Ewangelia Jana 4:31 – znaczenie i zastosowanie

Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: Rabbi, jedz! W tym prostym wezwaniu słychać przede wszystkim troskę. Uczniowie przyszli do studni i zobaczyli, że ich Nauczyciel wciąż jest pochłonięty rozmową z kobietą, której sami się dziwili. Nie wiedzą jeszcze, co się tam wydarzyło, ale chcą Mu ofiarować to, co zwykle ofiarowuje się bliskiej osobie, czyli zwyczajną troskę o ciało. Ta prośba pokazuje też, jak bardzo ci ludzie są blisko Niego, choć jeszcze nie rozumieją, co dzieje się w Jego sercu. Ich wołanie jest szczere i bezpośrednie, a jednak prowadzi ich obok sedna tego, co się właśnie wydarzyło. Bliskość i niezrozumienie mogą iść obok siebie, i w takim spotkaniu jest coś poruszającego, bo oboje pragną dobra, a rozumieją je inaczej. Ewangelia Jana 4:31 zostaje w tej chwili na pół zdania, zanim Jezus odpowie o pokarmie, którego uczniowie jeszcze nie znają. Może właśnie w tej luce między ich prostą troską a Jego wewnętrzną pełnią widać, że miłość potrafi wyrażać się zwyczajnie, nawet wtedy, gdy druga osoba jest już gdzie indziej.

„Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: Rabbi, jedz!” — ta krótka scena zestawia zwyczajną troskę o posiłek z tym, co Jezus uznaje za pokarm. Uczniowie wrócili i widzą, że Jezus nie jadł. Ich prośba jest konkretna i życzliwa; tekst nie przedstawia jej jako nagany ani braku troski. Nie rozumieją jednak jeszcze, że rozmowa Jezusa z Samarytanką i jej świadectwo dotyczą dzieła ważniejszego niż posiłek. W następnych wersetach różnica staje się jawna: uczniowie zastanawiają się, czy ktoś przyniósł Jezusowi jedzenie, a On mówi o wypełnianiu woli Ojca i wykonywaniu Jego dzieła (Ewangelia Jana 4:32–34). Ich uwaga pozostaje przy potrzebie ciała; Jezus odsłania sens swojej misji. Nie odrzuca przez to fizycznego pokarmu. Pokazuje raczej, że życie człowieka nie wyczerpuje się w tym, co można zaspokoić natychmiast. Ważne jest także słowo „tymczasem”: uczniowie proszą o jedzenie, gdy kobieta wraca do miasta, a jego mieszkańcy zmierzają do Jezusa. To, czego uczniowie jeszcze nie pojmują, już dzieje się na ich oczach. Scena uczy, że Boże dzieło może być obecne w zwyczajnym momencie, zanim zostanie rozpoznane.

Uczniowie przychodzą do Jezusa z troską o Jego ciało. Ewangelia Jana 4:31 mówi, że prosili Go: „Rabbi, jedz!”. Ich prośba jest prosta i szczera, bo głodny człowiek potrzebuje posiłku. Dzieje się to w chwili, gdy kobieta z Samarii zostawiła dzban i pobiegła do miasta (Ewangelia Jana 4:28). Jezus odpowiada, że ma pokarm, o którym oni nie wiedzą (Ewangelia Jana 4:32). Nie lekceważy potrzeb ciała. Pokazuje natomiast, co daje Mu siłę. Swój pokarm nazywa wypełnieniem woli Tego, który Go posłał, i wykonaniem Jego dzieła (Ewangelia Jana 4:34). W tym ujęciu pokarm nie jest chwilową ulgą, lecz kierunkiem, który nadaje dniu sens. Obraz żniwa, który pojawia się zaraz potem (Ewangelia Jana 4:35), rozwija tę myśl. Pola już bieleją i czekają na zbiór. Jezus mówi o swoim posłannictwie jako o pracy, która ma określony czas i nie może zostać odłożona. Fragment ten pokazuje również, gdzie leży prawdziwe źródło siły dla tych, którzy służą Bogu. Najgłębiej nasyca wierność woli Ojca, a nie to, co w danym dniu wydaje się najpilniejsze. Wtedy nawet zwykła praca staje się pokarmem.

„Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: Rabbi, jedz!” — w tej krótkiej scenie troska uczniów jest konkretna i zwyczajna. Jezus wrócił, a oni mają dla Niego jedzenie. Nie wiedzą jeszcze, że Jego uwaga skupia się na czymś, czego nie potrafią dostrzec. Wcześniej kobieta zostawiła dzban i poszła do miasta. Teraz jego mieszkańcy zmierzają ku Jezusowi. Zwykły posiłek spotyka się więc z chwilą, w której ludzie otwierają się na Jego słowa. Uczniowie widzą potrzebę ciała; Jezus mówi o pokarmie, którego oni nie znają. Nie odrzuca ich troski, lecz odsłania przed nimi głębszy wymiar swojej drogi. Dla Jezusa wypełnianie woli Ojca jest pokarmem. Werset nie przedstawia tego jako pogardy dla ciała ani jako pochwały zaniedbywania zwykłych potrzeb. Pokazuje raczej, że życie może czerpać siłę z wierności temu, do czego Bóg posyła. Chleb podany z życzliwością pozostaje dobry; a jednak człowiek nie żyje samym tym, co można podać na stół. Uczniowie widzą posiłek, Jezus dostrzega nadchodzących ludzi. W tej różnicy zaczyna się ich nauka patrzenia.