Ewangelia Jana 11:44 – znaczenie i zastosowanie

Wyjście Łazarza z grobu wzrusza tym, co po nim zostaje. Człowiek wraca do życia, a mimo to wciąż ma ręce i nogi powiązane opaskami, a twarz zawiniętą chustą. Ewangelia Jana 11:44 nie mówi, jak długo trwało to krępowanie ani kto je zakładał. Opisuje po prostu obraz kogoś, kto już żyje, lecz jeszcze nie może swobodnie się poruszać. Słowa Jezusa „Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić” kierowane są do tych, którzy stoją przy grobie. Między wezwaniem do wyjścia a swobodnym chodzeniem pozostaje jeszcze praca, którą Jezus powierza obecnym. Życie, które właśnie wróciło, zostaje oddane w ich ręce, a oni mają zdjąć materiał i pozwolić mu zrobić pierwszy krok. Ta scena pokazuje, że powrót do życia bywa sprawą wspólną, w której inni biorą udział. Ewangelia nie każe przyspieszać tego, co wciąż nosi ślady śmierci, lecz wskazuje na czułe, konkretne uwalnianie, które daje miejsce na pierwsze, niepewne kroki.

Wskrzeszenie Łazarza nie kończy się w chwili, gdy umarły wychodzi z grobu. Jezus przywraca mu życie, a zarazem poleca obecnym: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić”. W tym rozróżnieniu widać zarówno wyjątkową władzę Jezusa, jak i udział ludzi, którzy stają się świadkami cudu. Opaski i chusta nie są w tekście objaśnione jako symbole. Ich konkretna funkcja jest jasna: Łazarz wyszedł, lecz nadal był skrępowany i nie mógł swobodnie chodzić. Słowa Jezusa zmieniają więc uwagę z samego znaku na jego skutek: przywrócony do życia człowiek ma odzyskać możliwość poruszania się. Ci, którzy stoją obok, nie dają mu życia, ale mogą pomóc usunąć to, co go krępuje. W kontekście rozdziału znak objawia chwałę Boga i prowadzi wielu świadków do wiary w Jezusa, choć wywołuje też sprzeciw. Jan nie przedstawia go zatem jako prostego rozwiązania każdej ludzkiej straty ani obietnicy, że śmierć nie dotknie wierzących. Scena skupia się na osobie Jezusa: Jego głos przywołuje Łazarza z grobu, a zgromadzonym powierza troskę o jego dalsze życie. Znak łączy w sobie moc, której nikt z obecnych nie posiada, i wspólnotowe działanie, które po niej staje się możliwe.

Łazarz wychodzi z grobu na słowo Jezusa, ale wciąż jest owinięty opaskami i chustą. Samo ożycie nie oznacza jeszcze swobody. Ewangelia Jana 11:44 pokazuje, że Jezus daje życie, a potem zleca otaczającym go ludziom, by go rozwiązali. Warto zauważyć, komu powierzono to zadanie. Nie samemu Łazarzowi, który wyszedł owinięty, i nie Jezusowi, który już dokonał cudu. Polecenie trafia do tych, którzy stoją najbliżej. Ich ręce mają udział w przywróceniu zmarłego do codziennego życia. Można to zobaczyć w zwykłym życiu. Ktoś wraca po długiej chorobie albo wychodzi z ciężkiego nałogu. Jego pierwsze kroki nie są jeszcze pewne. Ktoś musi pomóc mu zdjąć dawne ograniczenia, podpowiedzieć, gdzie postawić stopę, i zostać przy nim, gdy znów zaczyna chodzić. Taka pomoc nie umniejsza cudu, a pozwala mu trwać. Tekst nie mówi, jak długo potrwa rozwiązywanie. Mówi jedno: życie dane przez Jezusa ma być uwolnione i zostawione do chodzenia. W tym zdaniu zawiera się praktyczny wymiar wspólnoty wiary.

Łazarz wychodzi z grobu, lecz nie wychodzi jeszcze swobodny: ręce i nogi krępują opaski, twarz zasłania chusta. Ewangelia nie pomija tych szczegółów. Życie zostało mu przywrócone, ale ślady śmierci wciąż obciążają jego ciało. Jezus nie tylko woła zmarłego do życia; zwraca się też do obecnych: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić”. W tym poleceniu odsłania się coś ważnego o wspólnocie. To Jezus przywraca Łazarza, a jednak inni mają uczestniczyć w jego uwolnieniu. Nie mogą dać mu życia, lecz mogą zdjąć to, co go krępuje, i zrobić miejsce dla jego kroków. Łaska nie odbiera ludziom troski o siebie nawzajem. Znak dotyczy konkretnego człowieka, którego Jezus kocha, i staje się świadectwem dla tych, którzy widzą. Nie obiecuje, że każda doczesna śmierć zostanie odwrócona w taki sam sposób. Wskazuje jednak na władzę Jezusa nad grobem i na nadzieję, która nie kończy się na kamieniu zamykającym wejście. Łazarz nie zostaje przywrócony do życia jako ktoś wolny od wszelkich więzów. Wraca pośród ludzi, którzy mają pozwolić mu znów chodzić.