Ewangelia Jana 21:5 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 21:5 zaczyna się od słowa, które brzmi jak czułe zwrócenie się do bliskich: „Dzieci”. Jezus mówi tak do zmęczonych rybaków, którzy całą noc pracowali na wodzie i nic nie złowili. Pytanie „czy macie coś na posiłek?” jest proste, niemal codzienne, a odpowiedź jest równie krótka: „Nie”. W tym jednym słowie słychać pustą łódź, zmęczenie i noc, która nie przyniosła tego, na co liczono. Pytanie pada z brzegu, z pewnej odległości, a rozmowa zaczyna się od prawdy o tym, czego brakuje. Uczniowie nie ukrywają pustych sieci i nie opowiadają o nich dłużej, niż trzeba. Ich szczere „nie” staje się punktem wyjścia do spotkania z Jezusem, który pyta o prostą, ludzką potrzebę, a nie o wynik ich pracy. Ta scena jest spokojna. Ewangelia Jana nie przechodzi nad potrzebą jedzenia do porządku dziennego i pokazuje, że Bóg bywa obecny w zwyczajnym pytaniu zadanym nad wodą, zanim cokolwiek się zmieni.

Pytanie Jezusa brzmi zwyczajnie: „Dzieci, czy macie coś na posiłek?”. Uczniowie odpowiadają równie krótko: „Nie”. W kontekście nie jest to jednak tylko rozmowa o śniadaniu. Całą noc łowili i nic nie złowili; o świcie stoją przy łodzi, nie rozpoznając jeszcze Jezusa na brzegu. Ich odpowiedź nazywa konkretny brak, bez upiększania go ani tłumaczenia. Ważne jest także to, jak Jezus zwraca się do uczniów: „Dzieci”. Pytanie nie brzmi jak oskarżenie za nieudaną noc, lecz jak początek spotkania. Nie należy jednak dopisywać temu słowu obietnicy, że każda ludzka porażka szybko zmieni się w sukces. Tekst pokazuje konkretną scenę: Jezus pyta o połów, a uczniowie odpowiadają zgodnie z tym, czego doświadczyli. Dalszy ciąg nada temu brakowi nowy wymiar: na polecenie Jezusa sieć napełni się rybami, a na brzegu będzie czekał chleb i ryba. Werset 5 sam nie opowiada jeszcze o cudzie. Ustanawia raczej punkt wyjścia: uczniowie nie mają nic, co mogliby przynieść na posiłek. Spotkanie zaczyna się od prawdy o ich pustej sieci, nie od pozoru samowystarczalności.

Jezus zadaje pytanie, na które odpowiedź jest znana. Uczniowie łowili całą noc i nic nie złowili, więc mogą odpowiedzieć tylko jednym słowem: „Nie”. Ewangelia Jana 21:5 zapisuje tę odpowiedź krótko, bez tłumaczeń i usprawiedliwień. Warto zauważyć, że rozmowa zaczyna się od prawdy o tym, jak wygląda sytuacja. Polecenie, co zrobić dalej, pada dopiero w Ewangelii Jana 21:6. Uczniowie nie udają, że sieci są pełne, i ta szczera odpowiedź otwiera drogę do tego, co wydarzy się później. Z brzegu nadal nie wiedzą, kim jest rozmówca, jak wskazuje Ewangelia Jana 21:4, więc ich odpowiedź padła w niepewności, a nie w jasności. W codziennych sprawach łatwo mówić ogólnikami albo zasłaniać się tym, że przecież się starało. Ten fragment pokazuje, że nawet gorzkie „nie” może stać się początkiem prawdziwej rozmowy. Tekst nie opisuje myśli Jezusa ani nie wyjaśnia, dlaczego zapytał. Mówi tylko, że zapytał, a uczniowie odpowiedzieli wprost. Ta prostota jest jego siłą. Wierność często zaczyna się od uczciwego nazwania tego, czego w danej chwili brakuje.

Po całej nocy bez połowu uczniowie są nad wodą, a Jezus stoi na brzegu. Jeszcze Go nie rozpoznają. Jego pierwsze słowa nie brzmią jak nagana ani wezwanie do wielkich czynów: „Dzieci, czy macie coś na posiłek?”. Pytanie dotyka najprostszej potrzeby, tej, która pozostaje po trudzie i niepowodzeniu. Odpowiedź uczniów jest krótka i prawdziwa: „Nie”. W tym czułym zwrocie, „Dzieci”, jest bliskość, która nie zależy od ich skuteczności. Nie mają czym się pochwalić ani co przynieść na wspólny stół. A jednak Jezus zwraca się do nich właśnie wtedy, gdy sieci są puste. Nie żąda, by ukryli brak; pyta o niego. W dalszej scenie Jezus poleca zarzucić sieć po prawej stronie łodzi, a uczniowie znajdują obfitość ryb. Na brzegu czekają już chleb i ryba. Pytanie z piątego wersetu staje się więc progiem spotkania: ich szczere „nie” nie zamyka opowieści. W porannej ciszy brzegu zwyczajna troska o posiłek odsłania obecność Zmartwychwstałego, który przychodzi do swoich także w chwili bezradnych, pustych rąk.