Ewangelia Jana 4:32 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi o pokarmie, którego uczniowie jeszcze nie widzą. Oni właśnie prosili Go, by jadł, a On odpowiada zdaniem, które zostawia ich z pytaniem, co właściwie Go karmi. W słowach „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie” słychać coś z samotności wewnętrznego życia, której nawet bliscy nie zawsze mogą dotknąć. Można być obok drugiego człowieka i mimo to nosić sprawy, których nikt inny nie zna. Warto zauważyć, że Jezus nie odrzuca potrzeby ciała ani nie zawstydza uczniów za ich troskę. Odpowiada spokojnie, z wyraźnym odniesieniem do tego, co Go podtrzymuje. Nie ustawia chleba i woli Ojca w rywalizacji. Pokazuje raczej, że w Nim jest źródło, które działa nawet wtedy, gdy otoczenie go nie rozumie. Ten fragment może być cichym przypomnieniem, że Bóg zna to, co pozostaje ukryte przed innymi, i że brak zrozumienia ze strony bliskich nie oznacza braku Bożej troski. Najwięcej mówi jednak sama obecność tego pokarmu, który nie zależy od tego, czy wszystko wokół jest jasne.

Zdanie o nieznanym pokarmie brzmi zagadkowo, bo uczniowie słyszą je dosłownie. Werset 33 pokazuje ich domysł: może ktoś przyniósł Jezusowi jedzenie. Nieporozumienie odsłania jednak ważną różnicę między tym, co podtrzymuje ciało, a tym, co nadaje kierunek Jego misji. W następnym wersecie Jezus wyjaśnia, że Jego pokarmem jest wypełniać wolę Tego, który Go posłał, i wykonać Jego dzieło. Dlatego słów z wersetu 32 nie należy odrywać od rozmowy przy studni ani od spotkania z kobietą, która odeszła do miasta, by opowiedzieć o Jezusie. Gdy mieszkańcy ruszają ku Niemu, widać, że Jego misja przynosi owoc już teraz. Obraz żniwa w wersecie 35 rozwija tę samą myśl. Jezus nie mówi, że zwykłe potrzeby są nieważne. Posługuje się obrazem pokarmu, by nazwać głębsze źródło swojej gotowości do działania: posłuszeństwo Ojcu i udział w Jego dziele. Dla uczniów pozostaje ono „nieznane”, dopóki oceniają sytuację wyłącznie przez pryzmat posiłku. Werset zapowiada więc wyjaśnienie, a zarazem kieruje uwagę ku temu, co dzieje się między Jezusem a ludźmi przychodzącymi z miasta.

Uczniowie namawiają Jezusa, żeby jadł, a On odpowiada zdaniem, które brzmi jak zagadka: „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie”. Oni szukają odpowiedzi w sprawach ciała i pytają jeden drugiego, czy ktoś Mu coś przyniósł. Ich myśl idzie w stronę chleba. Sam tekst wyjaśnia, czym jest ten pokarm. W Ewangelii Jana 4:34 Jezus mówi: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło”. Ten pokarm podtrzymuje życie od wewnątrz i nadaje kierunek każdemu działaniu. Widać to w scenie z Ewangelii Jana 4:28-30. Kobieta zostawia dzban i biegnie do miasta, by powiedzieć ludziom o Jezusie. Mieszkańcy wychodzą z miasta i idą do Niego. Rozmowa przy studni zmienia to, czym ci ludzie zaczynają żyć, a nie tylko to, co jedzą. Jezus nie lekceważy potrzeb ciała. Pokazuje jednak, że najgłębszym pokarmem jest wypełnianie woli Ojca. Ewangelia Jana 4:36 dodaje, że siewca i żniwiarz cieszą się razem, bo owoc tego dzieła sięga życia wiecznego.

Uczniowie proszą Jezusa, by jadł, a On odpowiada: „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie” (Ewangelia Jana 4:32). Ich troska dotyczy zwyczajnej potrzeby ciała. Jezus odsłania przed nimi inną rzeczywistość, która Go podtrzymuje, choć na razie pozostaje dla nich niepojęta. Dopiero w następnym wersecie wyjaśnia, że Jego pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Go posłał, i wykonać Jego dzieło. Nie gardzi jedzeniem ani ludzką słabością. Pokazuje raczej, że życie człowieka może być karmione także przez wierność Bogu i uczestnictwo w Jego dziele. Właśnie wtedy uczniowie widzą kobietę, która zostawiła dzban i poszła opowiedzieć mieszkańcom miasta o Jezusie. Ludzie nadchodzą, a rozmowa o pokarmie odsłania szerszy widok: Boże działanie obejmuje także tych, których uczniowie mogli jeszcze nie dostrzegać. Jezus nie nazywa ich dziełem uczniów; wskazuje na wolę Ojca, którą sam wypełnia. Jego słowa przypominają chleb dzielony przy stole: zwykły pokarm podtrzymuje ciało, a wierność Bogu daje udział w życiu, które wykracza poza chwilę. Tajemnica uczniów nie polega na braku jedzenia, lecz na tym, że nie rozpoznali jeszcze źródła Jezusowej misji.