Ewangelia Jana 2:23 – znaczenie i zastosowanie

Oto relacja o powodzeniu, a właściwie o niewielkich rezultatach nauczania i cudów Chrystusa w Jerozolimie podczas Jego pobytu tam na święto Paschy. Zwróćmy uwagę na kilka rzeczy.

Kiedy Pan Jezus przebywał w Jerozolimie na Paschę, nauczał i czynił cuda. Wiara ludzi w Niego pokazuje, że nauczał, a tekst mówi też, że widzieli dokonywane przez Niego cuda. Był w świętym mieście, Jerozolimie, skąd miało się rozejść słowo Pana. Zwykle mieszkał w Galilei, dlatego podczas pobytu w Jerozolimie działał szczególnie aktywnie. Był to również święty czas, wyznaczony na służbę Bogu. Podczas Paschy Lewici, którzy pełnili służbę w świątyni pośród Izraelitów, przekazywali dobrą naukę o Panu (Druga Księga Kronik 30:22), a Chrystus wykorzystał ten czas, by nauczać zgromadzone tłumy. W ten sposób uczcił ustanowione przez Boga święto Paschy.

W ten sposób wielu uwierzyło w Jego imię, czyli uznało Go za nauczyciela posłanego przez Boga, tak jak uczynił to Nikodem (Ewangelia Jana 3:2), oraz za wielkiego proroka. Możliwe też, że niektórzy mieszkańcy Jerozolimy, którzy oczekiwali odkupienia, uwierzyli, że jest obiecanym Mesjaszem. Byli gotowi powitać pierwsze pojawienie się tej jasnej gwiazdy porannej.

Jednak Jezus nie powierzył im siebie (Ewangelia Jana 2:24). Oznacza to, że nie obdarzył ich zaufaniem. To samo słowo oznacza tu wiarę w Niego i powierzenie Mu siebie, dlatego wierzyć w Chrystusa to oddać się Jemu i poddać Jego prowadzeniu. Chrystus nie widział powodu, by zaufać nowym wierzącym w Jerozolimie, gdzie miał wielu wrogów pragnących Go zgładzić. Być może niektórzy z nich nie byli szczerzy i zdradziliby Go, gdyby nadarzyła się okazja albo gdyby zostali wystawieni na silną pokusę. Miał więcej godnych zaufania uczniów wśród Galilejczyków niż wśród mieszkańców Jerozolimy.

W niebezpiecznych czasach i miejscach mądrość podpowiada, by ostrożnie wybierać, komu się ufa. A jeśli tamci nie byli fałszywi, byli przynajmniej słabi — i oby na tym kończyła się ich wada. Być może nie zamierzali wyrządzić Jezusowi krzywdy, ale byli lękliwi, brakowało im gorliwości i odwagi, więc łatwo mogliby zostać nakłonieni do złego. Tchórzom trudno ufać w czasie próby. Być może byli też niespokojni, pozbawieni rozsądku i samokontroli. Mieszkańcy Jerozolimy mogli żywić większe niż inni nadzieje na ziemskie panowanie Mesjasza. Z takimi oczekiwaniami gotowi byliby podjąć śmiałe działania przeciwko władzy, gdyby Chrystus im zaufał i stanął na ich czele. On jednak tego nie uczynił, ponieważ Jego królestwo nie jest z tego świata. Także my powinniśmy, na wzór naszego Mistrza, zachować ostrożność wobec ludzi porywczych i hałaśliwych, nawet jeśli — tak jak tamci — mówią, że wierzą w Chrystusa.

Jezus nie powierzył im siebie, ponieważ ich znał (Ewangelia Jana 2:25). Znał zło obecne w niektórych z nich, a w innych — słabość. Ewangelista przywołuje tę sytuację, by ukazać pełnię wiedzy Chrystusa. Znał wszystkich ludzi: nie tylko ich imiona i twarze, jak my możemy znać wielu ludzi, lecz także ich naturę, zwyczaje, pragnienia i plany. Tego nie potrafimy w pełni poznać u innych, a nawet u samych siebie. Chrystus zna wszystkich, bo Jego potężna ręka ich stworzyła, a Jego przenikliwe spojrzenie widzi każdego na wskroś. Zna przebiegłych wrogów i ich ukryte zamiary. Zna fałszywych przyjaciół i wie, jacy są naprawdę, niezależnie od tego, za kogo się podają. Zna też tych, którzy naprawdę do Niego należą. Zna ich szczerość, ale zna również ich słabości i usposobienie.

Nie potrzebował, by ktokolwiek opowiadał Mu o ludziach. Jego wiedza nie pochodziła z cudzych relacji, lecz z doskonałego poznania. Ziemscy władcy muszą patrzeć cudzymi oczami i słuchać cudzymi uszami, dlatego wydają sądy na podstawie otrzymanych wieści. Chrystus od tego nie zależy. Aniołowie są Jego posłańcami, ale nie szpiegami, bo Jego własne oczy widzą wszystko (Druga Księga Kronik 16:9). Powinno nas to pocieszać, gdy szatan nas oskarża: Chrystus nie oprze swojej oceny człowieka na jego słowach.

Chrystus wiedział, co jest w człowieku — w każdym z nas i w ludzkiej naturze. My widzimy, co ludzie robią, lecz Chrystus zna ich wnętrze. Bada serce i umysł. Ta zdolność należy do odwiecznego Słowa (List do Hebrajczyków 4:12–13). Gdybyśmy próbowali osądzać serca innych, zajmowalibyśmy Jego miejsce. Jakże Chrystus jest odpowiednim Zbawicielem ludzi i jak dobrym może być ich lekarzem, skoro tak doskonale zna stan każdego człowieka, jego usposobienie, chorobę i wnętrze. Jest też w pełni odpowiedni, by być Sędzią wszystkich, ponieważ sąd Tego, który zna każdego i wszystko, co jest w człowieku, musi być prawdziwy i sprawiedliwy.

Taki był cały rezultat nauczania i cudów Chrystusa podczas tej podróży do Jerozolimy. Pan przyszedł do swojej świątyni, a do Niego przyszło zaledwie kilku słabych i prostych ludzi, od których nie mógł zyskać ani uznania, ani zaufania. Ostatecznie jednak ujrzy owoc swojej męki.