Ewangelia Jana 11:37 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Jana 11:37 słyszymy pytanie, w którym miesza się wzruszenie z rozczarowaniem. Część obecnych widziała łzy Jezusa, a równocześnie zastanawia się, dlaczego Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by Łazarz nie umarł. Pytanie brzmi szczerze i ciężko. Nie jest jeszcze oskarżeniem, raczej głosem kogoś, kto kocha i nie rozumie, dlaczego ból nie został zatrzymany. Tekst nie odpowiada na nie wprost. Ewangelista zostawia je obok płaczu Jezusa, jakby pytanie i łzy miały pozostać razem. Sam fragment nie każe go odsuwać ani szybko uspokajać. Pokazuje raczej, że nawet trudne myśli mogą trwać w pobliżu Tego, który jest głęboko poruszony cudzym cierpieniem. Warto zauważyć, że pytający wciąż stoją przy Jezusie i nie oddalają się od Niego. Ich wątpliwość rodzi się z przekonania, że miłość powinna była coś zmienić, więc zawiera w sobie ślad wiary. Ewangelia nie każe jej zagłuszać, lecz pozwala ją zanieść do Tego, który sam wzruszył się w duchu i zapłakał.

Pytanie z Ewangelii Jana 11:37 wyrasta z napięcia między rozpoznaną mocą Jezusa a śmiercią Łazarza. Niektórzy świadkowie pamiętają, że Jezus przywrócił wzrok niewidomemu, i zastanawiają się, czy mógł ocalić także przyjaciela. To nie musi być szyderstwo: w żałobie może pojawić się szczere, bolesne pytanie, dlaczego czyjaś pomoc nie zapobiegła stracie. Ważne jest, że rozmówcy nie zaprzeczają wcześniejszemu znakowi. Wyciągają z niego wniosek o możliwościach Jezusa, lecz nie wiedzą jeszcze, co uczyni przy grobie. Sam werset nie rozstrzyga, czy pytanie jest wyrzutem, czy wyrazem zdumienia. Pokazuje raczej granicę ich rozumienia: uznają moc Jezusa, ale mierzą ją oczekiwaniem, że powinna była powstrzymać śmierć. Narracja nie odpowiada im wykładem. Jezus, który płakał z żałobnikami, ponownie okazuje głębokie wzruszenie i podchodzi do grobu. W dalszej scenie opowieść odsłoni, że śmierć Łazarza nie będzie ostatnim słowem. Nie oznacza to jednak, że tekst przedstawia każde cierpienie jako zapowiedź podobnego cudu. W tym konkretnym znaku pytanie świadków staje się tłem dla objawienia chwały Bożej: moc Jezusa nie unieważnia prawdziwej żałoby, lecz działa pośród niej.

Ewangelia Jana 11:37 pokazuje, jak wielu z obecnych patrzyło na Jezusa po tym, jak zapłakał przy grobie Łazarza. Niektórzy z nich powiedzieli: „Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?” To pytanie brzmi jak uznanie zmieszane z zawodem. Ludzie pamiętali uzdrowienie i dlatego dziwiło ich, że tym razem nie zapobiegło śmierci. Pytanie nie jest wrogie. Wyraża tęsknotę za pomocą, która już się zdarzyła, i ból kogoś, kto widzi, że bliska osoba odeszła. Taki głos może mieć każdy, kto stał przy łóżku chorego albo przy grobie. Ewangelia nie ucisza tej wątpliwości. Zostawia ją w tekście jako jego uczciwy element. Nie jest to jednak koniec historii. Jezus wraca do grobu i każe usunąć kamień. Pytanie pada więc przed cudem, który dopiero ma się wydarzyć. Tekst nie mówi, jak ci ludzie ostatecznie ocenili Jezusa. Mówi tylko, co powiedzieli w tej chwili. W tym fragmencie widać coś bardzo prawdziwego. Pytanie o to, dlaczego ból i śmierć nie zostały powstrzymane, jest stare i głęboko ludzkie. Ewangelia nie każe go wypierać. Pokazuje, że Jezus idzie dalej, mimo że przy grobie wciąż jest niepewność.

Wypowiedź świadków łączy pamięć o uzdrowieniu niewidomego z bólem po śmierci Łazarza: skoro Jezus potrafił przywrócić wzrok, czy nie mógł ocalić przyjaciela? W tym pytaniu pobrzmiewa trudność, która wraca także dziś: jak pogodzić Bożą moc z utratą, której nie dało się powstrzymać? Jan nie przedstawia tych słów jako spokojnego rozważania o cierpieniu. Padają wśród ludzi zgromadzonych przy grobie, po płaczu Marii i innych, po łzach samego Jezusa. Miłość nie uchroniła Łazarza przed śmiercią, a moc uzdrawiania nie usunęła żałoby. Ewangelia nie pomniejsza więc bólu ani nie podsuwa łatwego wyjaśnienia. W pytaniu jest jednak także pamięć: widzieli, co Jezus uczynił dla niewidomego. To, co już się wydarzyło, nie rozwiązuje zagadki śmierci, ale staje obok niej. Jezus nie odpowiada na ten zarzut wykładem. Zbliża się do grobu, wzruszony, i każe odsunąć kamień. W dalszym ciągu tej sceny Marta słyszy, że może zobaczyć chwałę Bożą. Grób pozostaje miejscem rzeczywistej straty, lecz nie staje się ostatnim słowem tej historii.