Ewangelia Jana 21:18 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa mówią o chwili, w której kończy się swobodne chodzenie tam, gdzie się chce. Jezus zapowiada Piotrowi, że przyjdzie czas, gdy wyciągnie swoje ręce, a inny go opasze i poprowadzi, dokąd nie będzie chciał iść. Obraz jest prosty i poruszający: człowiek, który dawniej sam wiązał pas i sam wybierał drogę, staje się bezradny i zdany na cudzą pomoc. Serce zatrzymuje się przy tym uczuciu utraty kierunku, bo w nim lęk miesza się z pokorą. Ewangelista dopisuje, że Jezus powiedział to, aby wskazać, jaką śmiercią Piotr uwielbi Boga (Ewangelia Jana 21:19). Wyciągnięte ręce mówią więc o bezsilności, ale też o wierności, która dojdzie do końca w cudzych dłoniach. Zapowiedź dotyczy drogi Piotra i nie jest obietnicą o każdym cierpieniu. Jezus nie ukrywa przed Piotrem tego, co trudne, a mimo to kończy słowami: Pójdź za Mną (Ewangelia Jana 21:19). Droga, która prowadzi tam, dokąd nie chcemy iść, nie zostaje przez to wyjęta z rąk Prowadzącego. Ta myśl nie usuwa lęku, ale pozwala go nieść bez udawania, że go nie ma, i bez poczucia, że został sam.

W Jana 21:18 Jezus mówi do Piotra o zmianie, która nastąpi z wiekiem: kiedyś sam się przepasywał i szedł, dokąd chciał; później ktoś inny go przepasze i poprowadzi tam, dokąd Piotr nie będzie chciał iść. Werset może brzmieć jak ogólna prawda o utracie niezależności, ale następny wyjaśnia jego szczególny sens: Jezus wskazuje, jaką śmiercią Piotr uwielbi Boga. To ważne rozróżnienie: tekst nie obiecuje każdemu wierzącemu określonego losu ani nie przedstawia cierpienia jako celu samego w sobie. Mówi o drodze Piotra, którego miłość do Jezusa łączy się z powierzoną mu troską o owce, a ostatecznie także z ceną uczniostwa. Po trzykrotnym wyznaniu miłości Jezus nie zapewnia Piotra, że odtąd będzie miał nad wszystkim kontrolę. Wzywa go: „Pójdź za Mną”. Obraz rąk wyciągniętych ku innym i własnego prowadzenia przez innych zapowiada granicę ludzkiej samodzielności. W tej scenie wierność nie oznacza wyboru każdej okoliczności, lecz pozostanie przy Jezusie także wtedy, gdy przyszłość nie będzie zgodna z własną wolą. Piotr nie otrzymuje pełnego planu; otrzymuje wezwanie, które nadaje sens jego drodze.

Ten werset nie przedstawia młodości jako czasu wolnego od ograniczeń ani starości jako czasu samej straty. Mówi o zmianie kierunku. Piotr, który dawniej sam się opasywał i „chodził, gdzie chciał”, usłyszy, że przyjdzie czas, gdy wyciągnie swoje ręce, a ktoś inny go opasze i poprowadzi, dokąd nie będzie chciał pójść. W Ewangelii Jana 21:19 czytamy, że te słowa wskazywały, jaką śmiercią Piotr uwielbi Boga. Tekst nie opisuje tej śmierci szczegółowo, więc nie należy dopowiadać więcej, niż zapisano. Warto jednak zauważyć, że wierność nie zawsze oznacza iść tam, dokąd samemu się chce. Czasem oznacza zgodę na prowadzenie, którego nie wybraliśmy i którego w pełni nie rozumiemy. Jezus nie obiecuje Piotrowi wygody ani łatwego końca. Mówi mu, że jego droga nadal należy do Niego. Dlatego ostatnie słowa tego fragmentu, „Pójdź za Mną”, wiążą całe życie ucznia, także jego ostatni etap, którego nie będzie już kierował sam.

W tych słowach Jezus odsłania przed Piotrem przyszłość, której ten nie będzie już w pełni kształtował własną wolą. Obraz wyciągniętych rąk i cudzej opieki zapowiada śmierć, przez którą Piotr uwielbi Boga — wyjaśnia to następny werset. Nie jest to obietnica, że każde cierpienie ma taki sam sens ani zapowiedź losu wszystkich uczniów. To słowo skierowane do konkretnego człowieka, po trzykrotnym wyznaniu miłości i powierzeniu mu troski o Jezusowe owce. Wcześniej Piotr mówił o własnej gotowości, lecz teraz jego droga zostaje opisana jako podążanie także tam, gdzie sam by nie wybrał. Miłość do Jezusa nie oznacza, że przyszłość stanie się łatwa lub całkowicie przewidywalna. Może jednak nadać wierności kształt, nawet gdy człowiek traci kontrolę nad tym, co przed nim. Jest w tej scenie powaga, ale nie opuszczenie. Jezus mówi Piotrowi: „Pójdź za Mną!”. Wezwanie nie usuwa trudnej przyszłości; pozostaje jednak blisko niej. Wierność Piotra nie wyrasta z samowystarczalności, lecz z więzi z Tym, który zna jego drogę i powierza mu ludzi.