlubić.

Oprócz tego rogi ołtarza, gdziekolwiek się znajdował, również dawały schronienie tym, którzy się ich trzymali, o ile prawo dotyczące azylu na to pozwalało. Wynika to z przepisu, że umyślnego zabójcę należy oderwać od ołtarza Boga i skazać na śmierć (Księga Wyjścia 21:14). Ołtarz służył w ten sposób jako schronienie także w innych przypadkach (Pierwsza Księga Królewska 1:50; Pierwsza Księga Królewska 2:28). Chrystus jest naszym ołtarzem. Nie tylko sprawia, że dar zostaje przyjęty, lecz także chroni tego, kto go przynosi.