Ewangelia Jana 11:47 – znaczenie i zastosowanie

Zebranie opisane w Ewangelii Jana 11:47 pokazuje ludzi, którzy zbierają się razem, choć nie patrzą na to, co się wydarzyło, tak jak ci, którzy przed chwilą widzieli, czego dokonał Jezus. Arcykapłani i faryzeusze nie kwestionują znaków wprost. Pytają: „Co my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków?”. W tym pytaniu słychać niepokój, który szuka bezpiecznego miejsca w sytuacji, nad którą nie mają pełnej kontroli. Warto zauważyć, że pytanie pada zaraz po tym, jak wielu spośród Żydów uwierzyło (Ewangelia Jana 11:45). To samo wydarzenie rodzi wiarę u jednych i obawę u innych. Dalszy ciąg mówi o strachu przed utratą miejsca i narodu (Ewangelia Jana 11:48), a pytanie dotyczy raczej tego, co może zostać stracone, niż tego, czym naprawdę są znaki. Ten fragment pokazuje, jak trudno zostać przy czymś nowym, gdy wiąże się ono z tym, co dotąd dawało poczucie bezpieczeństwa. Zebranie, które miało przynieść rozstrzygnięcie, odsłania przede wszystkim to, czego jego uczestnicy się boją, zanim zdążą zapytać o samą prawdę.

Pytanie Wysokiej Rady brzmi rozsądnie: „Co my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków?”. Nie kwestionuje ono, że Jezus dokonuje niezwykłych czynów. Pada po wskrzeszeniu Łazarza, a poprzedni werset pokazuje podzieloną reakcję świadków: wielu uwierzyło, inni donieśli o wydarzeniu faryzeuszom. Ten sam znak prowadzi więc do różnych wniosków. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tutaj uznania faktu i przyjęcia jego znaczenia. Przywódcy dostrzegają znaki, ale rozmowa szybko przesuwa się ku temu, co może się stać z ich miejscem świętym i narodem. Niepokój o los wspólnoty nie jest sam w sobie bezpodstawny; problem polega na tym, że staje się miarą oceny Jezusa, zanim Jego czyny zostaną odczytane jako świadectwo o Nim. W pytaniu „co my robimy” słychać też troskę o własną odpowiedzialność i władzę. Jan nie przedstawia jednak tej narady jako zwykłego sporu politycznego. W kolejnych wersetach słowa Kajfasza nabierają sensu większego, niż zamierzał mówiący: śmierć jednego człowieka zostaje powiązana z losem narodu, a w perspektywie Ewangelii także z misją Jezusa. Scena pokazuje, że można trafnie rozpoznać powagę wydarzenia, a zarazem nie rozumieć, dokąd ono prowadzi.

Pytanie z Ewangelii Jana 11:47 pada wtedy, gdy znaki są już widoczne. Wcześniej, w Ewangelii Jana 11:45, czytamy, że wielu Żydów uwierzyło w Jezusa, bo zobaczyło to, czego dokonał. Rada jednak zadaje pytanie o własne działanie: „Co my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków?” Zebranie zwołano po tym, jak niektórzy donieśli faryzeuszom (Ewangelia Jana 11:46). Powód był więc konkretny i pilny. Dopiero w Ewangelii Jana 11:48 pada wprost lęk o miejsce święte i naród. Tekst pokazuje, że za pytaniem o działanie stoi obawa o utratę pozycji. Taki mechanizm może dotyczyć każdego, kto widzi w cudzym życiu prawdę albo dobro, które go zawstydza. Zamiast zapytać, czy to jest prawdziwe, zaczyna liczyć, co może stracić. Każdy kolejny krok wydaje się wtedy rozsądny, choć coraz bardziej oddala od światła. Ewangelia Jana 11:47 pokazuje, że pytanie o zyski i straty potrafi zagłuszyć pytanie o prawdę. Rada mówi o znakach, ale nie zatrzymuje się, by zobaczyć, skąd one pochodzą. Ten fragment uczy, że wierność zaczyna się od uczciwego przyjęcia tego, co Bóg już pokazał.

Po wyjściu Łazarza z grobu znak Jezusa staje się niemożliwy do zignorowania. Wysoka Rada nie zaprzecza, że Jezus czyni wiele znaków. Pyta jednak: „Co my robimy wobec tego?”. Uwaga przesuwa się z tego, co się wydarzyło, na to, jak nad tym zapanować. W tej krótkiej scenie spotykają się dwa porządki. Jezus przywraca życie człowiekowi, którego śmierć już zamknęła w grobie. Przywódcy rozważają zaś, co znak może oznaczać dla ich miejsca i narodu. W kolejnych słowach obawy polityczne staną się wyraźne; tutaj słychać już napięcie, jakie rodzi wydarzenie większe niż dotychczasowe sposoby rozumienia świata. Znak nie zmusza wszystkich do tej samej odpowiedzi. Wcześniej jedni uwierzyli, inni przekazali wieść faryzeuszom. Ten sam widok może otworzyć serce na nadzieję albo stać się zagrożeniem dla utrwalonego porządku. Pytanie Rady brzmi rozsądnie, lecz jego ciężar spoczywa na „my”: na własnej władzy i odpowiedzialności. Ewangelia pokazuje, jak łatwo niezwykłe działanie Boga rozważać wyłącznie przez pryzmat tego, co można utracić. Znak Łazarza wskazuje ku życiu, którego nie da się zamknąć w rachunku bezpieczeństwa ani ludzkiej kontroli.