Ewangelia Jana 11:46 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 11:46 stoi tuż po jednym z najbardziej poruszających opisów w tej Ewangelii. Zmarły Łazarz wyszedł z grobu na donośny głos Jezusa, a wielu z obecnych uwierzyło w Niego. Ten werset opowiada jednak o innych: „Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił.” Tekst nie mówi, dlaczego ci ludzie poszli do faryzeuszów. Można przypuszczać, że poruszyła ich skala tego, co się stało, albo że chcieli, by ktoś z władzy o tym wiedział, ale Ewangelia nie rozstrzyga tego w żadnym kierunku. Łatwo byłoby więc ich osądzić pochopnie, a tekst skłania raczej do uważnego przyjrzenia się samemu faktowi. Ten sam cud przybliżył jednych do wiary, a innych skierował do ludzi, którzy zaraz zwołali Wysoką Radę, by się naradzić. Ewangelia nie wygładza tej rozbieżności, choć można by się spodziewać, że jasny znak Boży poruszy wszystkich jednakowo. Ta krótka wiadomość kładzie cień obok światła. Pokazuje, że nawet największe dzieło Boże spotyka różne serca i różne odpowiedzi, a Jezus nie staje się przez to mniej prawdziwy ani mniej wyraźny w swoim działaniu.

Po wskrzeszeniu Łazarza świadkowie reagują różnie: wielu, widząc czyn Jezusa, uwierzyło, inni zaś udali się do faryzeuszów i opowiedzieli, co się stało. Werset 46 nie wyjaśnia ich motywów. Nie mówi, czy kierował nimi lęk, sprzeciw, czy zwykła potrzeba przekazania wiadomości. Samo „donieśli” może brzmieć oskarżycielsko, ale tekst nie pozwala pewnie przypisać im konkretnej intencji. Ważne jest natomiast to, co dzieje się dalej. Informacja dociera do przywódców, którzy zwołują Wysoką Radę. Ich rozmowa skupia się nie na tym, co znak mówi o Jezusie, lecz na możliwych skutkach dla wspólnoty i jej bezpieczeństwa pod rzymską władzą. Jan pokazuje więc, że ten sam czyn może prowadzić do wiary albo stać się przedmiotem politycznej kalkulacji. Werset 46 jest krótkim łącznikiem między znakiem a narastającym konfliktem. Nie przesądza o sercach tych, którzy przekazali wiadomość; odsłania jednak, jak wieść o działaniu Jezusa trafia do władz i uruchamia reakcję, która w dalszej części opowiadania nabierze poważnych konsekwencji.

Ewangelia Jana 11:46 opisuje, co zrobili niektórzy ze świadków: „Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił.” Poprzedni werset mówi, że wielu z tych, którzy przybyli do Marii, uwierzyło w Jezusa. Ten sam cud wywołał więc dwie różne reakcje. Tekst nie podaje motywów tych ludzi, dlatego nie warto ich zgadywać. Wiadomo tylko, że widzieli to samo i postąpili inaczej. Sama relacja nie zmieniła tego, co się wydarzyło. Łazarz wyszedł z grobu. Jednak słowa o tym trafiły do ludzi, którzy mieli władzę nad sytuacją. Następne wersety, Ewangelia Jana 11:47 i 11:48, pokazują, że przywódcy zareagowali lękiem o miejsce święte i naród. Możliwy przykład: pracownik zauważa coś niepokojącego w firmie i przekazuje to przełożonemu bez wyjaśnienia kontekstu. Jego relacja jest prawdziwa, ale jej skutki wychodzą daleko poza nią. Ten obraz nie pochodzi z tekstu. Pomaga jedynie zobaczyć, jak świadectwo bywa podawane dalej. Werset pokazuje, że ten sam znak może prowadzić do wiary albo do obaw władz. Różnica zaczyna się w tym, jak człowiek przekazuje to, co sam zobaczył.

Po wyjściu Łazarza z grobu wieść o tym, czego dokonał Jezus, nie zatrzymała się przy grobie. Niektórzy z obecnych udali się do faryzeuszów i donieśli im o wydarzeniu. Ewangelia nie wyjaśnia ich pobudek. Pokazuje jednak, że ten sam znak spotkał się z różnymi odpowiedziami: wielu uwierzyło, a inni przekazali wiadomość przywódcom. W tym krótkim zdaniu jest coś przejmująco zwyczajnego. Wielkie wydarzenie dociera do kolejnych osób nie tylko jako opowieść o cudzie, lecz także jako sprawa, którą można zgłosić i poddać ocenie. Jak wieść niesiona przez kolejne drzwi, trafia w końcu do tych, którzy będą rozważać jej konsekwencje. W następnym wersecie arcykapłani i faryzeusze zwołują Wysoką Radę i mówią o znakach Jezusa oraz o zagrożeniu dla narodu. Jana 11:46 nie odsłania serc donoszących ani nie wydaje o nich osobnego wyroku. Pozostawia czytelnikowi samą scenę przekazania wieści. W jej cieniu staje pytanie całego rozdziału: co dzieje się ze świadectwem o życiu, gdy dociera do ludzi, którzy muszą zdecydować, jak je przyjąć?